Ai njeri ia kishte rregulluar dikur letrat pa bërë pyetje, pa kërkuar shpjegime. Elira u shpërngul në një lagje tjetër të qytetit, mori me qira një apartament të vogël dhe gjeti një punë të re. Ditët filluan të rridhnin ndryshe: më të qeta, më të thjeshta. Pa shkëlqim artificial, pa darka luksoze, pa njerëz që të matin vlerën sipas fustanit apo bizhuterive.
Jeta e saj u zhvesh nga zhurma dhe mbeti thelbi. Punë, shtëpi, kafe të ngrohta në mëngjes dhe mbrëmje të heshtura ku askush nuk kërkonte llogari. Për herë të parë pas shumë kohësh, ajo ndjeu se po merrte frymë lirshëm.
Një pasdite, rastësisht, kaloi pranë asaj salle. Hapat iu ngadalësuan vetvetiu. U ndal dhe ngriti sytë drejt tabelës mbi hyrje. Kujtimet u kthyen papritur: ai mbrëmje i rëndë, zëri i mprehtë i Vjollca Hysës, fytyrat e ftohta të të ftuarve, shikimi i Arben Kodrës që shmangej. Iu kujtua se si kishte pritur, qoftë edhe një fjali të vetme, një shenjë mbështetjeje.
Por ai kishte zgjedhur heshtjen. Dhe ajo, largimin.
Elira qëndroi edhe pak, vetëm një çast. Pastaj u kthye ngadalë dhe vazhdoi rrugën e saj. Diku pas qoshes, aty ku zhurma e së shkuarës nuk e ndiqte më, fillonte kapitulli i ri i jetës së saj. Pa ta. Pa peshën e kujtimeve që nuk i përkisnin më.
Nuk kishte triumf, as hakmarrje. Vetëm qetësi. Dhe ajo qetësi ishte fitore e mjaftueshme.