Një burrë u përball rastësisht në treg me dashurinë e tij të parë. E vështroi gjatë para se ta njihte dhe, me zë të pasigurt, tha:
— Mimoza Prendi… je ti?
Mimoza dukej e rraskapitur. Ishte veshur thjesht, pothuajse si një grua e moshuar; fytyra e saj ishte zbehur, e holluar dhe me një ngjyrë të verdhë që të jepte ndjesinë e lodhjes së thellë.
U ndalën të shkëmbenin disa fjalë. Ish-shoqja e klasës mbante një thes të madh me patate dhe një qese tjetër me gjëra ushqimore. Lavdrim Gashi u ofrua menjëherë ta ndihmonte. Ia mori barrën nga duart dhe ecën bashkë drejt shtëpisë së saj.
Gjatë rrugës zbuluan se të dy ishin të divorcuar. Martesat e tyre nuk kishin funksionuar. Mimoza kishte një djalë të rritur, tashmë të martuar. Ndërsa Lavdrimi jetonte i vetëm, pa familje pranë.
Ai e shikonte fshehurazi dhe mendonte: “Sa keq… me siguri mezi ia del me të ardhurat.” E pushtoi një ndjenjë mëshire për të.
Kur arritën, doli se Mimoza banonte në katin e pestë të një pallati pa ashensor. Ajo buzëqeshi lehtë:
— Lavdrim, meqë erdhi puna deri këtu, a do ma ngjisësh edhe lart? Pastaj të përgatis një çaj.
Ai pranoi.
Sapo hynë në apartament, mendimi i parë i Lavdrimit ishte se ajo jetonte në kushte të vështira. Banesa dukej e varfër, sikur mezi mbante frymën. Dera e banjës ishte gjysmë e hapur; muret ishin të zhveshura, bojë e rënë, pa perde dushi. Një copë plastmasi e vjetër ishte gozhduar për të mos rrjedhur uji në dysheme. Pajisjet sanitare të vjetruara kishin humbur çdo shkëlqim. I gjithë ambienti ishte i errët, pa asnjë gjurmë ngrohtësie. Një shtëpi ku njeriu mund të vyshkej nga mërzia.
Mimoza zjeu shpejt patatet dhe hodhi çajin në filxhanë.
— Sheqer harrova të blej. M’u kujtua, pastaj më doli nga mendja, — tha me qetësi.
Preu një qepë të thatë, i hodhi pak vaj dhe e shtroi tryezën thjesht:
— Haje, Lavdrim.
Ndërsa ai hante, mendonte si t’i ofronte ca para pa e fyer. Duhej ta bënte me shumë kujdes.
Biseduan për vitet e shkollës, kujtimet e vjetra i bënë të qeshnin. Për divorcet nuk u ndalën; ç’kuptim kishte të hapnin plagë?
— Djali ku jeton? — pyeti Lavdrimi, duke hamendësuar se ndoshta banonte në ndonjë dhomë me qira, për shkak të gjendjes së së ëmës.
— I bleva një apartament afër shkollës sonë të dikurshme, — u përgjigj ajo. — Ishte shtëpi e përdorur, por ai dhe nusja e rregulluan sipas dëshirës. Janë mirë.
Lavdrimi mbeti i shtangur. Si mundi ta blinte? Ai hezitoi të pyeste më tej. Nuk ishte e hijshme të ndërhyje në financat e tjetrit.
Sikur t’ia kishte lexuar mendimin, Mimoza shtoi:
— Kam një post të mirë pune. Paguhem shumë mirë. Vitin e kaluar më ftuan në administratën e bashkisë. Pranova. Tani jam nëpunëse dhe edhe pensioni do të jetë i majmë. S’kam pse ankohem.
Lavdrimit iu turbullua mendja. Nëse fitonte aq mirë, pse jetonte në atë mënyrë?
Ajo qeshi:
— Nuk jam fort e dhënë pas shtëpisë. Punët e përditshme s’i duroj dot, as gatimin nuk e kam mësuar si duhet. Jetoj pothuajse në zyrë. Fundjavat më duken torturë. Ish-burri nuk e përballoi dot këtë ritëm dhe iku. Sinqerisht, m’u duk më lehtë. Ankohej pa pushim. Për në punë vishem bukur, me rroba të shtrenjta; në shtëpi nuk më duhet asgjë.
Kështu ishte Mimoza Prendi: një natë pushim dhe sërish në zyrë. Një punonjëse model, siç thonë.
Erdhi koha të ndahej. U përshëndetën dhe Lavdrim Gashi doli në rrugë. Tek ecte, mendonte: “Mirë që nuk u martova me të. Dashuria do të zbehej. Do të më duhej të merresha vetë me çdo gjë. Ajo është e martuar me punën. S’ka mbetur asgjë e butë femërore.”
Apartamenti i tij ishte i vogël, por i pastër dhe i rregulluar me kujdes. Kushdo që hynte do të mendonte se fitonte shumë. Në të vërtetë, të ardhurat i kishte modeste. Thjesht kursimi ishte rregulli i tij kryesor.
Kështu ndodh shpesh: një shtëpi e lënë pas dore nuk do të thotë domosdoshmërisht varfëri. Dhe, përkundrazi, pas mobilieve të shtrenjta mund të fshihen njerëz me të ardhura të zakonshme.
Kujtim Toplana