…përparëse e bardhë, ajo e vjetra e dhuruar dikur për shtëpinë e re, që kishte ndenjur vite me radhë e palosur në dollap, pa u veshur asnjëherë. Klajdi Marku sillej rreth sobës me një seriozitet pothuaj ceremonial, sikur po kryente një rit të shenjtë. Mbi tryezë ishte grumbulluar rezultati i përpjekjeve të tij: një pjatë me feta buke të thekura deri në nxirje dhe dy filxhanë kafeje me ngjyra krejt të ndryshme, sikur të ishin përgatitur nga lloje të ndryshme kokrrash, ndonëse Hana Gjini e dinte mirë që kishte blerë gjithmonë të njëjtën markë.
– Ti… çfarë po bën këtu? – i doli zëri aq lehtë, sa mezi u dëgjua.
Klajdi u drodh, u kthye me një hov të plotë. Shprehja në fytyrën e tij – e hutuar, e turpëruar, por njëkohësisht e vendosur – iu duk Hanës çuditërisht e re, sikur koha të ishte kthyer pas, tridhjetë vjet më parë.
– Po përgatis mëngjesin, – mërmëriti ai, duke tërhequr me nervozizëm përparësen. – Vetëm se… me tostet e teprova pak. Dhe kafeja doli ndryshe në secilin filxhan, megjithëse jam i bindur që bëra të njëjtat hapa. Ndërsa vezët…
Ai mbeti duke parë tiganin, ku diçka që ishte menduar të ishte vezë e skuqur ishte shndërruar në një kore të ngjitur fort pas metalit.
– Për dreq, – tundi kokën. – S’e kisha imagjinuar kurrë që një mëngjes i thjeshtë qenka një shkencë më vete.
Hana u mbështet te korniza e derës. – Çfarë ndodhi?
– Nuk mbylla sy gjithë natën, – tha ai, duke iu kthyer sërish sobës, sikur t’i ishte më e lehtë të fliste pa e parë drejt. – M’u kujtua mamaja. Si u largua atëherë… Unë e gjykova. Mendoja se na kishte braktisur mua dhe babanë. Por e vërteta është se ajo thjesht ishte lodhur së qeni si një send shtëpie.
Supet iu ulën. – Gjithmonë kam besuar se mjaftonte të sillja para në shtëpi. Që gjithçka tjetër rregullohej vetë. Rrobat lahen, enët pastrohen, ushqimi shfaqet mbi tavolinë… si me magji.
Ai u kthye nga ajo. – Më fal.
Hana ndjeu sytë t’i digjnin.
– Nuk dua të bëhem si babai im, – vazhdoi Klajdi. – Ai kurrë nuk e kuptoi gabimin e vet. Edhe sot jeton vetëm, duke u ndjerë viktimë e tradhtisë së grave. Unë… unë nuk dua të të humbas.
Ai tërhoqi karrigen për të. – Hajde të hamë. Po, tostet janë djegur, por janë tostet e mia të para pas tridhjetë vitesh. Mund të quhet moment historik.
Hana u ul, duke vështruar këtë version të ri, të panjohur të burrit të saj. Ai i hodhi kafe, i afroi sheqerin. – Jam regjistruar në një kurs gatimi. Për fillestarë. Po formojnë një grup të ri… ish-“burra të pavarur”.
Ajo shpërtheu në të qeshur. Klajdi buzëqeshi gjithashtu, për herë të parë pas shumë ditësh të rënda.
– Nuk premtoj mrekulli brenda natës, – tha seriozisht. – Tridhjetë vjet zakone nuk zhduken kollaj. Por do të përpiqem. Me të vërtetë.
Hana provoi kafenë – çuditërisht, ishte mjaft e pranueshme.
– E di, – tha ajo, duke e parë, – nuk ka të bëjë me ndarje matematikore të gjithçkaje. Më duhet vetëm ta di që e sheh punën time. Që e vlerëson.
– Do të përpiqem jo vetëm ta shoh, por ta ndaj me ty, – tha ai, duke ia shtrënguar dorën. – Sapo të mësoj të gatuaj diçka që hahet.
Ajo buzëqeshi dhe kafshoi një copë nga tosti i djegur. Në fund të fundit, çdo rrugë nis me hapin e parë.