— Kemi jetuar bashkë pesëmbëdhjetë vjet! – shpërtheu ajo në telefon, me zërin që i dridhej. – Si mund të kthehemi në të huaj, sikur s’na ka lidhur asgjë?
Pastaj e kuptoi se në anën tjetër kishte vetëm heshtje. Krenar Lufta kishte thënë ç’kishte për të thënë dhe e kishte mbyllur telefonin. Pa kthim. Pa shpjegime të tjera. Tani, le të përballej vetë Marsela Kalemi me jetën.
Mbrëmjen e po asaj dite e mori nëna, e cila ende nuk dinte asgjë. Ajo bisedonte me një vajzë të suksesshme e të lumtur – të paktën kështu përpiqej të dukej Marsela. E shtirej me gjithë forcën. Sapo telefonata përfundoi, ajo u rrëzua në kolltuk, mbështeti ballin mbi gjunjë dhe qau gjatë, me shpatullat që i dridheshin në heshtje.
Të nesërmen po largohej nga qyteti me taksi. Herë pas here fshinte me pëllëmbë lotët kokëfortë që i rrëshqisnin faqes. Pika të vetmuara, si ajo vetë. Në bagazh qëndronte valixhja e saj, e vetme si pronarja. Në sediljen pranë, një çantë e madhe. Shoferi e shikonte herë pas here nga pasqyra; Marselës i vinte të fshihej brenda asaj çante dhe të zhdukej.
Gjithçka ishte përmbysur brenda një dite. Ai ishte kthyer në shtëpi dhe, pa shumë hyrje-dalje, kishte thënë:
— Duhet të ndahemi. Jo vetëm si çift, por edhe në punë.
Burri? Në fakt, bashkëjetuesi. Pesëmbëdhjetë vite pothuajse të plota kishin ndarë nën të njëjtën çati. Marsela nuk kishte guxuar kurrë t’i kërkonte të legalizonin lidhjen; ishte rritur me bindjen se propozimi duhet të vinte nga ai. Por ai nuk e kishte bërë. Dhe asaj i ishte dukur se gjithsesi gjithçka ishte e përbashkët: shtëpia, përditshmëria, madje edhe biznesi – shkolla e anglishtes që e kishin ngritur së bashku. Vetëm më vonë e kuptoi sa naive kishte qenë që nuk ishte interesuar në emër të kujt ishin regjistruar dokumentet. Krenari e kishte përjashtuar nga jeta e tij me një fjali të vetme, duke shtuar me ftohtësi se në punë nuk duhej të paraqitej më.
— Kam gjetur zëvendësim për ty.
E tronditur dhe e lënduar, Marsela gjeti forcë për ironi:
— Jo vetëm në punë, me sa duket.
Ai ngriti supet, si të ishte gjë e zakonshme. Më pas ajo mësoi se ishte dashuruar me nënën e Iliriana Bardhit dhe besonte se kjo ishte përgjithmonë. Marsela kishte qenë kapitull pesëmbëdhjetëvjeçar; e reja – e përjetshme. U përpoq të kujtonte emrin e saj, por s’i vinte ndër mend.
Si për ta lehtësuar ndërgjegjen, Krenari i dha disa para. Jo mjaftueshëm për një apartament në qytet, as për një vilë afër tij. Në gjendjen e hutuar ku ndodhej, Marsela hapi një faqe me njoftime, klikoi mbi ofertën e parë që përputhej me shumën dhe, pas pak orësh, ishte rrugës për ta parë.
Shtëpia ndodhej rreth dyzet kilometra larg kryeqytetit. Jo afër, por as shumë thellë. Çmimi ishte i ulët sepse ishte e papërfunduar. Në fakt, struktura ishte gati; dy dhoma – njëra dhomë gjumi dhe kuzhina – ishin sistemuar plotësisht. Instalimet ishin kryer. Mbeteshin edhe dy ambiente për t’u përfunduar dhe puna mbyllej.
— Më duket shumë lirë, — i tha Marsela vajzës së re që po e shoqëronte. — Nuk ankohem, por… a ka ndonjë problem?
— Është shtëpia e babait tim. Prej dhjetë vitesh nuk kishim marrëdhënie; u largua nga ne dhe mamaja u rimartua shpejt. Më rriti njerku. Babai ndërtoi këtë shtëpi me vite të tëra, tullë mbi tullë. Ishte ëndrra e tij të jetonte në një fshat të largët, në pronën e vet. Kur vdiq, më gjetën mua për çështjen e trashëgimisë. Sipas dokumenteve jam e vetmja trashëgimtare. I përfundova procedurat dhe tani dua ta shes, sa për ta mbyllur këtë kapitull.
Vajza dukej shumë e re për të mbajtur mbi supe një histori të tillë.
— Më fal… babai yt ka ndërruar jetë?
— Po.
— Sa vjeç ishte?
— Dyzet e shtatë. Mamaja thotë se u sfilit duke ndërtuar. Shtëpia ishte pasioni i tij. Punoi, punoi… dhe kaq.
— Këtu ndodhi?
— Në oborr. Po merrej me kopshtin, në vapë, dhe ra.
— Sa i ri…
Dhimbja e Marselës u zbeh për një çast. Një burrë i fortë, që kishte ngritur një shtëpi të tërë me duart e veta, kishte ikur papritur. Ndërsa ajo ishte gjallë, e shëndetshme, dhe po ankohej për një ndarje. Do ta përballonte.
Në atë moment i ra telefoni. Një nga prindërit e nxënësve ishte në linjë, e pakënaqur me mësuesin e ri.
— Unë dua që fëmija im të mësojë vetëm me ju, zonja Marsela. Të tjerët thonë “This is” si “dis iz”. Ne na duhet anglisht e saktë.
— Me shumë gjasa do të jetoj larg, — u përpoq ajo të shpjegonte.
— Ka internet. Na mjafton kjo.
Marsela u çudit. Kë kishte marrë Krenari në vendin e saj? Deri dje ajo vetë përzgjidhte stafin. Pranoi të zhvillonte orë online dhe ndjeu për herë të parë një grimcë shprese. Ndërkohë, vajza që po shiste shtëpinë, e lodhur nga gjithë procedurat e trashëgimisë, e pa me një lloj padurimi të përmbajtur dhe tha me një zë të shuar: