…që dikush të bëhej dëshmitar i sherrit të saj me të shoqin. Por Afërdita Kalemi nuk ishte nga ato që dorëzoheshin lehtë. Ajo i qëndroi nga pas Dritës Sinani hap pas hapi, deri sa arritën përpara derës së apartamentit.
Sapo Drita futi çelësin dhe hapi derën, pamja që iu shfaq përpara ia preu frymën. Për një çast iu errësuan sytë dhe gati sa nuk u shemb përdhe.
Në çastin kur ajo dhe Afërdita hynë në korridor, nga kuzhina drejt dhomës së gjumit kaloi, me qetësi të plotë, një vajzë e panjohur, lakuriq siç e kishte bërë e ëma. Trupi i saj i hollë dhe i lirshëm nuk mbulohej nga asgjë. Në duar mbante dy kupa, të mbushura me një pije të artë që flluskonte me vrull — qartazi shampanjë.
— Mirëdita! — tha ajo me mirësjellje, pa u habitur aspak nga të sapoardhurat. — Ju kërkoj ndjesë për këtë paraqitje… do të hedh diçka mbi supe. Nuk e mendoja se do të vinte dikush.
— Jo, shikoje ti këtë! — shpërtheu Afërdita, duke nxjerrë kokën pas shpinës së zonjës së shtëpisë. — Jo vetëm që s’ka pikë turpi, po edhe përshëndet! Në vend që të skuqej nga turpi, të trembej, t’i kërkonte falje gruas, t’i binte ndër këmbë, kjo qesh e na flet si zonjë! Ç’farë njerëzish ka sot!
— Gruas? — u habit vajza, duke ngritur vetullat.
— Shampanjë, apo jo? — tha Drita me zë të dridhur. — Imja… ajo që e bleva për ditëlindjen time…
Në atë moment, Drita donte të bërtiste, të qante, të godiste, por nga goja i dolën vetëm këto fjalë të hutuar.
— Oh, më falni ju lutem, — u përgjigj vajza, pa e humbur buzëqeshjen. — Nuk e dija që ishte e juaja. Mendova se “koti” e kishte blerë enkas për këtë takim.
— Koti? — pëshpëriti Drita, me një shprehje të ngrirë në fytyrë. — Pra… “koti”.
Brenda saj po rritej një valë e verbër zemërimi, që i shtypte gjoksin dhe i turbullonte mendjen. I vetmi impuls që i pushtoi trupin ishte t’i hidhej kësaj nimfe për flokësh, kësaj krijese që shëtiste nëpër shtëpinë e saj pa asnjë fije rrobe.
— Po ku është “koti” yt? — bërtiti Drita papritur, teksa ndjeu një shpërthim force dhe u turr drejt dhomës së gjumit, duke e shtyrë pa mëshirë vajzën e dobët që i doli përpara me kupat në duar.
Vajza u përplas anash, shampanja u derdh mbi dysheme. Afërdita e ndoqi skenën me një kënaqësi të fshehtë, duke menduar se drejtësia më në fund kishte filluar të vihej në vend. Kurioziteti e shtyu të vraponte pas Dritës drejt dhomës së gjumit, pas derës së së cilës ishte zhdukur zonja e shtëpisë, e tërbuar.
Por, për zhgënjimin e madh të fqinjës, atje mbretëronte një heshtje e çuditshme.
Drita qëndronte në mes të dhomës, e shtangur, duke vështruar një burrë që shtrihej mbi shtratin e saj. Ai mbante batanijen fort mbi trup, me fytyrë të zbehur nga frika. Ai kishte pritur të shihte vajzën me shampanjën, jo pronaren e shtëpisë dhe fqinjën e saj tepër të zellshme.
— Rei? — tha Drita e habitur. — Po ti ç’kërkon këtu? Dhe ku është Dritan Sota?
Hutimi i saj u thellua edhe më shumë, sepse para saj nuk ishte njeriu që priste të gjente.
— Nuk e di… ndoshta në punë, — u përgjigj Rei Kastrati, po aq i shokuar.
— Po… po ti si përfundove këtu? — vazhdoi ajo, duke treguar me dorë nga vajza që sapo ishte ngritur nga pellgu i shampanjës. — Dhe kjo kush është?
Zëri i Dritës po ashpërsohej çdo sekondë e më shumë, ndërsa vajza, e indinjuar, nisi të ankohej me zë të lartë se ishte shtyrë dhe ishte vrarë, pa e ditur ende se përplasja e vërtetë sapo kishte nisur.