Pamja që iu shfaq Ylvijes e ngriti tensionin në ajër: Artani i ngrirë si tel, ndërsa Eriola qëndronte me shpinë nga muri, e mbledhur në një qoshe.
—Çfarë po ndodh këtu? —pyeti ajo me një përbuzje të hapur—. Pse po merresh me shërbëtoren? Dhe ajo gjë… është foshnjë?
Fjala “foshnjë” doli nga goja e saj sikur të ishte diçka e ndyrë, pa vlerë.
—Nuk janë kafshë, Ylvije —tha Artani, dhe vetë u habit sa ftohtë i rrëshqiti zëri—. Janë fëmijë.
Ylvija qeshi shkurt, me një të qeshur të mprehtë që priste mish.
—Dhe çfarë kërkojnë këtu? Kjo shtëpi nuk është çerdhe. Thuaji të largohet menjëherë.
Eriola shtrëngoi dhëmbët, duke gëlltitur përgjigjen që i digjte në majë të gjuhës. Trupi i saj u bë mburojë.
—Askush nuk do të ikë —tha Artani qetë, pa e ngritur tonin. Kur Ylvija e pa sikur t’i kishte ngulur thikë pas shpine, ai shtoi—: Ti je e fejuara ime. Jo zonja e kësaj shtëpie.
Fjalët mbetën pezull. Ylvija puliti sytë, e shtangur.
Artani mori frymë thellë, duke peshuar çdo lëvizje.
—Eriola… —tha, duke përdorur emrin e saj për herë të parë—. Çoji në dhomën e miqve në krahun lindor. Qëndro aty. Mos dil pa të thirrur unë.
Ylvija shpërtheu nga zemërimi, por Artani përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. Zhurma preu çdo kundërshtim. Eriola u largua pothuaj me vrap, me zemrën që i rrihte në fyt.
Kur Artani mbeti vetëm me Ylvijen, çështja s’kishte më lidhje me rregullat e shtëpisë. Ishte luftë. Sepse diku thellë, një pjesë e tij që kishte vite e varrosur, kishte nisur të përpëlitej.
I duhej siguri. Një provë. Një biberon, një fije floku, një pelenë — çfarëdo që mund ta kthente atë mrekulli të frikshme në fakt.
Atë mbrëmje, ndërsa Ylvija fliste në telefon duke u tallur me “pjellën” dhe duke planifikuar “ta bënte të dukej si vjedhje”, Artani kishte tashmë një mostër të mbështjellë në një shami mëndafshi dhe një numër të formuar në celular.
—Ilir Rexha —tha pa përshëndetje—. Kam nevojë për një analizë urgjente. Tani. Askush s’duhet ta marrë vesh.
E mbylli telefonin dhe qëndroi për një çast në errësirën e korridorit, duke marrë frymë sikur sapo kishte vrapuar kilometra të tërë. Ai, njeriu që nuk lejonte kurrë dridhjen, po dridhej.
Në zyrë, monitorët e sigurisë tregonin Eriolën duke ecur nervoze në dhomën e miqve, duke improvizuar një djep në dysheme. Nuk guxonte t’i afrohej shtratit. Sikur luksi të kafshonte.
Artani hapi audion dhe dëgjoi zërin e saj në telefon, të thyer:
—Kam frikë, teze Kujtesa… po ta marrë vesh të vërtetën, m’i merr… ai e urrente nënën…
Grushtat e Artanit u shtrënguan. Iu kujtua gruaja që i biri kishte dashur: kamarierja me ëndrra të mëdha, ajo që vetë Artani e kishte përçmuar pa e dëgjuar. Iu kujtua Adriani duke u larguar, rebel për herë të parë. Telefonata e aksidentit. Heshtja e tij. Krenaria. Gabimi.
Dhe kuptoi diçka që ia preu frymën: përbindëshi nga i cili Eriola kishte frikë… ishte ai vetë.
Të nesërmen, kuzhina u mbush me aromë kafeje dhe buke të thekur. Eriola përgatiste diçka të thjeshtë, me njërën foshnjë të lidhur pas shpine me shall, ndërsa tjetri hante qull në një karrige të improvizuar. Artani hyri dhe i vështroi me atë përzierje mosbesimi dhe nevoje.
—Hanë mirë? —pyeti, duke treguar pjatën.
—Po, zotëri… janë shumë të pangopur —tha ajo me nervozizëm, duke i fshirë faqen fëmijës me sytë dyngjyrësh.
Artani e gëlltiti pyetjen që i digjte brenda, por la të rrëshqiste një copëz, për ta testuar:
—Ku është babai?
Eriola u ngurtësua.
—Nuk e di… iku para se të lindnin —gënjeu sërish, por tani në zërin e saj kishte dhimbje të vërtetë, si një plagë që s’ishte mbyllur kurrë.
Atë çast hyri Ylvija, si stuhi. Lëvizte me teatralitet të llogaritur, u ankua për zhurmën, u afrua tepër dhe, me një goditje “të rastësishme”, derdhi qumësht të nxehtë. Nuk e preku foshnjën, sepse Eriola, pa menduar, futi krahun dhe e mori mbi vete. Lëkura iu skuq menjëherë, por ajo as që e pa: vetëm e shtrëngoi fëmijën, duke e qetësuar me pëshpëritje, ndërsa lotët i mblidheshin në sy.
Artani nuk pa qumështin. Pa instinktin. Pa flijimin. Pa besnikërinë më të pastër që ekziston: atë të një gruaje që digjet që një fëmijë të mos qajë.
Ylvija u shtir e indinjuar.