— Cila gjysmë? – shpërtheu Klea Vrioni, me sytë që i shkreptinin. – Osman, këtë apartament e blemë me paratë nga shitja e shtëpisë së mëparshme, dhe për atë shtëpi na ndihmuan prindërit e mi!
— Por blerja u bë gjatë martesës! – ia ktheu Osman Prendi me zë të ngritur. – Dhe makina jote, mos harro, është po ashtu pjesë e pasurisë së përbashkët!
— Makinën e kam paguar me kursimet e mia, ti e di shumë mirë! – ia preu ajo.
— E di… dhe çfarë pastaj? – ai u ndal një çast, duke bërë llogari në mendje. – Ja marrëveshja: më jep gjysmën e vlerës së makinës dhe unë heq dorë nga pretendimet për apartamentin.
— Mos e ul veten kaq poshtë! – thirri Klea, e tronditur.
— Kam të drejtën time! – ulëriti Osman. – Dhe do ta mbroj deri në fund!
— Të paktën, për sy e faqe, sillu si njeri!
— Jam njeri, dhe kjo më bën krenar! – deklaroi ai me vetëkënaqësi.
— Do të thuash se je krenar edhe për atë që ke bërë? – ajo tundi kokën me mosbesim.
— Duhej të sigurohesha. U sigurova. Ishte e drejta ime! – foli ai me ton përbuzës. – Tani dua gjysmën e banesës.
— U morëm vesh ndryshe! Nëse të paguaj gjysmën e makinës – makinës sime, po ta theksoj – ti nuk prek apartamentin!
— Me dokument të noterizuar! – buzëqeshi shtrembër ai. – Përndryshe, s’mund ta provosh gjë.
— Osman, po të lutem, mendo me ndërgjegje!
— Me gjysmën e apartamentit në xhep, ndërgjegjja ime do të jetë krejt në rregull! – buzëqeshja iu zgjerua edhe më shumë.
— Pra, me mirëkuptim nuk do? – Klea e anoi kokën dhe e pa nga poshtë vetullave.
— Është e drejta ime ligjore. Dhe do ta marr!
— Është hera e fundit që të pyes: do të fundosesh edhe më tej, apo do të tregosh se ke mbetur njeri?
— Hajde, kërcëno më shumë! – qeshi ai me ironi. – Do ta shohim në gjykatë kush fundoset dhe kush del i pastër!
— Jeton me telenovela në kokë! Në serialet e tua nuk ka asnjë grimcë realiteti!
— Realiteti i hidhur do të të mësojë të jesh më e bindur! Nëse ndonjëherë dikush do të të hedhë sytë!
Klea u drejtua, e qetë dhe me një buzëqeshje të lehtë.
— Tani dëgjo mirë, “zog”! Ke kënduar bukur deri tani, por harrove diçka: ti je vetëm një shofer kamioni, sado rrugë të gjata të bësh. Unë kam dy diploma universitare dhe njoh shumë njerëz – mes tyre edhe juristë.
Jam këshilluar tashmë. Desha ta mbyllnim pa zhurmë, por meqë zgjodhe të bësh kryeneçin, përgatitu për ferrin.
Klea dhe Osman njiheshin që në rininë e hershme. Ai ishte tre vjet më i madh, por për vajzat adoleshente djemtë e moshës së tyre rrallëherë duken interesantë. Ata rriteshin në të njëjtin rreth shoqëror dhe miqësia u bë pjesë e përditshmërisë së tyre.
Ndoshta pikërisht sepse njiheshin prej kohësh, ndjenja mes tyre kaloi përtej shoqërisë. Mezi pritën që Klea të përfundonte universitetin dhe, sapo mori diplomën, vendosën të martoheshin.
Diploma e ekonomistes ishte e vlefshme dhe e kërkuar në treg, por zemra e saj nuk rrihte për bilance e regjistra financiarë. Mund të kishte nisur punë në profesionin e saj, por ndiente se donte diçka më dinamike.
Ndoshta do ta kishte shtyrë veten të pajtohej me atë rrugë, po të mos ishte shfaqur një mundësi tjetër.
— Dëgjo, – i tha një mbrëmje Osman, teksa diskutonin për të ardhmen, – unë jam në rrugë tri javë rresht dhe vetëm një javë në shtëpi. Do të mbytesh nga mërzia këtu vetëm.
Fola me vajzat e logjistikës në firmë. Paguhen mirë. Ndërkohë që unë jam nëpër rrugë, ti mund të studiosh. Pastaj do të jesh ti ajo që më planifikon udhëtimet!
— Po kjo do pesë vjet studime! – u mërzit ajo.
— Edhe çfarë? – ngriti supet ai. – S’të lë kohë të mërzitesh. Do ta kesh më të lehtë të më presësh, e për më tepër do ta kuptosh sa e lodhshme dhe me përgjegjësi është puna ime.
Klea vendosi ta pranonte sfidën. U regjistrua për logjistikë ndërkombëtare, studioi me përkushtim dhe, pasi u diplomua, arriti të punësohej në një kompani transporti, duke hedhur kështu hapin e parë në një rrugë që do t’i ndryshonte krejtësisht jetën.