— Apo ka ndodhur diçka tjetër? — pyeti e ëma me zë të dridhur nga shqetësimi.
— Asnjëra, shpresoj që as e treta të mos jetë e vërtetë! Por për këtë flasim më vonë. Tani po vrapoj. Sapo ta zbardh çështjen, kthehem prapë. Atëherë i bëjmë të gjitha. Ti pusho pak, — ia preu Drita, duke mos i dhënë kohë për pyetje të tjera.
Pa humbur asnjë sekondë, ajo doli me vrull nga apartamenti i nënës dhe u drejtua drejt parkimit, aty ku e priste makina e saj e vjetër, por ende funksionale. Duhej të përshkonte rreth një orë rrugë dhe kjo i dukej e padurueshme, sikur koha të ishte shtrirë qëllimisht kundër saj.
Gjatë udhëtimit, Drita thirri Dritan Sotën. Ai duhej të ishte në punë në atë orë. Telefoni i tij ra gjatë, pa përgjigje. Kjo heshtje i trazoi shpirtin, duke i ndezur brenda një vorbull ndjenjash të errëta: nga zhgënjimi i thellë deri te një zemërim i verbër që mezi e mbante nën kontroll. Ajo provoi edhe disa herë të tjera. Më në fund, ai u përgjigj.
— Çfarë ke që po më telefonon pa pushim? Nëse s’përgjigjem, do të thotë se nuk mundem, — foli ai me ton të bezdisur.
— Ku je? — shpërtheu ajo pa hyrje.
— Ku të jem? Në punë, — u përgjigj ai shkurt.
— Je i sigurt për këtë? — pyeti Drita, duke u përpjekur të fliste qetë, që të mos e trembte para kohe.
— Sigurisht që jam i sigurt. Apo te nëna jote nuk ke çfarë të bësh dhe po më pyet budallallëqe? Do të kishe bërë më mirë të rrije në shtëpi, ndoshta do të ishe më e dobishme, — ia ktheu ai me ironi të hapur.
“Po më flet ashpër… kjo do të thotë se është i tensionuar,” mendoi ajo.
— Ke gjë tjetër? Duhet të punoj. Sot shefi është i padurueshëm fare, — shtoi Dritani me nervozizëm. — E di që nuk më pëlqen kur më telefonon kot në orar pune!
Ai e mbylli telefonin pa pritur ndonjë shpjegim. Megjithatë, Drita arriti të dëgjonte një lëvizje të çuditshme dhe një zë të huaj. Zë gruaje!
— Pra, s’paska dyshim! Nuk do të flasë, më flet me vrazhdësi, s’ka kohë… me sa duket i nxiton gjërat, — murmuriti ajo me inat, duke mallkuar çdo semafor që i dilte përpara.
Ajo nxitonte të kapte fajtorët në flagrancë dhe frikësohej se mos vonohej. Disa herë dora i shkoi vetvetiu te telefoni për ta thirrur sërish, por ai nuk u përgjigj më.
“Gjithçka përputhet. Nuk mund të flasë më me mua, është i zënë! Çfarë turpi… ja ku kam arritur: burri im sjell vajza të panjohura në shtëpi. Të paktën po të argëtohej diku larg, pa sy e pa veshë. Por jo! Dritani është bërë aq i pacipë sa nuk ua ka më frikën as fqinjëve!” — ziente ajo nga brenda, teksa po afrohej te pallati.
E parkoi makinën me nxitim, për fat se gjeti vend bosh, dhe u hodh me vrap drejt hyrjes. Në oborr pa Afërdita Kalemin, ulur në një stol. Sapo e dalloi Dritën, ajo u çua menjëherë dhe iu afrua.
— Janë aty, ende janë brenda. Nuk kanë dalë. Po ruaj këtu, nuk jam larguar, — i tha ajo me zë konfidencial.
— Po, po… faleminderit! — ia ktheu Drita pa u ndalur, duke kaluar si furtunë pranë saj.
— Vij edhe unë me ty, — nxitoi pas saj Afërdita. — Ndoshta do të duhet ndihmë.
— Çfarë ndihme more? Mos u fut në punë që s’të takojnë. Ia dal vetë, — u përpoq Drita të shkëputej nga fqinja kureshtare dhe këmbëngulëse.
Ajo nuk donte për asnjë çmim që dikush tjetër të bëhej dëshmitar i përplasjes së saj me burrin, por nga Afërdita nuk ishte aspak e lehtë të shpëtoje.