— Çfarë po thua?.. S’po marr vesh asgjë. Ç’ka ndodhur? — arriti të thoshte Hana, ende e tronditur nga shpërthimi i tij.
— Më thuaj ti çfarë ka ndodhur! — ia ktheu Krenar Toplana me ton akuzues. — Ç’janë këto “miqësi” në grupin tuaj? Të duken normale?
— Jo… domethënë, po… gjithçka është krejt e zakonshme, — u përpoq ajo të sqaronte, vërtet e habitur nga zemërimi i tij.
— Mos u hiq si e pafajshme. Pasnesër shkojmë në gjendjen civile. Do ta mbyllim këtë martesë.
Dhe ashtu ndodhi. Të martën, martesa e tyre u zgjidh zyrtarisht. Vetëm gjashtë muaj më vonë Hana e kuptoi arsyen e vërtetë pse ai kishte këmbëngulur ta shoqëronte në atë udhëtim, pse gjithçka ishte bërë me një shpejtësi të dyshimtë dhe pse prej kohësh Krenari e kalonte pjesën më të madhe të kohës larg saj.
Po, bëhej fjalë për një tjetër grua. Ajo kishte parë një burrë me apartament, pa “barrë” fëmijësh mbi supe — dhe e kishte joshur me mjeshtëri. Së pari e ndau nga e shoqja, pastaj e lehtësoi edhe nga kursimet.
Fillimisht, Hana mezi merrte frymë nga goditja. U mbyll në vetvete, nuk fliste me askënd. Por befas mori një vendim që i habiti të gjithë: dha dorëheqjen nga puna, mori një kredi bankare dhe hapi një sallon të vogël bukurie. Doli se kishte intuitë për biznes. Brenda tre vitesh, ai sallon i parë ishte shndërruar në një rrjet të vogël, por të qëndrueshëm. Tani ajo rrinte përballë Eriola Kastratit në një kafene elegante, duke ndarë një ëmbëlsirë dhe kujtime.
— Eriolë, vetë më ke thënë sa e vështirë është bërë kohët e fundit, — foli Hana duke trazuar lugën në filxhan. — Diturie Vrioni është gjithmonë në shtëpinë tuaj, Krenari s’ka kohë për asgjë. Është e pamundur të ruash vetëvlerësimin kur vjehrra të kontrollon çdo hap.
— Këtë herë ke të drejtë, Hanë, — psherëtiu Eriola. — Dy muajt e fundit ajo sikur ka humbur çdo kufi. Marrëdhënia jonë s’ka qenë kurrë e lehtë, por tani është bërë e padurueshme. Kthehem nga puna e lodhur, dua qetësi, dhe ajo më pret me lista kritikash: këmisha e djalit të saj s’është hekurosur siç duhet, muret duhen lyer ndryshe, darka nuk i pëlqen… çdo ditë e njëjta histori.
— Mos harro si të priti herën e parë që u takuat.
— Mos ma kujto… ende më rrënqethet trupi.
Në atë kohë, Eriola punonte si mësuese në shkollë dhe i adhuronte nxënësit e saj. Krenar Toplana kishte ardhur si përfaqësues i kompanisë që po financonte ndërtimin e një kompleksi sportiv në oborrin e shkollës. Ai duhej të mbikëqyrte projektin.
Ishte një pasdite vjeshte me diell. Nxënësit e klasës së dytë donin të luanin basketboll, por rrjeta e koshit ishte ngatërruar. Eriola u përpoq ta rregullonte, u hodh disa herë në majë të gishtave, por pa sukses.
— Më lejoni t’ju ndihmoj, — u afrua Krenari, i mahnitur nga sytë e saj blu si qielli dhe flokët në ngjyrë gruri të pjekur që i valëviteshin mbi supe.
— Ju lutem, se fëmijët mezi po presin të luajnë…
Pa mbaruar ajo shpjegimin, ai e kishte zgjidhur problemin. Fëmijët e rrethuan me britma gëzimi. Një muaj më vonë, inxhinieri i dashuruar e çoi mësuesen të njihte nënën.
— Përshëndetje, — tha ngadalë Diturie Vrioni, duke e zgjatur çdo rrokje. — Jam nëna e Krenarit. Ju duhet të jeni Eriola?
— Po, unë jam. Ju kam sjellë diçka, — ajo i zgjati një kuti nga e cila vinte aromë e ëmbël.
— Çfarë është?
— Byrek me mollë. Mollët janë nga kopshti ynë, gjithçka natyrale. Jam e sigurt se do t’ju pëlqejë.
— Atëherë, hajde të pimë çaj.
Dituria mbushi filxhanët prej porcelani të bardhë dhe provoi një copë. Për një çast, mbylli sytë nga kënaqësia — por shpejt fytyra iu ngrys sërish.
— Shije interesante, s’e mohoj. Megjithatë, unë do ta kisha bërë pak më ndryshe. Ndoshta më pak sheqer…
Ajo vazhdoi me një ligjëratë të gjatë se si do ta përmirësonte recetën. Ndërsa e hante copën deri në fund, buzët i mbetën të shtrembëruara me përçmim.
— Mua më pëlqen shumë, — tha Krenari, duke buzëqeshur drejt Eriolës.
— Jam e lumtur që të shijoi, — u skuq ajo lehtë, duke zbuluar disa njolla të imta në faqe.
— Paska edhe njolla? — mërmëriti Dituria me hundë të ngritur.
— Mami, mjaft! — reagoi i biri. — Ç’përshtypje po lë?
— A nuk duhet të më lërë ajo përshtypje mua? Sidoqoftë, duhet ta kuptojë që nuk është në nivelin tënd. Por, nejse, do ta pranojmë në familje.
Eriola pothuajse u mbyt me çaj.
— Mami, nuk jemi fis mbretëror. Unë e dua dhe do martohem me të. Nëse s’të pëlqen, është zgjedhja jote.
— Jo, jo, s’kam asgjë kundër, — ndryshoi menjëherë ton Dituria. — Do ta mësoj unë gjithçka.
Në të vërtetë, ajo nuk e kishte për zemër nusen. Pas shpine e quante “rrugace”. Për të, Xhoana Pano — vajza elegante e shoqes së saj — do të ishte zgjedhje shumë më e denjë: profil i hijshëm, qëndrim fisnik, flokë të zinj si korbi. Një grua e tillë i duhej djalit për karrierën që ëndërronte.
Pas martesës, kritikat nisën pa pushim.
— Përsëri ke gatuar supë me lakër? E gjithë shtëpia mban erë! — ankohej Dituria.
— Mua më pëlqen, sidomos me petullat që bën Eriola, — përgjigjej Krenari duke qeshur.
— Po pasqyra? — vazhdoi ajo me ton qortues. — Gruaja jote e ka lënë të mbushur me njolla e spërkatje, sikur askush të mos e ketë prekur prej ditësh.