LAJM
Artan Kelmendi nuk njihej për mbërritje të hershme. Jeta e tij ecte mbi orare të ngrira si gurë, mbi takime që zvarriteshin pa fund, mbi autostrada ku semaforët nuk ekzistonin dhe mbi një vilë aq të rregullt sa dukej sikur askush nuk banonte vërtet aty. Prandaj, atë pasdite, kur makina e tij mori kthesën e fundit dhe ai vuri re dritat e ngrohta të ndezura në kuzhinë — atë kuzhinë fshatare ku pothuajse nuk shkelte kurrë — ndjeu një parehati të çuditshme, sikur shtëpia kishte marrë frymë vetë, pa ia kërkuar leje.
Hyri pa bërë zë, me çantën e punës ende në dorë, mendja e tij e mbërthyer pas kontratave dhe shifrave. Por sapo kaloi pragun, gjithçka u ndal.
Nuk ishte rrëmuja ajo që e tronditi, as karrigia e shtyrë mënjanë, as qumështi i derdhur mbi tavolinë. Ishte shikimi.
Në mes të kuzhinës qëndronte Eriola Dervishi, punonjësja e re, me doreza të verdha pastrimi dhe bluzën e uniformës të hapur nga nxitimi, ulur në karrige sikur koha ta kishte detyruar të dorëzohej për një çast. Në krahët e saj, një foshnjë thithte me etje. Dhe, për ta bërë skenën edhe më të pabesueshme, një tjetër vogëlush mbante ekuilibrin mbi kokën e Eriolës, duke qeshur, i kapur fort pas flokëve të saj, sikur bota të ishte një lodër e sigurt.
Artani nuk do ta mbante mend atë çast për shkak të fëmijëve, por për fytyrën e atij që ishte mbështetur në gjoksin e saj. Sepse në momentin që dëgjoi hapat, vogëlushi ktheu kokën… dhe e pa drejt e në sy me një palë sy të pamundur: njëri blu, i ftohtë si çeliku; tjetri kafe, i thellë si toka pas shiut.
Çanta prej lëkure i rrëshqiti nga gishtat dhe u përplas në dyshemenë prej druri me një krismë të thatë, që në qetësinë e vilës tingëlloi si e shtënë.
Eriola u drodh, fëmija mbi kokë pothuajse humbi baraspeshën, dhe ajo reagoi me instinktin e dikujt që jeton gjithmonë në gatishmëri: lëshoi leckën, mbajti njërin vogëlush me një dorë dhe shtrëngoi tjetrin pas kraharorit me dorën tjetër, duke i mbuluar të dy, sikur edhe ajri të ishte kërcënim.
—Zoti Kelmendi! —belbëzoi ajo, duke u ngritur në këmbë, me trupin që i dridhej—. Ju lutem… nuk është ashtu si duket. Mund ta shpjegoj.
Por Artani nuk dëgjonte. Nuk ishte i aftë. Ajri iu bë i rëndë në mushkëri. Ai detaj, ata sy… nuk mund të ishin rastësi. Adrian Pllana, djali i tij, kishte pasur të njëjtën veçanti. Një shenjë që në familje shfaqej herë pas here, si një sekret i lashtë. Dhe Adriani kishte dy vjet që kishte vdekur.
Në një aksident.
Në një rrugë.
Në një natë që Artani ende nuk guxonte ta përmendte pa ndjerë se diçka i çahej përbrenda.
—Kush janë? —pyeti më në fund, me një zë të çuditshëm, të thyer dhe të ftohtë njëkohësisht, pa ia ndarë sytë fëmijës.
Eriola gëlltiti me vështirësi. Sytë i ishin skuqur edhe pa shpërthyer ende në lot.
—Janë… janë nipërit e mi, zotëri —gënjeu, si dikush që hidhet në humnerë sepse toka djeg—. Fëmijë të një kushërire të largët… ajo ka probleme dhe m’i la mua.
Artani ngriti shikimin ngadalë. Sytë e tij gri, të stërvitur për të zbuluar mashtrime në salla bordesh dhe tryeza negociatash, e përshkuan pa e prekur. Pa dridhjen e buzës së saj, mënyrën se si i shtrëngonte fëmijët sikur të ishin vetë jeta e saj. Dhe ajo që i dhembi nuk ishte gënjeshtra, por egërsia me të cilën i mbronte.
—Nipërit… —përsëriti ai, me një qetësi të rrezikshme.
—Po, zotëri. Nuk kanë askënd tjetër.
Artani ndjeu se perandoria e tij, testamenti, e gjithë jeta e ndërtuar me kujdes, ishte zhvendosur një centimetër. Nuk dukej shumë, por mjaftonte që struktura të kërciste.
Dhe atëherë, si një thikë që bie mbi tavolinë, në korridor jehuan takat.
—Artan! —këngëzoi një zë i mprehtë, para se të shfaqej—. E pashë makinën tënde jashtë. Pse hyre nga kuzhina? Dhe ç’është ky erë…?
Ylvije Tola. E fejuara e tij. E përkryer, e parfumuar, e veshur sikur vila të ishte vazhdim i pasqyrës së saj. Hyrja e saj u shoqërua me qese firmatoresh të varura në krah dhe me atë shprehje epërsie që i bënte punonjësit të mpakeshin.
Eriola u zbeh, sa dukej gati transparente.
Artani reagoi instinktivisht, sikur një alarm i brendshëm t’i ishte ndezur në gjak.
—Mbuloji —urdhëroi ai me një pëshpëritje të prerë.
—Çfarë…?
—Mbuloji, tani!
Eriola iu bind, duke shtypur fytyrën e foshnjës pas shpatullës së saj dhe duke i mbuluar kokën tjetrit me pëllëmbën e dorëzës, pikërisht në çastin kur Ylvije po afrohej për të parë se çfarë po ndodhte në kuzhinë.