…detyrimet e tua! Ti je bashkëshorte!
– Jo, Klajdi Marku, – u ngrit Hana Gjini nga karrigia dhe, për herë të parë gjatë gjithë përplasjes së tyre, në timbrin e saj u ndje një fortësi e ftohtë. – Këto nuk janë përgjegjësi të një gruaje. Këto janë punë shtëpiake, punë për të cilat zakonisht paguhet dikush. Unë i bëra falas, ndërkohë që dëgjoja sa “i pavarur” dhe i rëndësishëm ishe ti.
– Po si guxon ti të…
– Tridhjetë vjet, – ia preu ajo, pa i lënë kohë të vazhdonte. – Tridhjetë vjet me radhë lava çorapet e tua, hekurosa këmishët, përgatita mëngjese, dreka e darka. Tridhjetë vjet mblodha rrobat e hedhura nëpër shtëpi, lashë enët që lije pas, planifikova ushqimet, bëra pazaret. Dhe të gjitha këto pasi kthehesha nga puna ime. Ndërsa ti e konsideroje të vetëkuptueshme.
Fjalët e saj ranë njëra pas tjetrës, si kokrra akulli mbi xham. Klajdi hapi gojën për t’u mbrojtur, por asnjë justifikim nuk i doli.
– E di çfarë dhemb më shumë? – vazhdoi Hana, tashmë me një dhimbje të vjetër që i dridhej në zë. – Që asnjëherë, as edhe një herë të vetme, nuk the “faleminderit”. Gjithçka merrej si detyrim. Sikur unë të isha një pajisje shërbimi, jo një njeri i gjallë.
– Unë mbaj familjen! – u hodh ai më në fund.
– Edhe unë punoj, – ia ktheu ajo e lodhur. – Dhe pagat tona janë pothuajse të njëjta. Por për ndonjë arsye, barra e shtëpisë ishte gjithmonë vetëm mbi mua.
Klajdi rrëmbeu xhaketën dhe doli me vrull, duke përplasur derën pas shpine. Endej rrugëve të mbrëmjes, i mbushur me mllef dhe keqardhje. Në një çast hyri në një kafene – thjesht sepse i ishte hapur uria dhe askush nuk e priste në shtëpi me një darkë të gatshme.
Teksa priste porosinë, mendja i shkoi çuditërisht larg, te fëmijëria: e ëma, gjithnjë e rraskapitur, me sy të shuar, duke bërë gjithçka në heshtje. Pastaj largimi i saj i papritur te motra. Atëherë ai nuk e kishte kuptuar; i ati vetëm e shante dhe e quante tradhtare. Tani, përballë kafesë që po ftohej, Klajdi u mendua për herë të parë: ndoshta edhe ajo ishte lodhur së qenuri e padukshme.
Nxori telefonin dhe hapi foton e dasmës së tij me Hanën. Tridhjetë vjet më parë ajo rrezatonte lumturi. Kur ishte shuar ajo dritë? Në cilin çast ai kishte pushuar së pari së shikuari si njeri dhe kishte nisur ta trajtonte si pjesë të mobilimit?
U kthye në shtëpi pas mesnate. Banesa ishte e qetë. Në tryezën e kuzhinës pa një shënim: “Në rast se të merr uria – në frigorifer ka ushqim të përgatitur. NGROHE VETË.”
U ul në stol dhe mbuloi fytyrën me duar. Diçka u ça brenda tij, një mburojë e trashë vetëbesimi dhe bindjeje absolute që kishte ndërtuar për vite. Për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu turp të vërtetë.
Mëngjesi nisi çuditshëm – me aromë buke të djegur dhe një murmuritje të mbytur nga kuzhina. Hana hapi sytë, duke u përqendruar te zhurmat e pazakonta. Atje po ndodhte diçka krejt e papritur: enë që përplaseshin lehtë, vaj që cëriste në tigan, psherëtima “oh” e “ah”, dhe mes tyre zëri i Klajdit: “Pra… si ishte… dy lugë apo tre?”
Hana veshi një pallto të vjetër shumëngjyrëshe dhe, pa bërë zë, iu afrua kuzhinës. U ndal në prag, e shtangur nga ajo që pa përpara saj. Përballë saj shfaqej një pamje e pabesueshme: Klajdi, i mbështjellë me një përparëse të bardhë…