Të shtunën, kur vajza ime Eriola u shfaq papritur në pragun e derës me të birin, Arditin, më përshkoi një ndjesi sikur toka nën këmbët e mia u lëkund lehtë. Ajo njihej për veprimet e saj të papritura, por atë ditë diçka nuk përputhej me zakonin e saj.
Gjallëria që e karakterizonte gjithmonë, ai entuziazëm që mbushte dhomën sapo hynte, dukej sikur ishte shuar. Fytyra i ishte zbehur, sytë i rrinin të zbrazët, si të ishte duke u përballur me një betejë të brendshme që e lodhte pa mëshirë. Rrudhat e shqetësimit në ballë i ishin thelluar më shumë se kurrë dhe instinktivisht e kuptova se diçka serioze po e rëndonte.
“Mami, kam nevojë të të kërkoj një nder,” tha ajo me zë të pasigurt, që i dridhej lehtë. E uli Arditin me kujdes në dysheme dhe ai, si një vorbull e vogël energjie, vrapoi drejt sallonit pa kthyer kokën pas, krejt i pavetëdijshëm për tensionin që po krijohej mes nesh.
“Sigurisht, zemra ime. Çfarë ka ndodhur?” e pyeta, ndërsa zemra më rrihte më shpejt se zakonisht. E vështroja me kujdes dhe në sytë e saj pashë një trishtim të panjohur, një hije që nuk e kisha parë më parë. Më dukej sikur po më fshihte diçka.
Eriola shmangu shikimin tim dhe shtyu nëpër korridor një valixhe blu. “Duhet të iki menjëherë për një udhëtim pune. A mund të kujdesesh për Arditin për dy javë – ndoshta edhe më gjatë?”
“Më gjatë?” Fjala më doli me vështirësi. Eriola, që kurrë nuk qëndronte larg të birit më shumë sesa ishte e domosdoshme, tani po fliste për një ndarje kaq të gjatë? “Për çfarë bëhet fjalë në këtë udhëtim?”
“Vetëm punë,” u përgjigj ajo me nxitim të tepruar, ndërsa gishta e saj luanin nervozisht me rripin e çantës. “Mos u shqetëso.”
Por unë nuk munda ta besoja kaq lehtë atë shpjegim të thatë, sepse gjithçka në qëndrimin e saj më tregonte se pas këtyre fjalëve fshihej një e vërtetë shumë më e rëndë.