—E sheh vetë? Është rrezik. As një mëngjes nuk di ta shërbejë siç duhet.
Artani foli aq qetë, sa fjalët e tij dukeshin sikur ngrinë ajrin përreth. Nuk kishte britmë, por pesha e zërit ishte më e rëndë se çdo ulërimë.
—Unë e pashë çfarë ndodhi.
Për herë të parë, Ylvije Tola u tërhoq një hap prapa. Sytë i lëvizën me shqetësim, sikur toka nën këmbë t’i ishte bërë e pasigurt.
Kaluan disa orë dhe, pasi pa se fjalët nuk po i sillnin më dobi, Ylvija vendosi të përdorte armën e saj më të ndyrë: vjedhjen.
Në kopsht, nën hijen e një lisi të vjetër, Eriola Dervishi po shtrinte një batanije që binjakët të zvarriteshin lirshëm. Krahu i djegur i dhembte, por ajo buzëqeshte. U tregonte një flutur që ulej mbi bar dhe u fliste me një ëmbëlsi të tillë, sikur bota të ishte vërtet një vend i mirë.
Nga një dritare e sipërme, Ylvija e vëzhgonte skenën me një buzëqeshje helmatisëse. Në dorë mbante një orë të vjetër prej ari të pastër, trashëgimi familjare, më e shtrenjtë se e gjithë jeta e Eriolës. Zbriti në kopsht, iu afrua me një përkujdesje të rreme, i foli për “lodra të vjetra nga papafingoja” dhe i tha se Artani po e kërkonte në bibliotekë.
Eriola hezitoi. T’i linte fëmijët me Ylvijen ishte njësoj si të linte shkëndija pranë barutit, por bindja ishte e detyruar. Vrapoi drejt shtëpisë. Sapo u zhduk nga shtegu, Ylvija, me saktësinë e një gjarpri, e futi orën në çantën e bebes.
Pastaj bërtiti. Me zë të lartë. Me teatër.
—Hajdute! Thirrni policinë!
Artani dhe Eriola u kthyen me nxitim në sallon. Vitrina ishte e hapur, bosh. Ylvija tregoi me gisht drejt Eriolës, me një gëzim mizor që i shkëlqente në fytyrë.
—Kontrollojini sendet. Do të ketë qenë gati të ikë.
Në kopsht, Ylvija e përmbysi çantën. Ranë pelena, biberoni, një biberon i vogël… dhe më pas, me një tingull të rëndë metali, ora u rrokullis mbi bar.
Heshtje. Asnjë frymë nuk lëvizi.
Eriola u rrëzua në gjunjë, me duart mbi gojë, sikur dikush t’ia kishte shkëputur shpirtin.
—Nuk është e imja… nuk di asgjë… —qau ajo—. Për jetën e fëmijëve të mi, nuk kam vjedhur kurrë.
Në distancë u dëgjuan sirena. Policia po afrohej.
Artani e pa orën. Pastaj fytyrën e thyer të Eriolës. Më pas Ylvijen, të dehur nga triumfi. Dhe në atë çast mori një vendim që do të kthente gjithçka përmbys: nuk do të lejonte që gjaku i gjakut të tij të përfundonte në duart e sistemit.
U përkul, e mori orën me një qetësi që i hutoi të gjithë.
Kur oficerët mbërritën, Artani doli përpara.
—Ka qenë një keqkuptim —tha me autoritet të pakundërshtueshëm—. Unë ia dhashë orën Eriolës që ta çonte për pastrim. Ajo thjesht harroi ta nxirrte nga çanta.
Eriola e pa, duke kuptuar se dikush po i hidhte një litar shpëtimi në mes të oqeanit.
—Po… po, zotëri —pëshpëriti.
Policia u largua. Ylvija mbeti me gojë hapur, si dikush që nuk mund ta besonte se paratë nuk i bindeshin më.
Artani iu afrua derisa e ngjeshi pas trungut të lisit.
—Bëj kujdes, Ylvije —tha pa ngritur zërin—. Durimi im ka marrë fund.
Atë mbrëmje erdhi mesazhi nga doktor Ilir Rexha: 99.98% probabilitet. Gjysh dhe nipër.
Artani ndjeu sikur toka u lëkund. Binjakët ishin të tijtë. Adrian Pllana nuk ishte zhdukur plotësisht; kishte lënë pas dy rrahje zemre, në duart e një vajze që ai nuk kishte ditur ta shihte.
Ndërsa qielli mbulohej me re gri, një lot —i pari pas shumë vitesh— i rrëshqiti në faqe.
Por Ylvija nuk dorëzohej. Lakmia, kur mbetet pa rrugëdalje, shndërrohet në helm të pastër.
Stuhia ra mbi vilë, me bubullima që tronditnin xhamat. Në dhomën e miqve, Eriola flinte me një krah të shtrirë mbi fëmijët. Artani, i paaftë të largohej, i vështronte sikur donte të memorizonte çdo frymëmarrje.
Në komodinën pranë shtratit pa një bllok të vjetër, të njollosur, të thjeshtë. E hapi dhe lexoi aq sa për t’u mbuluar nga turpi. Aty ishte e vërteta: Eriola ishte tezja. Nëna kishte vdekur. Dhe ajo kishte jetuar në frikë, duke punuar derisa i çaheshin duart, duke besuar se Artani ishte një përbindësh.
Ai e mbylli bllokun me një butësi që dukej si falje.
—Të betohem… përbindëshi ka vdekur —pëshpëriti në errësirë.
Në zyrën e tij, e grisi testamentin që ia linte pasurinë Ylvijes dhe shkroi një tjetër, me dorën e një njeriu që më në fund kishte gjetur arsyen për të jetuar. Lorini dhe Arbeni do të ishin trashëgimtarët. Eriola, kujdestarja. Shtëpia, mbrojtja. Familja.
Pas derës, Ylvija dëgjoi gjithçka. E kuptoi se po fshihej nga e ardhmja. Dhe ky kuptim e bëri të rrezikshme.
Zbriti në bodrum dhe ndërhyri në një valvul të vjetër të sistemit të gazit, jo nga pakujdesia, por me një qëllim të ftohtë, duke u siguruar që askush të mos e vinte re menjëherë.