Ajo vuri re si fytyra e tij po skuqej gjithnjë e më shumë, por për herë të parë në gati tridhjetë vjet nuk ndjeu asnjë shtysë për t’u tërhequr, për t’u justifikuar apo për të rregulluar gjithçka sipas dëshirës së tij. Diçka brenda Hanës ishte çliruar dhe ajo e kuptoi se kjo ndryshim ishte i pakthyeshëm.
Deri në fund të javës, tensioni u bë i padurueshëm. Klajdi e kuptoi shpejt se diçka nuk po shkonte: frigoriferi ishte bosh nga enët plastike me drekën që zakonisht merrte me vete në punë. Këmishët i gjeti të palara dhe të paprekura nga hekuri, çorapet e pastra kishin marrë fund, ndërsa pulovra e tij e preferuar qëndronte ende në koshin e rrobave, me njollën e kafesë që askush nuk ishte munduar ta hiqte.
– Çfarë është kjo, grevë? – e pyeti ai mbrëmjen e një dite, duke u mbështetur në pragun e kuzhinës.
Hana po përgatiste darkën, por këtë herë vetëm për vete. Në tigan kishte vetëm një racion.
– Jo, – tha ajo qetësisht, duke trazuar perimet. – Thjesht kam ndalur së bëri për ty gjëra që ti, si njeri i pavarur, mund t’i bësh vetë.
– Po unë punoj! – shpërtheu ai. – Unë sjell para në shtëpi!
– Edhe unë punoj, – iu kthye ajo duke u kthyer nga ai. – Edhe unë kontribuoj financiarisht. Por, për ndonjë arsye, pas punës sime duhet të jem edhe larëse rrobash, edhe kuzhiniere, edhe pastruese. Ndërsa ti mbetesh vetëm “burri i lodhur që siguron bukën”.
Klajdi heshti, i hutuar. Këtë version të gruas së tij nuk e njihte. Ku kishte humbur ajo grua e qetë dhe e bindur që për tridhjetë vjet i shërbeu pa kundërshtuar?
Në fundjavë, ai bëri përpjekjen e parë serioze për të larë rrobat vetë. Hodhi rrobat e bardha bashkë me ato me ngjyra, detergjentin e mati me sy dhe vuri lavatricen në punë. Rezultati ishte katastrofik: këmisha e tij e bardhë e preferuar kishte marrë një nuancë rozë të zbehtë nga çorapet e kuqe. Ai e shikonte sikur ajo ta kishte tradhtuar personalisht.
Më vonë, ndërsa përpiqej ta hekurosë po atë këmishë, në pëlhurë u shfaqën njolla të verdha nga hekuri i mbinxehur.
– Nuk qenka aq e lehtë, apo jo? – tha Hana me zë të ulët, duke kaluar pranë tij.
Klajdi vetëm shtrëngoi nofullat. Nuk e irritonte aq fakti që duhej të merrej me punët e shtëpisë, sa ndjenja poshtëruese se ai, një burrë i rritur dhe i suksesshëm, ishte krejtësisht i paaftë në gjërat më elementare të jetës së përditshme. Dhe më e dhimbshmja ishte se “grevistja” e tij dukej e qetë, madje më e çliruar, sikur vitet t’i ishin hequr nga supet.
Stuhia kishte kohë që po mblidhej dhe atë mbrëmje shpërtheu më në fund.
Klajdi u kthye nga puna i nervozuar – shefi kishte kaluar gjithë ditën duke u kapur pas pamjes së tij. Me të drejtë: këmisha e rrudhur, pantallonat me pala të shëmtuara. Në shtëpi e priti frigoriferi bosh dhe një mal me pjata të palara – vetëm të tijat, sepse Hana tani pastronte veç ato që përdorte vetë.
– Mjaft! – tha ai duke e përplasur çantën pranë derës. – Mendon se kjo është qesharake? Mendon se kështu do të më japësh një mësim?
Hana rrinte ulur në kolltuk me një libër në dorë – diçka që më parë nuk kishte pasur kurrë kohë ta bënte.
– Nuk po mundohem të të mësoj asgjë, – tha ajo duke ngritur sytë nga faqet. – Thjesht po të tregoj realitetin.
– Çfarë realiteti? – iu afrua ai kërcënueshëm. – Atë ku ti ke vendosur ta kthesh jetën time në ferr? Ku më mbeten vetëm rroba të pista dhe një frigorifer bosh?
Hana e mbylli librin ngadalë. Brenda saj gjithçka dridhej, por zëri i mbeti i qëndrueshëm: – Dhe si mendon ti, realiteti i kujt ka qenë ky për tridhjetë vjet? I imi. Vetëm se unë nuk bërtita, nuk bëra skena, por e tërhoqa në heshtje këtë barrë.
– Kjo është…