— A je parë ndonjëherë në pasqyrë? Më thuaj pak, kujt i duhesh kështu si je? As para, as vlerë, as mend në kokë, por kapriço sa një ministre! — zëri i Mimoza Nushit kumbonte në korridorin e ngushtë, sikur nuk po fliste, por po godiste muret me çekan.
— Ju lutem, mos bërtisni, — thashë pa hequr ende pallton. — Kam vetëm dhjetë minuta që kam ardhur nga puna. Që në mëngjes kam pasur pesë kërkesa urgjente, dy përplasje në zyrë dhe autobusi ngeci mbi urë. Të paktën më lini të heq çizmet pa nisur shfaqjen tuaj.
— Qenka luks i madh të heqë çizmet! — përqeshi ajo me hundë, rregulloi çantën me shkëlqim mbi supe dhe më mati nga koka te këmbët sikur të isha zhytur me qëllim në baltë për ta sfiduar. — Që kur duhet të kërkoj leje në këtë shtëpi unë?
Bledar Tola rrinte te hyrja e kuzhinës, me një bluzë të vjetër gri dhe pantallona shtëpie, duart e futura në xhepa. Dukej sikur po diskutonim për motin. Vetëm sytë e tij lëviznin pa pushim: herë nga e ëma, herë nga dyshemeja, herë diku anash meje.
— Mjaft, moj mama, — mërmëriti ai pa energji. — Pse nis menjëherë kështu?
— Kur të nis? Në varreza? — ia ktheu ajo me shpërthim. — Apo kur kjo të na nxjerrë përfundimisht nga banesa? Shikoje si sillet. Ecën si zonjë e shtëpisë. Thuaji një fjalë dhe bën atë fytyrën sikur ne kemi ardhur t’i kërkojmë lëmoshë.
E vendosa çantën mbi komodinë me ngadalë. Lodhja më ngjitej nga brenda si një valë e rëndë, aq e njohur sa më sillte të përziera. E dija me saktësi se si do të rridhte skena. Fillimisht kapet pas ndonjë gjëje të vogël shtëpie. Pastaj fut në mes paratë. Më pas kalon te pamja ime, mosha, karakteri, prejardhja. Bledari shndërrohet në mobilie. Unë hesht. Natën zemra më rreh fort dhe shtrihem pa gjumë duke parë tavanin.
Pesë vite. I njëjti skenar për pesë vite rresht, ndryshojnë vetëm stinët dhe çmimet e ushqimeve.
— Çfarë kam bërë këtë herë? — pyeta. — Supa ishte pa kripë? Peshqirët nuk varen siç duhet? Apo sërish nuk ju përshëndeta me tonin e duhur?
— Tani edhe tallesh? — Mimoza bëri një hap drejt meje. — Unë po them të vërtetën. Djali im mban gjithë barrën, ndërsa ti di vetëm të shtrembërosh buzët. Rrotullon ca letra në zyrë, thith pluhur në arkiv dhe kthehesh në shtëpi si fitimtare e madhe.
— Mama, mjaft, — tha Bledari nën zë.
— Çfarë mjaft? Nuk është kështu? — u kthye ajo nga ai me gjithë trupin. — Faturat paguhen vetë? Frigoriferi mbushet vetë? Makina furnizohet me karburant nga qielli?
Qesha lehtë. Makina. Idhulli i tyre i shenjtë. Vetura me kredi e Bledarit, për të cilën sillej sikur ishte ikonë. Për të pranonte punë shtesë, shtynte riparime në shtëpi, ankohej se “kohët janë të vështira”, ndërsa nuk vinte re që mbaronte detergjenti, letra higjienike, vaji, ilaçet; që rubineti në kuzhinë pikonte; që fatura e energjisë vinte në emrin tim dhe paguhej po nga unë.
— Faturat, — e përsërita. — Edhe ushqimet. Edhe detergjentët. Edhe interneti. Edhe fakti që djali juaj për të tretën herë këtë vit premton të blejë çizme dimri, por në vend të tyre paguan një “defekt urgjent” të radhës të makinës.
— Mos guxo të numërosh paratë e të tjerëve! — bërtiti Mimoza.
— Të tjerëve? — e shikova drejt në sy. — Pra nuk janë të miat? Atëherë kush i ka blerë ushqimet tre vitet e fundit? Kush pagoi rregullimin e lavatriçes? Kush porositi frigoriferin e ri kur i vjetri dha shpirt? Kush pagoi montimin e dyerve pasi djali juaj tha: “E bëjmë një herë tjetër”?
— Gënjen! — ajo goditi komodinën me pëllëmbë. — Bledari i bën të gjitha! Të gjitha! Ti je kapur pas tij si rriqër dhe rri! Madje bën edhe naze! Kush të njihte ty para tij? Me çfarë erdhe? Me një çantë në dorë! Pa fis, pa derë, pa pajë! Ai të ngriti!
— Mama, fol më qetë, — tha Bledari, por jo për të më mbrojtur. Thjesht siç i flet dikujt që po bërtet tepër në shkallë. — Do dëgjojnë fqinjët.
Dhe pikërisht aty brenda meje diçka u këput ftohtë.
Jo “mos i fol kështu gruas sime”.
Jo “ndalo”.
Jo “nuk ke të drejtë”.
Vetëm “do dëgjojnë fqinjët”. Pra problemi, si gjithmonë, nuk ishte se po më shkelmonin me fjalë në shtëpinë time. Problemi ishte që dikush mund ta dëgjonte mënyrën se si po ndodhte.
— E mrekullueshme, — thashë. — Shembull perfekt burri.
— Mos e nis, Arlinda, — psherëtiu Bledari sikur unë të kisha ardhur për të ndezur sherrin. — Ti gjithmonë i fryn gjërat. Mama foli ashpër, por në thelb…
— Në thelb? — e ndërpreva qetësisht. — Vazhdo. Jam shumë kurioze të dëgjoj çfarë qenka “thelbi” sot.
Ai ngriti supet si nxënës para provimit.
— Kohët e fundit sillesh sikur… sikur të gjithë të kanë borxh. Kthehesh me nerva. I përgjigjesh mamit keq. Je vazhdimisht e pakënaqur. Kur vij në shtëpi, dukesh si në mort.
— Normalisht, — pohova. — Zgjohem në gjashtë, përshkoj gjysmën e qytetit për të shkuar në punë, pas punës ndalem për të blerë ushqime, kthehem dhe dëgjoj se sa e pavlerë jam sipas familjes suaj. Nga kjo vështirë të ndriçojë fytyra.
— E sheh? — ndërhyri menjëherë Mimoza. — E sheh, Bledar? Tani të nxjerr edhe ty fajtor. Shikoje mirë. Asgjë nuk ka nga vetja, as pamje, as para, as mirënjohje, dhe prapë sillet si mbretëreshë…
Ajo mori frymë thellë, gati për të vazhduar sulmin e radhës.