Në korridor rëndonte era e peshkut të tharë, e rrobave të palara prej ditësh dhe e alkoolit të fortë. Arjana e mbylli derën hyrëse me kujdes të tepruar, duke u përpjekur të mos përplaste çelësat. Shiu, nën të cilin kishte pritur autobusin afro dyzet minuta, ia kishte depërtuar tejpërtej pallton e hollë, dhe tani pika të akullta i rrëshqisnin përgjatë këmbëve.
Nga dhoma e ndenjjes shpërtheu një e qeshur e trashë mashkullore.
— …ashtu ia thashë: nëse s’të pëlqen, mbledh plaçkat dhe ik! — dëgjohej zëri i njohur, paksa i ngjirur, i Erionit. — Po ku do të shkojë? Shtëpia është e imja, makina është e imja. Do qajë pak në banjë dhe pastaj do kthehet te soba.
Dikush tjetër qeshi me gjysmë zëri, sikur pa bindje. Gotat u përplasën lehtë.
Arjana hoqi këpucët e lagura. Pëlhura e palltos i ishte ngjitur pas supeve në mënyrë të bezdisshme. Ajo përshkoi korridorin me hapa të matur, duke shmangur njollat e ngjitshme mbi parket, dhe u ndal në prag.
Rreth tryezës së re prej druri të çelët — që vetë Arjana e kishte porositur nga katalogu disa muaj më parë — ishin ulur tre burra. Në krye rrinte shtrirë Erioni, këmbë mbi këmbë, me një qëndrim sfidues. Përballë tij ishte përkulur Gentiani, kolegu i tij nga punishteja, ndërsa në anë qëndronte një burrë i panjohur me një bluzë gri të zgjatur. Mbi tavolinë mbizotëronin shishe bosh, letra të grisura kuzhine dhe luspa peshku të shpërndara kudo.
— Ja, kush na paska ardhur, — e vuri re Erioni me cep të syrit dhe ktheu kokën me ngadalë, pa e ndrequr qëndrimin. Fytyra i ishte skuqur, flokët i shkëlqenin nga djersa. — Pse rri aty? Hyr në kuzhinë dhe na përgatit diçka për të shoqëruar pijen. Djathi mbaroi.
Gentiani u kollit në siklet dhe e nguli shikimin në gotën bosh, duke bërë sikur studionte fundin e saj.
Arjana e pa drejt e në sy të shoqin. Nuk ndjeu as dridhje, as lot. Vetëm një peshë të rëndë që i shtypte kraharorin. Tetë muajt e fundit kishin rrëshqitur tatëpjetë. Erioni kishte humbur vendin e punës në qendër dhe po mbijetonte me punë të rastësishme, ndërsa me çdo ditë bëhej më i ashpër. Orari i saj i ngarkuar, lodhja pas turneve në klinikën ku punonte si administratore, për të nuk ekzistonin më. Alkooli u bë shoqërues i përhershëm — fillimisht fundjavave, pastaj sa herë i prishej humori. Dhe humori i prishej vazhdimisht.
— Nuk do të gatuaj asgjë, — tha Arjana me një zë të qetë, por të prerë.