– Ke pasur një fat të rrallë, moj e dashur, – mjeku i moshuar hoqi me kujdes fashat nga koka e Luljeta Rrotës. – Mund të kishe mbetur edhe pa sy. Në gjithë vitet e punës sime s’kam parë diçka të tillë… Po ti pse buzëqesh kështu, sikur je në re?
Dhe vërtet ajo buzëqeshte. Nuk u turr drejt pasqyrës për të parë fytyrën e gërvishtur, nuk bëri pyetje, as nuk u interesua sa shpejt do t’i mbylleshin plagët.
– Mirë që lëkura e kokës vetëm është çarë, – vazhdoi doktori, – se fare lehtë mund të të kishin thyer kafkën… Vërtet me fat je. Ende po qesh? Apo duhet të të çoj për një konsultë te psikiatri?
– Mos më çoni askund, – foli më në fund ajo. – Gjithçka është në rregull. Dhe po buzëqesh sepse mamaja ime tani do të qetësohet. Edhe babai…
– Do të qetësohen? – doktori u step. – Po ata kanë vdekur… të dy… njëri pas tjetrit, në mos gaboj…
– Po, kanë ndërruar jetë. Por shpirtrat e tyre nuk gjenin paqe…
– Nga e di ti këtë?
– Ma thanë vetë… në ëndërr. Janë ato ëndrrat që duken si të vërteta, sikur gjithçka po ndodh realisht…
– I njoh ato, – u mendua mjeku. – Edhe mua më kanë ndodhur. Por… ç’lidhje kanë sorrat këtu? Pse të sulmuan?
– Nuk e di… – Luljeta Rrota shmangu shikimin. – Mund të ketë ndodhur gjithçka…
– Atëherë pse po qesh? Diçka po fsheh, Luljeta. Mirë, mjaft me kaq. Të zgjidha. Po të vendos dy leukoplastë dhe je e lirë të shkosh.
– Faleminderit, doktor…
– S’ka përse, punë është kjo. Por prapë jam kureshtar: sa ishin sorrat? Thonë në lagje se ishte një tufë e tërë…
– Çfarë tufe… ishin vetëm dy, – tha ajo qetë. – Burrë e grua.
Mjeku e pa me habi.
– Je e sigurt që je mirë?
– Jam krejt në rregull… Po iki tani…
– Nuk ke frikë të ecësh vetëm? Pas një ngjarjeje të tillë unë s’do ta kisha guximin. Po sikur të të presin prapë në park?
– Nuk besoj, – buzëqeshi Luljeta Rrota. – Mendoj se edhe ata janë qetësuar.
– Mirë pra… shko. Vetëm bëj kujdes. Herën tjetër mund të të nxjerrin sytë… Zot, çfarë po them! Sikur sulmet e shpendëve të jenë diçka e zakonshme këtu…
– Mos u shqetësoni, doktor. Do të jem e kujdesshme… për hatrin tuaj, – tha ajo dhe doli nga kabineti.
Drejt shtëpisë u nis vetëm. Kaloi përmes parkut. Çuditërisht ishte e bindur se gjithçka kishte marrë fund dhe se sulmi i djeshëm nuk do të përsëritej kurrë.
Pse zogjtë kishin zgjedhur shtëpinë e prindërve të saj, mbetej vetëm për t’u hamendësuar.
Kjo kishte ndodhur shumë vite më parë, kur Luljeta Rrota ishte ende fëmijë.
Fillimisht u vendosën pëllumba të egër. U futën nën çati, ndërtuan foletë dhe nisën të çelnin zogj.
Në fillim prindërit i shikonin me kënaqësi, por më pas durimi iu sos.
– Na e kanë ndotur gjithë çatinë, – ankohej e ëma. – Era po merr gjithë oborrin…
– Po, – ia kthente i ati, – dhe një ditë do të na bien mbi kokë…
– As rrobat s’mund t’i thajmë rehat, – vazhdonte nëna. – Gjithë ditën duke i përzënë… Bëj diçka, të lutem, që të mos vendosen këtu. Na e nxorën shpirtin…
– Çfarë të bëj unë… – nisi të thoshte i ati, duke menduar me zë të lartë, ndërsa historia po shkonte drejt një vendimi që do të sillte pasoja të paparashikuara.