“Ku do të të dojë kush në dyzet e pesë?” – ia hodhi ai fjalën si thikë, ndërsa po largohej drejt një vajze njëzet e shtatë vjeçe. Dy vite më pas, do ta kujtonte me pendesë atë fjali.
Dera u përplas fort dhe në korridor mbeti pezull aroma e rëndë e një parfumi që nuk ishte i saj. Motra ime qëndronte pranë dritares, me sytë ngulur në errësirën e natës. Nuk qau. Asnjë lot. Vetëm heshti.
Pak çaste më herët, ai kishte shqiptuar ato fjalë që prenë ajrin më ftohtë se akulli:
“Ku do të të dojë kush në dyzet e pesë?”
Pastaj u kthye dhe iku. Tek një tjetër. Tek ajo që ishte njëzet e shtatë. Me lëkurë të lëmuar, këmbë të gjata, qerpikë të dendur dhe aftësinë për të dalë gjithmonë bukur në foto kafenesh, duke gjetur këndin dhe dritën perfekte.
Ndërsa motra ime… ajo dinte të jetonte.
Tetëmbëdhjetë vite pranë një burri nuk janë thjesht martesë. Janë një kantier i madh ku një grua merr shumë role njëherësh: bashkëshorte, këshilluese, psikologe, financiere dhe shtyllë mbështetjeje. Ajo gatuante, por njëkohësisht e ndihmonte të mbyllte marrëveshje. Rriti tre fëmijë dhe mbante llogaritë e kompanisë së tij. Në fytyrën e saj nuk kishte vetëm grim, por edhe rrudha – gjurmë të një jete të jetuar plot. Në duar nuk kishte manikyr perfekt, por shenja pune nga kuzhina dhe orët e gjata para tastierës.
E tani ai po largohej, duke e përsëritur me indiferencë: “Ku do të të dojë kush në dyzet e pesë?”
Ajo nuk reagoi. Duart i dridheshin lehtë, por zëri i mbeti i qetë. Nuk bëri skenë, nuk e akuzoi. Thjesht e ndoqi me sy derisa figura e tij u zhduk.
Ai nuk e kuptoi se ai çast nuk ishte fundi i saj.
Ishte fillimi.
Ata ishin njohur në vitin e dytë të universitetit. Ai shiste laptopë në tregun e pajisjeve elektronike, ndërsa ajo punonte si kamariere dhe hartonte punime kursi për studentët e tjerë që të fitonte disa lekë më shumë. Jetonin në një apartament të vogël me qira, ushqeheshin me makarona me ketchup dhe ndërtonin ëndrra. Flisnin për një shtëpi me verandë, për fëmijë dhe për një biznes që do ta kishin të tyrin.
Dalëngadalë gjërat nisën të merrnin drejtim më të mirë. Ai u emërua përgjegjës i një departamenti, dhe aty historia e tyre mori një kthesë që do të ndryshonte gjithçka.