— Denisa, për mamin i zgjodha tashmë pllakat. Mos u mërzit, — tha Ilir Basha me një ton krejt të zakonshëm nga dhoma, ndërsa unë në korridor po përpiqesha të çliroja zinxhirin që më ishte bllokuar te çizmet.
— Pagesën e trembëdhjetë ta kalova te ajo. Del fiks për ato çeket. S’do të mbetesh pa bukë për kaq gjë, apo jo?
Koka e zinxhirit te çizmja e majtë kërciti dhe u ngul në palën e lëkurës. Mbeta e përkulur në një pozë qesharake, duke ndier si më hipte gjaku në faqe.
Telefoni cicëroi brenda çantës. E nxora me nxitim. Në ekran shkëlqente njoftimi: “Kalim fondesh: Shpërblim. Shuma: 34 200 lekë.” Menjëherë pas tij, një tjetër mesazh — tërheqje. Bilanci: zero.
Tridhjetë e katër mijë e dyqind. Aq vlejtën dy javë pa asnjë ditë pushimi. Aq kushtonte palltoja ngjyrë rëre që e kisha parë e riparë në vitrinë. E kisha imagjinuar veten me të. Tani, në vend të saj — pllaka çeke. Për nënën e tij.
— Denisa, ç’u bëre andej? — zëri i Ilirit erdhi i rëndë, i plogësht.
— Supa po derdhet, dhe ti rri te dera.
U drejtova më në fund; zinxhiri u lirua me një rënkim të vogël. Çizmet i kisha prej katër vitesh. Ishin cilësore, por çdo gjë ka një kufi.
Në sobë zienin tenxherja me supë me panxhar. I mbusha një pjatë Ilirit. Ai hyri duke mbajtur tutat që i rrëshqisnin në ije — llastiku ishte shtrirë fare. U ul pa e ngritur kokën nga telefoni, ku krismat e një loje vazhdonin pa pushim.
— Ilir, për atë pallto kam tre muaj që kursej, — thashë, duke zënë vend përballë tij.
— E kupton çfarë bëre? Hyre në paratë e mia pa më pyetur.
Ai hante me lugë të njëpasnjëshme, pa ndërprerje.
— Palltoja është thjesht një leckë, Denisa, — ma ktheu ftohtë, pa më parë në sy. — Ndërsa te mamaja banja është katandisur. Çdo gjë po shkërmoqet. Dje qante. Unë…
…si djalë, s’mund të vepronte ndryshe. “Ti je e fortë,” shtoi me një ton sikur po më bënte nder. “Do fitosh prapë. Mamasë i duhen më shumë.”
Mbaroi së ngrëni, e shtyu pjatën përpara; mbi porcelan mbeti një njollë e kuqërremtë nga panxhari. U kthye në dhomën e ndenjjes. Kolltuku kërciti nën peshën e tij. Pas pak, shpërtheu sërish zhurma metalike e armëve virtuale.
Sytë m’u ngulën te ajo njollë rozë. Pastaj te doreza e frigoriferit, e çarë, që e kisha mbështjellë me shirit izolues një vit më parë, sepse Ilir Basha “nuk gjente kohë” ta ndërronte. Në atë çast më ra si rrufe: unë vetë e kisha mësuar me këtë rehati. Kisha qenë e përshtatshme, si një paketë pa limit që paguhet vetë. Derisa edhe paketa mbushet dhe nuk mban më.
Mjaftuan tre prekje ekrani.
U mbylla në dhomën e gjumit. U ula në cep të krevatit; shputat prekën linoleumin e ftohtë. Heshtje e plotë.
Nxora telefonin. Në këtë shtëpi kisha qenë financiere, sponsore dhe shërbim teknik njëkohësisht. E gjithë paketa familjare e komunikimit paguhej nga karta ime.
Hyra në llogarinë personale. Gjeta numrin e Ilirit.
“Ta shkëput këtë numër nga llogaria e përbashkët?” pyeti sistemi.
“Po,” shtypa.
Klikimi i parë. Pastaj konfirmimi.
Pagesa automatike për lojërat e tij? Fshije.
Abonimi në platformën e filmave online? Anuloje.
Ruterin e shtëpisë? Hape panelin e konfigurimit… ndërro fjalëkalimin.
Tre veprime. Çaktivizova opsionin “paketë e përbashkët”. Konfirmova heqjen e numrit të burrit. Pastaj: “Ndrysho fjalëkalimin e pikës së aksesit”. Telefoni m’u ngroh në pëllëmbë, si të më jepte sinjal: operacioni për shpëtimin tim u krye me sukses.
Ndihesha si çminuese. Po prisja fijet nëpër të cilat, prej vitesh, më rridhte jeta. Bilanci zero, Ilir. Në çdo kuptim.
— Denisë! — bërtiti ai pas pesë minutash.
— Denisa Marku, po më dëgjon? M’u zhduk sinjali! Shiko ruterin, ndoshta p…
— …ndoshta duhet rindezur?
Nuk i ktheva përgjigje. Nga komodina tërhoqa katalogun prej letre. Në faqen e fundit më priste palltoja ngjyrë rëre, e qetë, e paprekur nga dramat e mia.
— Denisa Marku! Më ka ngrirë loja në mes të fushës! Do më nxjerrin jashtë për pesë sekonda! A je në gjumë?
Ilir Basha u shfaq te dera e dhomës së gjumit — flokët e shpupuritur, faqet e skuqura nga nervat. Në dorë mbante telefonin ku rrotullohej pa pushim simboli i ngarkimit.
— Çfarë dreqin ndodhi me internetin? — hungëriti.
— Po unë paguaj për të, ta kujtoj, — shtoi me ton akuzues.
— Jo, Ilir, — shtyva pak syzet me gishtin e mesit. — E kam paguar unë. Deri para pak minutash.
Ai mbeti i ngrirë.
— Si ta kuptoj këtë?
— Shumë thjesht. E çaktivizova gjithçka. Numri yt tani është më vete. Lojërat e tua po ashtu. Edhe rrjeti në këtë shtëpi ka fjalëkalim të ri. Që e di vetëm unë.
— A je në vete? Duhet të bëj një telefonatë tani! Ndize menjëherë!
— Lidhja kushton, Ilir. Meqë vendose që të ardhurat e mia janë “të përbashkëta”, vendosa që rehatia jote të mos jetë më automatike. Do internet? Paguaje. Me paratë e tua. Ato që i ruan “për naftë” apo për mamin.
Ai shpërtheu. Më quajti dorështrënguar, më akuzoi se po shkatërroja familjen për ca rroba.
— E urren nënën time, apo jo? — bërtiti. — Ik unë nesër tek ajo! Të shohim si do ia dalësh vetëm!
— Shko, — thashë qetë.
— Pllakat për kuzhinën ia kemi zgjedhur. Edhe mjeshtrin e kemi prenotuar. Do ndihmosh. Dhe do t’ia paguash edhe internetin atje.
Heshti për një çast. U afrua të më kapte nga supet.
— Denisë… hajde, mos e zmadho. U nxehja kot. Te mami është rrëmujë, e di vetë. Ndize rrjetin, më duhet t’u kthej përgjigje çunave në grup. Ta jap nga paga, të betohem.
E pashë drejt në sy, ndërsa katalogu me pallton qëndronte ende i hapur mbi gjunjët e mi.
— Llogaria është bosh, Ilir. Edhe kredia që kishe tek unë mbaroi. Nesër do të shkoj të blej pallton. Ti meanwhile pyet sa kushton abonimi i internetit. Mësohu me këtë realitet.
Ai mbeti në mes të korridorit, i gjatë dhe i hutuar në tutat e vjetra. Në dorë mbante kartën bankare, që pa pagesën time nuk vlente më shumë se një copë plastike pa përdorim.
Ajo natë kaloi në heshtje të plotë. Për herë të parë pas shumë vitesh, nga dhoma tjetër nuk u dëgjua zhurmë lodrash apo përplasje sendesh.
Iliri u rrotullua në divan deri pas mesnate. Dëgjoheshin psherëtimat e tij dhe klikimi i përsëritur i kompjuterit që përpiqej ta ndizte. Mrekulli nuk pati. Në botën digjitale rregullat janë të drejtpërdrejta: pa pagesë, nuk ka shërbim.
Në mëngjes provoi sërish.
— Denisa… në kartë kam vetëm treqind lekë. Nuk dalin për paketën mujore. Ndoshta ti…
— Pyet nënën tënde, Ilir. Ajo di mirë ku të kursehet, meqë pllakat e saj qenkan më prioritare se gjithçka tjetër.
Vesha çizmet. Këtë herë zinxhiri rrëshqiti pa u bllokuar. E pashë për një çast.
— Po dal për pallton. Do kthehem vonë. Supa është në frigorifer, ngrohe vetë.
Zbrita shkallët dhe dola jashtë. Ajri ishte i lagësht, me aromë bore të shkrirë.
Në dyqan e provova pallton. Më rrinte për mrekulli. Ngjyra ishte e qetë, elegante — si lesh deveje, një ton që fliste për siguri.
Telefoni vibroi në xhep. Mesazh nga numri i vjehrrës: “Jam te nëna. Do vonohem.”
Nesër do të më telefonojë pa pushim. Do premtojë, do fajësojë të ëmën, do kërkojë justifikime. Por unë tashmë kam lënë mënjanë para për çizme të reja — me zinxhir që nuk ngec kurrë. Në jetën time s’ka më vend për gjëra që bllokohen.
Në këtë shtëpi vendimet i marr unë. Dhe ky është bilanci më i drejtë që kam mbyllur ndonjëherë.