— Ke vetëm tre minuta. Më bind pse të mos kërkoj divorcin! — Gentian Marku u mbështet me tepri pas shpine në karrige dhe e hodhi telefonin në mes të tryezës së kuzhinës, si të ishte një sfidë e hedhur.
Arjana Marku fshiu ngadalë duart me një pecetë kuzhine. Në ekranin e ndriçuar, shifrat e kuqe të kronometrit nisën të rrëshqisnin poshtë, kërcënuese.
— Koha filloi, Arjana. Hajde, më thuaj pse duhet të vazhdoj këtë martesë. S’ka rehati në këtë shtëpi, dhe darkën e prishur sërish. Mishin e ke tharë fare; po e përtyp si lëkurë këpuce.
Prej njëzet vitesh ai e përsëriste të njëjtin skenar. Mjaftonte diçka e vogël që të mos shkonte sipas dëshirës së tij — një këmishë e pahekurosur, apo dëshira e saj për të blerë një pallto të re — dhe ai nxirrte armën e preferuar: kërcënimin me ndarje. Divorci ishte leva me të cilën përpiqej ta mbante nën kontroll. Dikur, Arjana tronditej. Vraponte të ndreqte situatën, ofronte të skuqte vezë në çast, i fliste me zë të butë dhe premtonte se do të përmirësohej.
Gentiani i shijonte ato çaste. Ndihej zot i rrethanave, një gjykatës i rreptë që vendoste fatin e të tjerëve.
Por atë mbrëmje, ajri në kuzhinë dukej i rënduar. Arjana nuk lëvizi drejt sobës. Qëndroi pranë lavamanit, e qetë, me sytë e ngulur te burri përballë saj.
— U bëre shurdhe? — ia ktheu ai me nervozizëm, i bezdisur nga qetësia e saj. — Ka kaluar një minutë. Nesër largohem nga shtëpia. Ta lë këtë apartament me dy dhoma, rri këtu vetëm pa mua.
— …ndërsa unë do t’ia nis nga e para. Do të gjej dikë që të paktën di të gatuajë si duhet. Hajde, pranoje që e kuptove, sa jam ende në humor të mirë.
Gentian Marku shijonte çdo fjalë që nxirrte. Ndjehej i plotfuqishëm. Në bindjen e tij, një grua dyzet e tetë vjeçe si Arjana Marku nuk kishte ku të shkonte. Kush do ta donte? Si do t’ia dilte pa të? Kush do të paguante gjysmën e faturave mujore apo do ta çonte në fundjavë te shtëpia e pushimit?
Arjana numëronte në heshtje sekondat që rrëshqisnin. Dy minuta. Dhe papritur, si të ishte hequr një perde nga sytë, gjithçka iu kthjellua. Përballë saj nuk qëndronte më një burrë i frikshëm, nga vendimet e të cilit varej jeta e saj, por një njeri që po plakej, mendjemadh, me një bluzë shtëpie të zgjatur nga përdorimi. Një njeri që për vite me radhë ishte ushqyer me frikën e saj nga vetmia. Dhe në atë çast e kuptoi: frika kishte vdekur. Dhimbja e grumbulluar ndër dekada ishte tretur, duke lënë vend vetëm për një kthjelltësi të ftohtë.
— Nuk më duhen tre minuta, — tha ajo qetësisht, me një zë që i tingëlloi i panjohur edhe vetes. — Mjaftojnë tridhjetë sekonda.
Gentiani buzëqeshi me përçmim.
— Provoje. Ma ndrysho mendjen.
Arjana u kthye pa nxituar dhe doli në korridor. Pas pak u rikthye me një dosje plastike blu në dorë. E vendosi përpara tij, duke shtyrë mënjanë pjatën me darkën e papërfunduar.
— Hape.
Vija e buzëqeshjes në fytyrën e tij u shua ngadalë. Ai rrudhi vetullat, zgjati dorën dhe hapi kapësen plastike. Nxori disa fletë të palosura dhe i mbajti në dorë, pa e ditur ende se çfarë po mbante.
Sytë e Gentianit rrëshqitën me nxitim mbi faqet e shtypura, ku vulat zyrtare binin në sy që larg. Fjalët i goditën njëra pas tjetrës: “Kërkesë për zgjidhje martese”, “Ndarje e pasurisë së përbashkët”…
Arjana nuk e ngriti zërin, por çdo rrokje e saj ishte e prerë.
— Nuk kam ndërmend të të bind për asgjë, — tha ajo qetësisht. — Le ta mbyllim këtu. Të ndahemi. Dokumentet i kam bërë gati që në pranverë. Thjesht po prisja ditën kur të mos më mbetej as edhe një grimë keqardhjeje për ty. Sot, ajo ditë erdhi.
Ai mbeti i shtangur, me buzët gjysmë të hapura.
— Çfarë letrash janë këto? Çfarë ndarjeje pasurie? — belbëzoi, duke i hedhur fletët mbi tavolinë. — A je në vete? Pa mua s’ia del dot me atë rrogën tënde qesharake!
— Që në tetor jam ngritur në detyrë, — ia ktheu ajo. — Nuk ta thashë, sepse do të më detyroje t’i kurseja paratë për makinën tënde të re.
Ai provoi të buzëqeshte, por fytyra iu shtrembërua në një përpjekje të dështuar. Po e kuptonte ngadalë se përballë nuk kishte më gruan e bindur dhe të frikësuar që kishte mësuar të drejtonte sipas qejfit.
— Mirë atëherë! — shpërtheu papritur, duke ngritur tonin për të ruajtur krenarinë. — Po ndahemi! E shesim apartamentin dhe i ndajmë paratë përgjysmë! Të shoh ç’vrimë do blesh me pjesën tënde!
Një buzëqeshje e lehtë, pothuaj e padukshme, i preku buzët Arjanës.
— Cilin apartament, Gentian? — pyeti ajo me një qetësi therëse. — Këtë ku jetojmë? Mos harrove që ky është apartamenti që ma dhuroi gjyshja një vit para dasmës sonë?
— Sipas ligjit, pasuria e dhuruar nuk hyn në pjesëtim, — vazhdoi ajo me të njëjtën qetësi të ftohtë. — Kjo shtëpi është vetëm e imja. Ti këtu ke qenë thjesht i regjistruar si banor. Madje, avokati ka përgatitur tashmë kërkesën për çregjistrimin tënd.
Gentian Marku puliti sytë disa herë radhazi. Vështrimi i tij lëvizte i hutuar nga dosja blu mbi tavolinë tek fytyra e Arjanës Marku, sikur kërkonte një shenjë se e gjitha ishte shaka.
— Sa për makinën që blemë vitin e kaluar me kredi, — shtoi ajo pa ngritur zërin, — ajo është blerë gjatë martesës. Por duke qenë se huanë e more në emrin tënd, po heq dorë nga çdo pretendim. Paguhaje vetë. Automjeti është tërësisht i yti.
— Prit pak… — zëri i tij humbi ashpërsinë e mëparshme dhe u mbush me pasiguri. — Po unë… ku do të shkoj tani, në këtë orë?
Në atë çast, kuzhina u përshkua nga një tingull i mprehtë. Kronometri. Tre minutat kishin mbaruar.
Arjana bëri një shenjë të lehtë me kokë drejt korridorit.
— Rrobat e tua janë gati. Tre çanta sportive të presin pranë derës. I sistemova ndërsa ti ishe i zhytur në ndeshjen e futbollit. Dhe, për dijeni, gjysmë ore më parë telefonova nënën tënde. I dhashë lajmin e mirë që djali i saj i dashur po kthehet në dhomën e fëmijërisë. Ajo tashmë ta ka shtruar divanin dhe po të pret.
Zhurma e kronometrit dukej sikur çahej në ajër. Gentiani rrinte i mpirë, me sytë ngulur në ekranin e telefonit, por gishtat nuk i bindeshin për ta fikur. Nuk ishte pajisja ajo që ndaloi. Ishte jeta e tij e rehatshme që sapo mori fund.
Arjana u kthye nga soba, ndezi njërën vatër dhe vendosi çajnikun të nxehej. Përpara saj shtrihej një jetë e re — një jetë ku askush nuk do ta vinte më me shpinë pas murit, duke i numëruar minutat.