Sara Tola qëndronte e shtrirë në shtratin e spitalit, me dorën mbështetur mbi cepin e batanijes, ndërsa sytë i kishte ngulur në tavanin e bardhë. Pas çdo seance kimioterapie e njëjta ndjesi e pushtonte: lodhje e thellë, zbrazëti, sikur dikush t’ia kishte shteruar çdo grimë force nga trupi. Pesë vite kishin kaluar që nga dita kur mjekët i kishin dhënë diagnozën e kancerit të gjirit. Pesë vite që i kishin përmbysur jetën.
Në fillim i kishin thënë se maksimumi do të jetonte tre vjet. Por ajo ishte ende aty. Ende rezistonte. Ende merrte frymë. Ndonjëherë, megjithatë, e pyeste veten përse vazhdonte të luftonte.
Pranë saj rrinte djali i vogël, Erion Nushi, i ulur në buzë të karriges së spitalit, me sytë të ngulur në telefon. Tridhjetë e pesë vjeç, ende i ri, me biznesin e vet që e kishte ngritur tre vite më parë dhe që tashmë po i ecte mbarë—madje shumë mbarë. Makinë e re, apartament i ri, gjithçka në rregull.
Çdo muaj, pa përjashtim, ai i dërgonte para Sarës. Për ilaçe. Për kura. Për vizita te specialistët. Ajo nuk ia kishte kërkuar kurrë, të paktën jo në tre vitet e para. Por dy vitet e fundit nuk kishte më zgjidhje. Pensioni i saj i vogël nuk mjaftonte për trajtimet e kushtueshme. Erioni thjesht transferonte shumën në fillim të çdo muaji, pa pritur që ajo të hapte gojën.
Sot, ama, ishte ndryshe.
Sot ishte Sara ajo që kërkoi ndihmë.
Mjeku i kishte folur për një terapi të re. Shumë e shtrenjtë. Tepër e shtrenjtë. Por ndoshta… ndoshta do t’i falte edhe disa vite të tjera. Dhe ajo i donte ato vite. I dëshironte me çdo qelizë.
Kur Erioni dëgjoi shumën, fytyra iu zbeh. Nuk kundërshtoi. Nuk tha jo. Thjesht pohoi me kokë dhe u shpreh qetë:
— Në rregull, mami. Do ta gjej zgjidhjen.
Por Sara e lexoi shqetësimin në sytë e tij. E kuptoi se barra ishte e rëndë. Ndoshta më e rëndë seç duhej.
Në atë çast dera u hap dhe në dhomë hyri djali i madh, Bledar Curri. Dyzet e dy vjeç, baba i dy fëmijëve, me një punë të qëndrueshme, bashkëshorten dhe shtëpinë në periferi.
Prej tre vitesh, Bledari nuk kishte kontribuar asnjë qindarkë për mjekimet e së ëmës.
Sara nuk e kishte pyetur kurrë për arsyen. Në të vërtetë, e dinte. Elsa Basha, gruaja e tij. Dy vite më parë, rastësisht, ajo kishte dëgjuar një bisedë në korridorin e spitalit. Bledari po fliste në telefon, ndërsa Sara po kthehej nga tualeti.
“Pesë vjet e sëmurë. Pesë vjet! Kur do të marrë fund? Deri kur do ta mbajmë ne?”
Fjalët e Elsës i kishin mbetur të ngulitura në mendje.
Që prej asaj dite, vizitat e Bledarit ishin rralluar. Kur vinte, rrinte pak, tundte kokën, pyeste mekanikisht: “Si je, mami?” dhe largohej.
Por sot kishte ardhur.
Erioni ngriti kokën.
— Përshëndetje, Bledar — tha me zë të ulët.
— Përshëndetje. Si është mami? — u përgjigj ai, pa shumë emocion.
Erioni i hodhi një vështrim Sarës. Ajo u përpoq të buzëqeshte.
— Më mirë — murmuriti, edhe pse e dinte që nuk ishte e vërtetë.
Bledari u ul në karrigen përballë, në anën tjetër të shtratit. Heshtje. Një heshtje e rëndë, e sikletshme.
Papritur, Erioni u ngrit në këmbë.
— Po dal të marr një kafe — tha. — Bledar, po vjen?
Tjetri pohoi dhe u çua.
Sara i ndoqi me sy. E dinte shumë mirë për çfarë do të flisnin. E dinte që Erioni do t’i tregonte për shumën e trajtimit. Dhe e dinte gjithashtu çfarë do të thoshte Bledari. Fjalët e Elsës do të përsëriteshin sërish: “Mjaft më. Pesë vjet janë shumë.”
Ajo nuk kishte fuqi të ndërhynte. Nuk mund të bënte asgjë tjetër veçse të rrinte e shtrirë dhe të shihte djemtë teksa dilnin nga dhoma.
Dera u mbyll me një klik të lehtë.
Sara mbeti vetëm.