U kthye në dhomën e saj, hapi dritaren për të marrë pak frymë dhe u shtri në shtrat, duke pritur që shtëpia të binte në një heshtje të përhershme, si një varr i madh prej guri.
Eriola Dervishi u zgjua me fytin që i digjte dhe kokën të rëndë, sikur dikush t’ia kishte mbështjellë me plumb. Ajri kishte një erë të mprehtë, të kalbur. Foshnjat ishin tepër të qeta. Një qetësi e panatyrshme. U hodh drejt dritares, por korniza nuk lëvizi. E shtyu me forcë. Asgjë. Vrapoi drejt derës… e mbyllur. Çelësi nuk ishte nga ana e saj. Paniku i përshkoi trupin si rrufe.
— Ndihmë… — u përpoq të thërriste, por zëri i doli i copëzuar, i dobët, i humbur në ajrin e trashë.
Në korridor, Artan Kelmendi u ndal papritur. Një aromë e njohur, e tmerrshme, i goditi shqisat. Gjaku iu ndez nga frika. Vrapoi me sa kishte, u përplas pas derës, e goditi me grushta. Asnjë përgjigje. Pa u menduar, rrëmbeu një statujë bronzi nga një piedestal dhe e përplasi mbi bravë. Druri u ça me një rënkim të thatë.
Gazi e goditi menjëherë. Kollitej, por hyri brenda. E pa Eriolën të shtrirë në dysheme, me binjakët të shtrënguar fort pas vetes, sikur trupi i saj i brishtë mund t’i mbronte nga diçka që nuk shihej. I preku. Zemrat rrihnin ende. Të dobët, por gjallë.
I nxori jashtë me duar që i dridheshin, me dëshpërimin e një burri që më në fund po kuptonte se pushteti, pasuria, emri — asgjë nuk vlejnë nëse nuk mjaftojnë për të shpëtuar ata që do.
Kur erdhën shërbimet emergjente dhe ambulanca mori Eriolën bashkë me foshnjat, Artani pa Ylvije Tolën në shkallë. Qëndronte e palëvizur, duke vëzhguar gjithçka me një ftohtësi që nuk kishte lidhje me frikën. Ishte zhgënjim. Zhgënjim që plani kishte dështuar.
Në spital, Ylvija u përpoq të vishte maskën e “të fejuarës së shqetësuar”, por Artani nuk ishte më njeriu i mëparshëm.
— Në shkallë, — i tha me zë të ulët, duke iu afruar. — Ndërsa unë po përpiqesha t’i shpëtoja… ti po shikoje.
Ajo tentoi të gënjente. Pastaj u përpoq të kërcënonte. Por ai e ndërpreu me një qetësi që ishte më e frikshme se çdo britmë.
— Nuk do ta kesh një rrugëdalje të lehtë, — i pëshpëriti. — Do të jetosh mjaftueshëm për të parë ata fëmijë të trashëgojnë gjithçka që ti deshe për vete. Dhe nëse guxon të afrohesh sërish… do të të fundos pa lënë asnjë dorë për të të shpëtuar.
Kur Eriola hapi sytë, pyetja e parë i doli mes buzëve të thata.
— Fëmijët?
Artani ua afroi. Të sigurt. Të gjallë. Duke marrë frymë. Lotët i rrodhën Eriolës, por këtë herë nuk ishin nga frika, por nga lehtësimi.
— Dera ishte e mbyllur nga jashtë, — tha Artani rëndë. — Nuk ishte aksident. Ylvija donte t’i vriste.
Eriola ngriti dorën te goja, e tmerruar, sikur errësira e botës të ishte bërë shumë e madhe për një dhomë spitali.
Dhe atëherë Artani bëri diçka që nuk e kishte bërë kurrë me askënd. U ul pranë saj, i mori dorën dhe i foli pa maska.
— Nuk je thjesht punonjëse, Eriola. Dhe ata nuk janë vetëm foshnja.
Nxori një bllok të vjetër, e vendosi mbi çarçafë. Ajo u mpirë.
— E di kush je, — tha ai. — Dhe e di kush janë ata. Janë fëmijët e Adrian Pllanës. Nipërit e mi.
Eriola mbylli sytë, duke pritur ndëshkimin. Por ajo që erdhi ishte një zë i thyer.
— Artani i vjetër do t’i kishte larguar, — pranoi ai. — Por ai njeri vdiq mbrëmë, kur pothuajse humba gjënë e fundit që më kishte mbetur nga djali im. Ti i shpëtove kur unë nuk isha aty. Nuk do t’i marrë kurrë prej teje.
Ajo qau si të po derdhte vite të tëra frike të mbledhura brenda vetes.
Disa ditë më vonë u kthyen në vilë. Përpara gjithë stafit, Artani shpalli diçka të paimagjinueshme: binjakët ishin trashëgimtarët e tij ligjorë dhe Eriola ishte familje. Ylvija, e mbërthyer në qoshe, u detyrua të shihte dokumente që firmoseshin, letra që e fshinin nga e ardhmja që kishte menduar se e kishte blerë.
Erdhi gala e Krishtlindjes, nata kur Artani ua prezantoi nipërit elitës. Kamera, duartrokitje, buzëqeshje. Për një çast dukej sikur e keqja ishte mposhtur përfundimisht.
Por mes dritave dhe zhurmës së festës, një burrë me uniformë kamerieri vuri re një çelës të vogël që varej në qafën e Eriolës. Një çelës që Adrian Pllana e kishte lënë para se të vdiste. Çelës kasaforte. Çelës sekretesh. Çelës që mbante erë rreziku, më shumë se çdo rrjedhje gazi.
Burri preku kufjen dhe pëshpëriti në një gjuhë që askush nuk e duartrokiti.
Atë natë, kur dritat u fikën dhe çmenduria u përpoq të kthehej me një goditje të fundit, Artani ndjeu sërish shtrëngimin në gjoks. Dhe ndërsa gjithçka kërcënonte të shembej, e kuptoi të vërtetën më të hidhur: Ylvija ishte vetëm një fytyrë e së keqes.
Hijesat ishin më të mëdha.
Sepse edhe kur familja më në fund ishte ribashkuar… e shkuara e Adrian Pllanës ende nuk i kishte mbledhur të gjitha borxhet e saj.