Duke u mbledhur me inat, vajza e fyer u fut brenda dhomës, me sytë që i flakëronin.
— Rei, thuaju diçka… — ia plasi ajo, duke kërkuar mbështetje.
— Çfarë të them? Tani do t’ju them unë ju të dyve! Dhe jo vetëm me fjalë! — shpërtheu Drita Sinani. — Çfarë mendove se po bëje, more i pacipë, që e shndërrove shtëpinë e huaj në han pa porta?
Pa humbur asnjë çast, ajo rrëmbeu çfarë i doli përpara — një shtrëngues gome që Dritan Sota e përdorte për stërvitje — dhe nisi ta godiste Rei Kastratin, duke mos kursyer as vajzën që u përpoq t’i dilte përpara si mburojë.
— Aaa! Çfarë po bën? Ndalo, je e çmendur! — bërtiste vajza, duke u zmbrapsur. — Do t’i dokumentoj shenjat! Do mbash përgjegjësi!
— Merrni edhe këtë! Edhe këtë! — Drita nuk po qetësohej aspak. — Do t’ju mësoj unë si futeni në shtretërit e të tjerëve! U bëni trima në shtëpinë e huaj!
— Po kjo kush është, moj Drita? Të të ndihmoj? Jepi, mos u kurse! — u hodh Afërdita Kalemi, e cila po sillej rrotull si spektatore e etur për dramë.
— Afërdita, shko në shtëpi, të lutem! Nuk është momenti, — ia preu shkurt Drita, duke e shtyrë drejt derës.
— Jo, po kush është kjo? Thuaje, se më bëre kurioze! — këmbënguli fqinja. — Po Dritani ku është?
— Ik, të thashë! Nuk të takon ty! — Drita ia mbylli derën në fytyrë pa mëshirë.
Pastaj u kthye sërish nga dhoma, me frymë të thellë dhe shikim të akullt.
— Mirë. Tani ta sqarojmë këtë punë, — tha ajo prerazi, duke e flakur shtrënguesin në cep. — Rei, si të shkoi ndër mend kjo marrëzi?
— Eh… ç’të them… rini e gjak i nxehtë, — murmuriti ai, duke fërkuar vendet e dhembshme. Ndërkohë ishte veshur me nxitim sa kohë Drita kishte dalë.
— Çelësat e shtëpisë sonë nga i gjete? I vodhe, apo çfarë?
— Mos thuaj ashtu! Dritani më kërkoi t’i shihja kompjuterin e Klea Toplanës. Kishte kohë që më lutej. Sot pata pak kohë të lirë, e mora në telefon dhe i thashë se mund të vija. Ai vetë m’i dha çelësat.
— Dhe kjo këtu pse duhej të ishte? — e pyeti ajo, duke treguar vajzën.
— E mora me vete… Ç’të keqe ka? Rasti ishte i volitshëm, e shfrytëzuam. Mos u mërzit, Drita… rini…
— Mjaft! Pastroni gjithçka dhe zhdukuni menjëherë! Të mos mbetet as shenja juaj këtu. Me burrin tim do ta sqaroj veçmas.
Pasi të paftuarit u larguan më në fund, Drita mori telefonin dhe i ra Dritanit. Çuditërisht, ai u përgjigj menjëherë.
— E di tashmë gjithçka. Rei më telefonoi, — tha ai para se ajo të fliste. — Më fal.
— Më fal? Vetëm kaq? A e ke menduar çfarë ke bërë? Tani gjithë pallati do mendojë se ti sillje femra këtu kur unë s’jam! — tha ajo, tashmë pa zemërim, më tepër e lehtësuar.
— Nuk e mendoja kurrë që do sillte dikë tjetër. Gabimi im. Të premtoj solemnisht: çelësa nuk i jap më askujt.
— Ashtu duhet! Mendja përdoret para veprimit. Për pak sa nuk më pushoi zemra kur hapa derën dhe pashë ç’po ndodhte. Pa e ditur të vërtetën, bëra namin, e pastaj rri e pendohem kot.
Të dy shpërthyen në të qeshura. Në fund të fundit, gjithçka përfundoi mirë — dhe kjo ishte ajo që kishte rëndësi.