— Ajo fshatarja… Si guxoi! Unë do ta…
— Mjaft, mami, — zëri i Arben Kodrës doli i ulët, por i prerë, pa vend për kundërshtim.
Në atë çast, gjithçka iu bë e qartë. Pa Elira Gjonin, ai nuk kishte asgjë që i përkiste vërtet. As biznes, as llogari bankare, as pajisje. Ishte thjesht një emër i madh mbi një bazë që nuk e kishte ndërtuar vetë.
Elira rrinte ulur në një stol pranë stacionit të autobusit. Telefoni i dridhej pa pushim në dorë: Arbeni, pastaj Vjollca Hysa, pastaj sërish Arbeni. Mesazhet vinin njëri pas tjetrit, gjithnjë e më të ashpra: “Çfarë po bën?”, “Mos u sill si fëmijë, hap llogaritë menjëherë”, “Do flasim në shtëpi, mos bëj skena”.
Ajo i shikonte rreshtat që ndizeshin në ekran, të mbushur me zemërim dhe panik. Pas pak, e fiku telefonin. Ekrani u errësua dhe përreth u shtri një qetësi e papritur.
I erdhi ndër mend fillimi, kur Arbeni i thoshte shpesh: “Pa ty s’do ia dilja, Elira”. Atëherë ajo e kishte marrë për mirënjohje, madje për dashuri. Por tani e kuptonte: ai nuk falënderonte, ai thjesht merrte. Dhe në momentin që ajo pushoi së qeni e rehatshme, kur duhej shpjeguar para të tjerëve kush ishte ajo, kur kërkohej një vend i barabartë në tryezë — ajo u la jashtë.
Autobusi u ndal. Elira u ngrit, hipi dhe u ul pranë dritares. Qyteti i errët rrëshqiste jashtë, i ftohtë, i painteresuar. Megjithatë, për herë të parë pas shumë vitesh, ajo ndjeu se merrte frymë lirshëm.
Nëse për të nuk kishte vend në atë tryezë, atëherë në jetën e saj nuk kishte më vend për ata njerëz.
Tre ditë më vonë, Arbeni u shfaq te dera e saj. Dukej i lodhur, i rrënuar, me rrathë të zinj poshtë syve. Qëndroi në heshtje, i pavendosur se si ta fillonte.
— Elira, mos u sill kështu. Jemi familje, në fund të fundit.
Ajo nuk e hapi derën plotësisht. Qëndroi në prag, e qetë, pa asnjë dridhje në zë.
— Familje? Ajo që përzëhet nga salla para syve të të gjithëve? Ajo që nëna jote e quan të padenjë?
— Mami gaboi, e di. Por për një mbrëmje të vetme do shkatërrosh gjithçka?
— Asgjë nuk kam shkatërruar, — tha Elira me ton të sheshtë. — Thjesht mora atë që ishte e imja. Firma është në emrin tim. Llogaritë gjithashtu. Ti i përdore për sa kohë unë heshta.
Arbeni shtrëngoi nofullat. Mundohej të ruante qetësinë, por zëri i dridhej.
— Kjo është hakmarrje.
— Jo, — ajo tundi lehtë kokën. — Hakmarrja lind nga dëshira për të lënduar. Mua thjesht nuk më intereson më.
Ajo mbylli derën. Ai qëndroi edhe pak, pastaj u largua. Nuk u kthye më.
Vjollca Hysa vazhdoi t’i shkruante për gati një muaj: mesazhe të gjata, plot kërcënime dhe fyerje. Elira i fshinte pa i hapur. Me kohën, edhe ato pushuan.
Biznesin, Elira ia kaloi partnerit të Arbenit për një shumë simbolike — një njeriu që dikur e kishte ndihmuar me dokumentet dhe që nuk bënte pyetje të panevojshme.