— Fike motorin. Dokumentet këtu, menjëherë.
Një pëllëmbë e rëndë u përplas me forcë mbi kornizën e dritares së hapur të “Logan”-it tim bezhë të shërbimit. Goditja bëri që xhami i vjetër të dridhej ankesueshëm brenda derës. Nuk hodha sytë nga ora, por dielli përvëlonte aq fort sa plastika e nxehur e panelit të makinës më digjte majat e gishtave. Kondicioneri kishte dalë jashtë funksionit që në maj dhe askush nuk ishte kujtuar ta rregullonte. Me qëllim kisha marrë makinën më të padukshme nga garazhi i drejtorisë sonë — po kthehesha nga një kontroll i fshehtë në një rreth fqinj dhe në sediljen e pasme mbaja një dosje të trashë me materiale komprometuese për një “dashamirës” të ryshfetit.
Brenda kabinës u përzie menjëherë era e asfaltit të shkrirë, pluhuri i rrugës dhe aroma e rëndë e çamçakëzit me nenexhik që përhapej nga polici i qarkullimit që qëndronte pranë.
— Mirëdita, — thashë me ton të barabartë, pa i hequr duart nga timoni i ngjitur prej vapës. — A mund të më tregoni arsyen e ndalimit?
— Unë jam edhe arsyeja, edhe pasoja, — buzëqeshi me përbuzje inspektori, duke fshirë ballin e djersitur me mëngën e këmishës së uniformës.
Duhej të ishte rreth të dyzetave. Fytyra e skuqur, e fryrë lehtë, me rrathë të errët nën sy. Pas tij, e vendosur pjerrtas, makina e patrullës më bllokonte daljen në aks, me sinjalet e fikura. Në sediljen e përparme dukej hija e një kolegu tjetër që vëzhgonte situatën.
Unë jam dyzet e gjashtë vjeçe. Prej njëzet vitesh punoj në sektorin e sigurisë së brendshme. Detyra jonë është të zbulojmë pikërisht ata me uniformë që e ngatërrojnë shërbimin ndaj shtetit me biznesin personal. I dalloj që në fjalinë e parë — nga shikimi që shmanget, nga qëndrimi i tepruar, nga vetëbesimi i rremë. Atë ditë kisha veshur pantallona linoje dhe një bluzë të thjeshtë gri. Asnjë grim, flokët e mbledhur shkujdesur. Për të isha thjesht një grua e lodhur në një makinë modeste. Pre e lehtë.
— Dokumentet, ju thashë, — trokiti me gishta mbi derë. — Patentën dhe lejen e qarkullimit. Mos na humb kohë.
— Më keni ndaluar jashtë një pike të përhershme kontrolli, — iu përgjigja qetësisht, pa asnjë luhatje në zë. — Nuk u prezantuat dhe nuk paraqitët kartën e shërbimit. Çfarë po ndodh? Ka ndonjë operacion të posaçëm?
Ai ndaloi së përtypuri çamçakëzin. Sytë iu ngushtuan me dyshim. Ishte mësuar me reagime të tjera në këtë segment të izoluar të rrugës — shoferë që hutohen, që justifikohen, që përpiqen të bëhen të dashur. Qetësia ime po ia prishte skemën.
— Dëgjo këtu, e mençur, — u mbështet me bërryla mbi derë, duke futur pothuajse kokën në makinë. — Më duket sikur nga ju vjen një erë e fortë. Ndoshta mbrëmë e keni tepruar me ndonjë gotë dhe sot keni vendosur të hipni në timon?
Brenda vetes buzëqesha. Një taktikë e vjetër, e konsumuar. Llogaria bëhet mbi frikën: njeriu fillon të betohet se ka pirë vetëm kos, pastaj inspektori psherëtin rëndë dhe sugjeron ta “zgjidhin pa procesverbal”.
— Unë nuk konsumoj alkool, — e shikova drejt në sy.