…po vazhdonte me pasion rrëfimin e radhës për mënyrën se si i biri i saj “e nisi nga hiçi”, ndërsa Arben Kodra shpërndante shtrëngime duarsh majtas e djathtas dhe pranonte urime sikur t’i kishte fituar vetë. Ishte i kënaqur me pamjen: njerëz të rëndësishëm, tryezë luksoze, respekt i dukshëm. Pikërisht tabloja që i duhej.
Kamerieri solli faturën. Arbeni, pa e vrarë mendjen për shifrën, zgjati kartën me një gjest të shkujdesur. Pajisja lëshoi një tingull të shkurtër. Heshtje. Sërish tingull. Pastaj, refuzim.
— Provojeni edhe një herë, — tha ai, tashmë pa buzëqeshje.
Kamerieri e kaloi sërish kartën. I njëjti rezultat. Tentativa e tretë nuk ndryshoi asgjë.
Vjollca Hysa u ngrit në këmbë dhe iu afrua banakut, duke e matur administratoren nga lart-poshtë.
— Ç’është kjo sjellje? Djali im nuk ka probleme me para. Bëjeni siç duhet, jo kuturu.
Administratorja, një grua e re me kostum strikt, e pa drejt e në sy, pa asnjë lëkundje.
— Karta është bllokuar nga pronarja e llogarisë. Elira Gjoni ia ka hequr aksesin pak minuta më parë. Ose pagesë me para në dorë, ose thërrasim sigurinë.
Salla u mpirë. Dikush nxori telefonin, dikush tjetër uli sytë, duke u shtirur sikur nuk po dëgjonte. Arbeni u zverdh. Kapi telefonin dhe provoi të telefononte bashkëshorten. Asgjë. Sërish. Linja e mbyllur.
Vjollca e shtrëngoi për bërryli, duke pëshpëritur me dhëmbët shtrënguar:
— Arben, rregulloje menjëherë! Merre në telefon, le ta zhbllokojë. E kupton çfarë turpi është ky?
Por ai nuk po e dëgjonte. Me duar që i dridheshin, hapi telefonin dhe kërkoi dëshpërimisht të mbante mend fjalëkalime të tjera, llogari të tjera. Asgjë. Çdo gjë lidhej me Elirën. As nuk i kujtohej kur ajo kishte plotësuar dokumentet e kishte vënë firmat; ai vetëm firmoste çfarë i sillte, pa lexuar.
Të ftuarit nisën të çoheshin nga tavolina. Disa mërmëritën justifikime për punë urgjente, të tjerë u drejtuan nga dera në heshtje. Një klient i moshuar, me kostum gri, iu afrua Arbenit dhe i ra lehtë supit, me një keqardhje therëse:
— Ndodh, koleg. Duhej ta respektoje gruan. Tani është vonë.
Ai doli i pari; pas tij u shpërndanë të tjerët. Brenda më pak se dhjetë minutash, salla u boshatis. Mbetën vetëm Arbeni, e ëma dhe administratorja, me faturën në dorë.
— Keni njëzet minuta, — tha ajo ftohtë. — Pastaj thërras sigurinë.
Vjollca gërmoi në çantë dhe nxori disa kartëmonedha. Nuk mjaftonin. Arbeni kërkoi në xhepa, gjeti pak. Përsëri mungesë. Administratorja i vështronte me një kureshtje të akullt.
— A e telefonuat gruan? — pyeti ajo.
Arbeni heshti. Vjollca thithi ajrin me zhurmë; fytyra iu mbulua nga njolla të kuqe, ndërsa zemërimi i saj po kërkonte shfryrje.