— Hana Dervishi, vetëm mos u hidh në sulm e të bësh skena, unë me Ilir Imerin e kemi sqaruar tashmë gjithçka, — zëri i Mimoza Currit në telefon tingëllonte çuditërisht i gjallë, madje me një nuancë triumfi. — Elsa Canit po i shkon ters kjo periudhë, i iku edhe ai i fundit që i vinte rrotull dhe s’ka me çfarë ta paguajë qiranë. Prandaj e çova në studion tënde. Çelësin e hapëm me mjeshtër dhe u vendos cilindër i ri në bravë.
Për disa çaste nuk e kuptova as çfarë po dëgjoja. Cila studio? Ajo garsonierja në periferi, që e kisha blerë para se të martohesha, duke shkrirë kursimet e mia dhe trashëgiminë modeste nga gjyshja?
— Zonja Mimoza, a jeni në rregull? — e mbajta zërin të ulët që kolegët në zyrë të mos kthenin kokën. — Aty jeton një person. Banesa është dhënë me kontratë të rregullt.
— Lëre moj tani! — e preu ajo, sikur po flisnim për ndonjë rrobë të vjetër. — Çfarë personi? Një javë e vëzhgova, dritat s’ndizeshin mbrëmjeve, askush s’hynte e s’dilte. Po rrinë bosh ato metra katrorë, ndërkohë që kunata endet nëpër shtëpi të huaja. Qiramarrësit thuaji që rrethanat kanë ndryshuar. Elsa po sistemohet me macet e saj. Mos u bëj dorështrënguar, Hana. Kur djali është i martuar, çdo gjë ndahet në familje!
Biseda u mbyll me një sinjal të thatë. E pashë ekranin e errët të telefonit dhe ndjeva si më ngjitej në grykë një zemërim i rëndë, që më merrte frymën. Ajo banesë ishte e vetmja siguri ime. Investimi për pleqërinë, për të cilin kisha hequr dorë nga pushimet dhe komoditetet. Ndërsa qiramarrësi im ishte Fatos Prendi, nënkolonel policie në pension, njeri me disiplinë të hekurt. Kishte shkuar për dhjetë ditë në një sanatorium për të trajtuar shtyllën kurrizore.
Telefonova menjëherë Ilir Imerin. U përgjigj me hezitim; në zërin e tij ndjehej faj, por edhe një kokëfortësi e ftohtë.
— Hana, pse po e bën kaq dramë? Mami ka të drejtë, jemi gjak. Elsa do rrijë përkohësisht, do gjejë punë. Pse të mbajmë një burrë të huaj në pronën tonë, kur motra ka nevojë?
— Ilir, ajo pronë është blerë para martesës. Është vetëm e imja. Aty ka sende personale dhe një depozitë të paguar. Keni hyrë në banesë pa të drejtë!
— Çfarë sendesh? Dy këmisha në dollap, — murmuriti ai. — Mami i futi në qese dhe i nxori në ballkon. Mos e fry çështjen kot. Flasim në mbrëmje, jam i lodhur.
Unë nuk kisha ndërmend të prisja mbrëmjen. I kërkova shefit leje, duke shpikur një tub të plasur në shtëpi, dhe dola jashtë. Ajri i freskët pranveror ma zbuti pak nxehtësinë në fytyrë. Të përfshihesha në një sherr banal, të tërhiqja valixhet e Elsës në korridor me duart e mia? Jo. Në përplasje të tilla, Mimoza Curri do të më mposhtte lehtësisht. Ajo kishte gjithmonë gati presionin e lartë dhe statusin e pathyeshëm të nënës së burrit tim.
Nxora telefonin dhe gjeta numrin që më duhej. Fatos Prendi duhej të pushonte edhe një javë, por gjithsesi vendosa të provoja.
— Po, zonja Hana Dervishi, — u dëgjua baritoni i tij i qetë dhe i thellë.
— Zoti Fatos, përshëndetje. Kemi një situatë të papritur, — mora frymë thellë. — Të afërmit e mi, duke përfituar nga mungesa juaj…