Drita Sinani u mpirë në pragun e banesës së saj, e hutuar, dhe për pak sa nuk i iku ndjenja nga pamja që iu shfaq para syve.
Rreth një orë më parë, telefoni i kishte rënë papritur. Në anën tjetër ishte Afërdita Kalemi, fqinja me të cilën ishte afruar që ditët e para kur Drita ishte zhvendosur në atë pallat.
— Dritë, je në shtëpi tani? — e pyeti ajo me një zë të ulët, pothuajse të fshehtë, që e bëri Dritën të ndalonte punën.
— Jo, jam te mamaja. Kam ardhur që në mëngjes. Pas rikonstruksionit, apartamenti ka nevojë për pastrim të thellë. Ka plot punë, ndaj do të fle këtu sonte. Pse, çfarë ka? — ia ktheu ajo pa asnjë dyshim, duke shtrydhur leckën në duar.
— Pra, nuk je në banesën tënde? — nguli këmbë Afërdita.
— Po ta them për herë të dytë, jam te mamaja! Çfarë ka ndodhur? Fol shpejt, se jam e zënë, — u përgjigj Drita me nervozizëm të lehtë.
Në fakt, ajo ishte nisur herët që në agim drejt shtëpisë së nënës, pasi kishte marrë një ditë pushim nga puna. Të nesërmen ishte e shtunë dhe Drita shpresonte që brenda dy ditësh ta kthente apartamentin e së ëmës në gjendje të rregullt: të pastronte çdo cep, të varte perdet, të sistemojë mobiliet ashtu siç kishin qenë para riparimeve. Të dielën e mbetur donte t’ia kushtonte familjes së saj.
— Po Dritan Sota ku ndodhet tani? — pyeti sërish Afërdita, me të njëjtin ton të çuditshëm, duke ia sosur durimin.
— Afërditë, ç’po bën kështu? Thuaje çfarë ke për të thënë. Nuk kam kohë. Dritani është në punë, Klea Toplana është te vjehrra, janë pushime shkollore. Në shtëpi s’ka askënd, nëse për këtë po flet, — tha Drita e tensionuar.
— Jo… Gabohesh, moj Dritë. Sapo pashë në ballkonin tuaj një vajzë gjysmë të zhveshur që po pinte cigare. E bukur, e shkujdesur, aspak e turpshme.
— Çfarë? Po bën shaka apo ke pirë që herët? — nuk i besoi Drita. — Mos ke ngatërruar ballkonin?
— Qesh sa të duash. Po ta them seriozisht: para pesëmbëdhjetë minutash, në ballkonin tënd ishte një grua e panjohur, thuajse lakuriq. As që i vinte turp të dilte ashtu, në mes të ditës. Njerëzit vërtet kanë humbur çdo ndjenjë turpi.
— Çfarë gruaje? — nga tronditja, Dritës i rrëshqiti lecka nga dora.
— Nuk e di kush ishte. Po kthehesha nga dyqani, hodha sytë rastësisht dhe e pashë aty.
— Çfarë ndodhi, bijë? — iu afrua e ëma, duke vënë re zbehjen e saj. — Pse u bëre kështu?
— Më prit pak, mami. Afërditë, po Dritanin… Dritan Sotën e pe aty? — bërtiti ajo në telefon.
— Dritanin nuk e pashë, s’po të gënjej. Ndoshta s’guxonte të dilte, se fqinjët janë përreth dhe është ditë e bardhë. Por rivales e pashë qartë, shumë qartë, — këmbënguli Afërdita me bindje.
— Mirë, e kuptova, — tha shkurt Drita dhe ia mbylli telefonin.
Në asnjë moment të jetës së saj nuk do ta kishte menduar se burri i saj ishte i aftë për tradhti. Ajo i kishte besuar gjithmonë. Dritan Sota kurrë nuk i kishte dhënë arsye për dyshim. Asnjëherë, deri në atë çast.
— Mami, duhet të kthehem në shtëpi. Tani, menjëherë! — tha Drita, ndërsa ndërroi me nxitim rrobat e punës me ato me të cilat kishte ardhur.
— Po çfarë ka ndodhur kështu? A mund të ma shpjegosh? Mos është zjarr, apo është sëmurë dikush, mos o Zot…