— Djali tha se paske blerë një apartament me tre dhoma në qendër të qytetit. Në atë shtëpi do të jetoj vetëm unë! — shpalli me ton të prerë vjehrra.
Denisa doli nga zyra me hapa të lodhur dhe u drejtua për nga makina e saj. Dita kishte qenë e ngjeshur deri në frymëmarrje: tre takime me klientë, një mal me dokumente për t’u përpunuar dhe telefona që s’pushonin. Prej pesë vitesh ushtronte profesionin e juristes në një kompani të madhe dhe tashmë ishte mësuar me ritmin e vrullshëm që nuk të linte asnjë çast qetësi.
Që e re, Denisa kishte qenë këmbëngulëse dhe e pavarur. Edhe gjatë studimeve në universitet punonte me kohë të pjesshme, vetëm që të mos varej financiarisht nga prindërit. Ndonëse Ilir Kastrati dhe Teuta Shala — pronarë të një rrjeti të suksesshëm dyqanesh materialesh ndërtimi — mund t’i siguronin një jetë pa shqetësime, ajo kishte zgjedhur të ndërtonte gjithçka me forcat e veta.
Tre vjet më parë ishte martuar me Gentian Rexhën, programues në një kompani IT. Ishin njohur në një festë të organizuar nga miq të përbashkët të punës. Që në takimin e parë, Gentiani i kishte lënë përshtypje me buzëqeshjen e qetë dhe aftësinë për të dëgjuar me vëmendje. Më vonë, Denisa do ta kuptonte se kjo natyrë pajtuese shtrihej ndaj të gjithëve — përfshirë edhe nënën e tij, Mimoza Tola. Por në fillimet e lidhjes, ajo nuk e kishte vënë re këtë anë.
Çifti i ri jetonte me qira në një apartament me dy dhoma në periferi të qytetit. Banesa ishte e rregullt, por Denisa ëndërronte një shtëpi që ta quante të sajën. Që nga muajt e parë të punës, kishte nisur të kursente seriozisht: çdo muaj linte mënjanë një të tretën e pagës për fondin fillestar të blerjes. Gentiani gjithashtu përpiqej të kursente, por shuma që mblidhte ishte shumë më e vogël — ai justifikohej se ndihmonte të ëmën dhe vëllain e vogël, Dritan Rrota.
Brenda tre vitesh, Denisa kishte arritur të grumbullonte rreth dy milionë lekë. Gentiani kishte mbledhur vetëm pesëqind mijë lekë. Ajo nuk ia përmendi kurrë këtë diferencë si qortim; e kuptonte se secili kishte përparësitë e veta. Megjithatë, kur nisi të fliste seriozisht për blerjen e një shtëpie, Ilir Kastrati i surprizoi me një ofertë të papritur.
— Denisushja jonë, unë dhe mamaja vendosëm të të japim tre milionë lekë për apartamentin, — tha ai gjatë drekës së së dielës. — Je vajza jonë e vetme dhe duam të jetosh siç e meriton. Në moshën tënde, nuk është e hijshme të rrish ende me qira.
Denisa u hodh në krahët e prindërve, pa i fshehur lotët e mirënjohjes. Me atë shumë, tashmë mund të synonte diçka vërtet cilësore.
Kërkimi zgjati rreth një muaj. Ajo shqyrtoi dhjetëra oferta, vizitoi lagje të ndryshme dhe pa një sërë apartamentesh, derisa gjeti atë që i dukej perfekt: tre dhoma në një pallat të ri, në zemër të qendrës, tetëdhjetë metra katrorë, plot dritë dhe me organizim të shkëlqyer. Çmimi ishte nëntë milionë lekë. Diferenca mund të mbulohej me kredi hipotekore me kushte të favorshme.
— Gent, shiko sa i bukur është! — i tha Denisa, duke i treguar fotografitë në telefon. — Tre dhoma, kuzhinë e madhe e bashkuar me sallonin, dy banjo! A e imagjinon dot?
Gentiani pohoi me kokë, ndërsa vështronte imazhet.
— Është fantastik. Vetëm… në emër të kujt do të regjistrohet?
Denisa heshti për një çast. Këtë pyetje e kishte parashikuar.
— Gent, dua që prona të jetë në emrin tim. E kupton… paratë i dhanë prindërit e mi, është dhuratë personale për mua. Do të ndihesha më e sigurt nëse dokumentet do të ishin në emrin tim.
Vetullat e Gentianit u mblodhën.
— Pra, unë do të jetoj në shtëpinë tënde? Si të isha me qira?
— Mos e thuaj kështu. Ti je burri im dhe do të jetë shtëpia jonë. Thjesht nga ana ligjore, pronësia do të jetë e imja. Besomë, kështu është më e drejtë.
Ai nxori një psherëtimë të gjatë dhe, megjithëse në fytyrë i lexohej pakënaqësia, në fund pranoi. Nuk e pëlqeu vendimin, por nuk e zgjati diskutimin.