Bashkëshorti im, Krenar Mëhilli, prej gati tre vitesh nuk na kishte ftuar asnjëherë mua dhe fëmijët të shkonim tek ai në Sllovaki. Dua ta sqaroj që në fillim: ai ishte larguar për punë shumë kohë para se të shpërthente lufta dhe nuk ma kishte fshehur asgjë. Megjithatë, sa herë që unë e hapja bisedën për ta vizituar, përgjigjja e tij ishte e njëjtë.
— Është shpenzim i madh, Fjolla. Më mirë t’i ruajmë paratë për fëmijët.
Unë mbyllja sytë dhe merrja frymë thellë, duke u përpjekur të mos e lija bezdinë të më pushtonte. Më mungonte tmerrësisht. Fëmijët, sidomos Bora Qafoku, shpesh qanin gjatë telefonatave me të në Skype. Megjithatë e dija se pa rrogën e tij jashtë shtetit do ta kishim pothuajse të pamundur të përballonim gjithçka: kredinë e shtëpisë, këstet e tjera, shpenzimet e përditshme.
Edhe Krishtlindjen e kaluar, biseda u përsërit thuajse fjalë për fjalë.
— Ndoshta në verë, dakord? Kur të mbarojë shkolla. Mund të pushojmë, madje të shkojmë edhe në det, ndoshta në ndonjë shtet tjetër…
Vera erdhi e iku, por asgjë nuk ndryshoi. Gjithçka mbeti në vendnumëro.
Atëherë vendosa se mjaft më me pritje. Do të shkoja vetë. Do t’i bëja një surprizë, aq më tepër që po afrohej ditëlindja e Krenarit.
U mora me çdo detaj: kërkova bileta më ekonomike, planifikova itinerarin, zgjodha një dhuratë të veçantë. Doja që momenti të ishte i paharrueshëm — të na shihte papritur dhe t’i mbetej fjala në fyt nga gëzimi.
— Mami, je e sigurt që babi do të gëzohet? — më pyeti Bora me hezitim.
— Patjetër, zemra ime. Surprizat janë gjithmonë të bukura. Babai do të lumturohet, — iu përgjigja me bindje, edhe pse thellë brenda meje kishte nisur të më pickonte një ndjenjë ankthi.
Udhëtimi ishte i gjatë dhe rraskapitës, por mendimi i takimit më jepte forcë. E përfytyroja teksa hapte derën, buzëqeshte dhe na përqafonte fort. Por gjithçka dukej sikur po pengohej qëllimisht: vonesë në kufi, ndalesa të papritura, telashe të vogla gjatë rrugës. Si të donte fati ta shtynte atë çast.
Realiteti, megjithatë, doli krejt ndryshe nga ëndrra ime.
Kur arrita te shtëpia ku Krenari jetonte me disa kolegë, nga brenda dëgjoheshin muzikë e lartë, të qeshura dhe përplasje gotash. Mendova se ndoshta po festonin ditëlindjen e ndonjërit prej tyre.
Sa më shumë afrohesha, aq më qartë dalloja zërin e tij. Ishte i çlirët, plot hare — një tingull që s’e kisha dëgjuar prej kohësh. Dhe mes atyre zërave, spikaste e qeshura e një gruaje.
Zemra m’u tkurr.
Trokita. Një herë. Pastaj më fort. Edhe më fort. Dhe në një çast, m’u duk sikur gjithçka u ça më dysh.
Ai ishte ulur në divan, me krahun rreth një vajze të re. Qeshnin të dy, pa e vënë re asgjë tjetër. Derën ma hapi një mik i tij, me të cilin kishte emigruar vite më parë. Festa u shua menjëherë.
Fytyrat e tyre ngrinë.
— Fjolla?! Çfarë po bën këtu? — u hodh në këmbë Krenari.
— Këtë duhet ta pyes unë. Ç’është kjo që po ndodh?
— Nuk është ashtu si mendon… Ne thjesht… — u ngatërrua ai në fjalë.
Vajza, që deri atëherë kishte heshtur, më pa mua, pastaj atë dhe tha me zë të ulët:
— Nuk e dija që ishe i martuar…
— Sepse ai nuk kishte ndërmend ta tregonte! — ia ktheva, pa ia hequr sytë.
— Fjolla, të lutem! Gjërat nuk janë si duken! Më lër të shpjegoj!
Më vonë, isha ulur në buzë të shtratit në një dhomë hoteli, duke vështruar tavanin bosh. Telefoni nuk pushonte së dridhuri.
“Fjolla, është një keqkuptim! Do ta sqaroj gjithçka!” — mesazhet vinin njëri pas tjetrit.
Nuk arrija ta kuptoja si kishte ndodhur kjo. Kishim pothuajse pesëmbëdhjetë vjet bashkë. Kishim ndërtuar plane, kishim ëndërruar për të ardhmen. Si mund ta kishte shkelur kështu gjithçka?
U ktheva në shtëpi e rrënuar, e zbrazët nga brenda. Fëmijëve u thashë një gënjeshtër të ëmbël — se surpriza kishte qenë e mrekullueshme.
Fatmirësisht, ata nuk panë asgjë…