Elvana Mullisi u ul në timon dhe aktivizoi altoparlantin e telefonit. Zilja binte pa pushim, por Gresa Prendi nuk po përgjigjej. “Mirë atëherë,” mendoi me vete, “nëse nuk e hap, do t’i shkoj papritur.” Prej kohësh përpiqeshin të linin një takim, por gjithmonë dilte diçka: angazhime pune, detyrime familjare, halle të përditshme. Sa ndryshe kishte qenë dikur, kur ishin vajza të vogla dhe koha dukej e pafund.
Ndryshe nga shumë shoqëri që ftohen me vitet, lidhja e tyre kishte qenë gjithmonë si e motrave. Grindjet mes tyre pothuajse nuk ekzistonin. Ndoshta sepse të dyja kishin natyrë të butë, ose sepse ishin rritur me prindër që u kishin mësuar respektin dhe ndarjen e gjithçkaje mes tyre. Edhe gjatë shkollës rrinin krah për krah, më pas zgjodhën të njëjtin universitet. Por pas martesave, takimet u rralluan ndjeshëm.
Elvana e ndiente mungesën e Gresës më shumë seç donte ta pranonte. Arrinin të shiheshin një herë në muaj, ndonjëherë edhe më rrallë. Madje kishin folur seriozisht për të jetuar më pranë njëra-tjetrës, që të mos u duhej të prisnin kaq gjatë për një kafe apo bisedë zemre. Për këtë arsye, Elvana e priste me padurim këtë takim që shpresonte ta kthente në një zakon të ri për të dyja.
Fëmijët ndodheshin në kamp veror dhe ajo kishte arritur të largohej pak më herët nga puna, ndaj dita dukej ideale për t’u ulur qetësisht bashkë. Mirëpo, sapo Elvana Mullisi iu afrua pallatit ku banonte Gresa Prendi, vuri re një makinë që i ngjante shumë asaj të Luan Dervishit. Fillimisht nuk i kushtoi rëndësi. Në fund të fundit, ai nuk ishte i vetmi që ngiste atë markë. Por kur parkoi dhe zbriti, sytë iu kthyen sërish nga automjeti. Targat ishin identike me të bashkëshortit.
Madje nga pasqyra e brendshme varej rosaku i vogël plastik – ai që Luan e mbante gjithmonë në makinë. Ç’po bënte makina e tij këtu? Në atë orë ai duhej të ishte ende në punë; zakonisht lirohej një orë më vonë.
E hutuar dhe me një ndjesi të çuditshme në stomak, Elvana shtypi numrin e apartamentit të motrës në interfon. Zilja ra disa herë, por askush nuk u përgjigj. Ajo ishte e bindur se Gresa ndodhej brenda. Dhe nëse makina jashtë ishte e Luanit, atëherë edhe ai duhet të ishte aty – s’mund të ishte rastësi që ndodheshin në të njëjtën godinë. Pse ishte kthyer kaq herët nga puna?
Ajo provoi edhe një herë të thërriste në interfon, por mori vetëm sinjalin e thatë të pritjes. Zemra nisi t’i rrihte më shpejt dhe Elvana vendosi të mos largohej pa e kuptuar se çfarë po ndodhte.
E pushtuar nga ankthi, Elvana Mullisi nxori telefonin dhe provoi sërish ta merrte motrën, por linja mbeti pa përgjigje. Një ndjesi e keqe i shtrëngoi stomakun. Mos kishte ndodhur diçka e rëndë, prandaj edhe Luan Dervishi gjendej aty? Ndoshta Gresa Prendi nuk kishte arritur ta kontaktonte dhe kishte kërkuar ndihmën e tij. E hutuar dhe pa asnjë shpjegim të qartë, ajo sillej para hyrjes sa andej-këtej. Më në fund, kur një banor hapi derën nga brenda për të dalë, Elvana përfitoi nga çasti dhe u fut me shpejtësi në pallat.
Në ashensor shtypi katin e duhur dhe, ndërsa kabina ngjitej ngadalë, ndiente një peshë të rëndë në kraharor. Sapo ktheu në korridorin që të çonte te banesa e motrës, mbeti e ngrirë: dera ishte hapur dhe në prag qëndronin Gresa me Luanin. Pamja që pasoi i preu frymën. Ata po i buzëqeshnin njëri-tjetrit, dhe në çastin tjetër Luani u përkul dhe e puthi Gresën. Puthi motrën e saj!
E verbuar nga tronditja, Elvana futi dorën në çantë dhe nisi të hidhte drejt tyre gjithçka që kapte: pudrën, buzëkuqin, pecetat e lagura, një paketë karamelesh. Kur hodhi edhe shishen e antiseptikut, ajo fluturoi drejt tyre dhe goditi me forcë në ballë Luanin.
Goditja e shishes i çau lëkurën mbi vetull dhe lëngu i antiseptikut iu derdh drejt e në sy. Luan Dervishi lëshoi një britmë sharjesh, duke u përpjekur të fshinte fytyrën me pëllëmbë, ndërsa i ulërinte Elvanës se kishte humbur mendjen.
— Turp të kesh! — shpërtheu ajo, u hodh drejt tij dhe nisi ta godiste me grushta e shuplaka në kraharor. Në atë çast, Gresa Prendi përfitoi nga rrëmuja dhe e mbylli derën me forcë nga brenda. — Si guxuat? Pikërisht sot, kur po kthehesha!
Luani pushoi së bërtituri. Me sytë që i lotonin, u ul i mpirë në pragun e dritares së korridorit, si i zbrazur nga çdo justifikim. Edhe Elvana u ndal; fryma i merrej me zor dhe kraharori i ngrihej me vrull. Qëndroi përballë tij, me një vështrim të akullt që thoshte më shumë se çdo fjalë.
— Mos e kalo pragun e shtëpisë sonë sonte, — ia preu shkurt ajo dhe u drejtua nga ashensori pa u kthyer pas.
Brenda pak minutash, gjithçka u shemb. Në një çast të vetëm, ajo humbi bashkëshortin dhe motrën. Ja si përfundon kur ndan lodrën tënde të preferuar me dikë tjetër.