“Mos ki frikë, do të kujdesem për ty dhe nuk do të ndjesh asnjë dhimbje,” pëshpëriti me zë të butë njerku, ndërsa iu afrua vajzës së trembur që ishte strukur pas murit.
— Babi, të lutem, mos u largo! — shpërtheu në lot pesëmbëdhjetëvjeçarja Hana Kastrati, duke ia shtrënguar dorën me dëshpërim, sikur po përpiqej ta mbante me forcë pranë vetes.
— Zemra ime, nuk po zhdukem nga jeta jote, — ia ktheu ai me qetësi, duke ia përkëdhelur flokët. — Gjatë javës do të vij të të takoj në shkollë, ndërsa fundjavave do të dalim bashkë: në park, në teatër, në kopshtin zoologjik apo edhe në cirk. Po ndahem nga mamaja jote, por nga ti nuk do të ndahem kurrë.
— Por ju e dashuronit njëri-tjetrin… Si mund të përfundoni kështu? — pyeti ajo me zë të dridhur.
— Ndonjëherë zemra ndryshon, bijë. Në zemrën e nënës sate tashmë ka vend për dikë tjetër. Së shpejti do ta njohësh edhe ti atë njeri.
— Nuk dua ta njoh! Merrmë me vete, të lutem!
— Tani për tani është e pamundur. Po qëndroj përkohësisht tek një mik dhe po kursej para që të blej një banesë timen. Sapo të sistemoj gjithçka, do të vish të jetosh me mua.
— Pse atëherë nuk largohet mami me atë burrin tjetër dhe ti të rrish këtu me mua?
— Sepse kjo shtëpi është në emrin e saj. Ia ka dhuruar gjyshja, përpara se të shpërngulej tek Drita Peshkatari në Elbasan.
— Atëherë më lër të shkoj unë te gjyshja!
— Do të doja, por nuk është e mundur. Nëna jote dhe Drita nuk flasin prej kohësh, pikërisht për shkak të kësaj banese.
Hana uli kokën, duke gëlltitur me vështirësi lotët.
— Mirë, babi… do të pres derisa të kesh shtëpinë tënde, — murmuriti ajo më në fund, dhe ngadalë ia lëshoi dorën, ndërsa ai e përqafoi fort, si për t’i premtuar në heshtje se kjo ndarje nuk do të ishte fundi i tyre.
Ai u shkëput ngadalë nga dora e së bijës. Flamur Basha iu përkul, i la një puthje të lehtë në ballë, hodhi çantën e shpinës mbi supe dhe doli nga banesa pa kthyer kokën.
Nga fundi i pasdites, dera u hap sërish. Flutura Dushku u kthye në shtëpi — por këtë herë nuk ishte vetëm. Që nga korridori thirri me zë të ngritur:
— Hana, eja shpejt, kam një surprizë për ty!
Zemra e vajzës rrahu fort. Mos vallë babai ishte penduar dhe ishte kthyer? Ajo vrapoi nga dhoma me shpresë, por në prag pa një burrë të panjohur. Ai buzëqeshte sikur të ishte në shtëpinë e tij, por ajo buzëqeshje i ngjalli Hanës një ndjesi të ftohtë, të pakëndshme.
— Ky është Flamur Basha, — tha Flutura me një ton të shtirur qetësie. — Që sot do të jetojë me ne.
— Pra, për këtë arsye iku babai? Për një tullac me muskuj? Jeni të neveritshëm! — shpërtheu Hana dhe u fut në dhomë duke e përplasur derën me forcë.
— Mos u mërzit, Flutura, — tha Flamuri me një ngritje supesh. — Kam pasur raste të ngjashme. Di si t’i trajtoj.
— Ç’do të thotë kjo? Ua ke thyer vullnetin? — e pyeti ajo me dyshim.
— Jo, jo… thjesht kam ditur t’i fitoj me kujdes e mirësjellje.
— Me mirësjellje? Vetëm me fjalë, apo jo?
— Sigurisht, vetëm me fjalë, — u ngut ai, duke vënë re vështrimin e saj hetues.
Që nga ajo ditë, Hana u soll sikur e ëma të mos ekzistonte. Nuk hante më në shtëpi, nuk i drejtohej me fjalë. Paratë që i dërgonte rregullisht i ati i mjaftonin për të ngrënë në mensën e shkollës ose në një lokal pranë. Fundjavat i kalonte te shoqja e saj, Bora Bardhi, ku shpesh shpërthente në lot, duke rrëfyer sa e rëndë i dukej prania e njerkut, me të cilin Flutura ndërkohë ishte martuar zyrtarisht.
Një ditë, Flutura mori një lajm të hidhur: nëna e saj kishte ndërruar jetë në Elbasan. Duhej të nisej menjëherë për ceremoninë mortore.
— Flamur, do të doja ta përcillja vetë në udhëtimin e fundit, por Hana është shtrirë me temperaturë të lartë.
— Më vjen keq që nuk po arrin t’i japësh lamtumirën e fundit… Kujdesu për Hanën. Do të vijë mjeku, do t’i përshkruajë ilaçet — të lutem, shko merrja në farmaci.
Flutura u nis për në Elbasan, ndërsa Flamur Basha, i mbetur në shtëpi, ndjeu një kënaqësi të fshehtë: tani ishte vetëm me vajzën. Priti vizitën e mjekut, mori recetat dhe bleu barnat e nevojshme. Më pas hyri në dhomën e Hanës dhe i zgjati kutinë me medikamente.
— Ja çfarë të ka dhënë doktori. Lexo udhëzimet me kujdes. Ndërkohë po të përgatis pak supë me mish dhe çaj trëndafili të egër — kështu këshilloi ai.
— Nuk dua asgjë prej teje! — shpërtheu Hana. — Ti je arsyeja pse babai u largua! Je askush! Kthehu te palestra jote dhe te ato vajza, dhe lëre mamin rehat!
Flamuri buzëqeshi shtirur.
— Je ende e vogël për të kuptuar… Me kohën do ta ndryshosh mendimin. Tani përpiqu të shërohesh.
Të nesërmen në mëngjes ai i solli mëngjesin në shtrat. Por Hana, e mbushur me mllef, e goditi tabakanë me një lëvizje të papritur; filxhani u përmbys dhe çaji i nxehtë i dogji dorën.
— Moj e pabindur! Më solle në majë të hundës! — bërtiti ai dhe u turr drejt saj.
Hana u zmbraps e tmerruar, derisa u ngjesh në cep të dhomës. Ai hoqi mantelin dhe iu afrua ngadalë, duke murmuritur me zë të ulët:
— Mos ki frikë… Do të jem i butë. Nuk do të dhembë…
— Nëse më prek, do të bërtas sa kam në kokë! — tha ajo mes dridhjesh.
— Bërtit sa të duash. Askush s’do të të dëgjojë. Madje, në fund do të më falënderosh. Burra si unë nuk gjenden kollaj, — shtoi ai, duke ia kapur bluzën, që u shqye me një kërcitje të thatë.
Papritur ra zilja e derës. Flamuri shau me zë të ulët dhe doli me hapa të rëndë për të hapur. Hana, duke përfituar nga ai çast i papritur…
…pa humbur asnjë sekondë, u shkëput nga duart që e kishin kapur, hapi me forcë dritaren, grisi rrjetën e mushkonjave dhe u hodh drejt e në oborrin e mbuluar me borë. Asnjëherë më parë nuk ishte ndier kaq mirënjohëse që banonin në katin përdhes.
Rrobat i vareshin copa-copa në trup, këmbët e zbathura i digjnin nga të ftohtit teksa vraponte drejt rrugicës ngjitur, në hyrjen e banesës së Bora Bardhit. Derën ia çeli gjyshja e shoqes dhe, sapo e pa në atë gjendje, zbehu në fytyrë.
— Hana Kastrati, ç’të ka ndodhur moj bijë?! — klithi e tmerruar.
— U arratisa… nga njerku im! — mezi nxori fjalët mes lotëve.
— Prit pak! Po lajmëroj menjëherë policin e zonës. Sapo kaloi këtej pari.
Oficeri nuk humbi kohë. U kthye me hapa të shpejtë te shtëpia dhe, para derës gjysmë të hapur, ndaloi për të dëgjuar. Nga brenda vinin zëra të qartë. Ai aktivizoi regjistrimin në telefon, duke kapur çdo fjalë.
— Të thashë se do ta shlyej borxhin. Së pari e fus në shtrat vajzën, pastaj Flutura Dushku do të ketë një “aksident”. Ti më ndihmon, më pas e shesim apartamentin dhe e kalojmë në emrin e nënës sime.
— Po procedura e trashëgimisë? Mund të zgjasë gjashtë muaj, — u dëgjua tjetri.
— Nëse s’të pëlqen, e ulim çmimin. Para të tjera nuk kam.
Në atë çast dera u shty me vrull. Flamur Basha po mbante ende në dorë copën e bluzës së shqyer.
— Në tokë! Duart pas koke! — urdhëroi polici, duke ngritur armën.
Brenda pak minutash mbërriti përforcimi. Flamur Basha dhe bashkëpunëtori i tij u prangosën, ndërsa copa e rrobës u sekuestrua si provë.
Të dy u dënuan me burgim të gjatë. Flutura Dushkut iu hoq e drejta prindërore. Babai i Hanës u rikthye në apartament, fillimisht duke zënë një dhomë më vete, vetëm që të ishte pranë së bijës. Ai nuk i besonte më ish-bashkëshortes — ajo mund të sillte këdo tjetër në shtëpi. Sapo të kishte mundësi të blinte një banesë të re, do të largoheshin bashkë, për të nisur një jetë të sigurt, vetëm të dy.