– Çfarë, të mbuloj gjithë çatinë, a? – u dëgjua ai me gjysmë zëri.
– Po pra, mbuloje, – ia preu ajo shkurt.
– Mirë atëherë. Në vjeshtë do t’ua mbyll hyrjet…
Dhe ashtu bëri. I mbylli me kujdes të gjitha të çarat, dritëzat nën strehë, madje vendosi edhe llamarinë të re. Për më tepër, montoi një pajisje rrotulluese që nxirrte zhurmë, vetëm për t’i trembur zogjtë.
Kur u kthyen pëllumbat, “banesa” i priti e mbyllur. Nuk gjetën asnjë shteg për t’u futur. U rrotulluan për ca kohë mbi shtëpi, u përpoqën më kot dhe në fund u larguan.
Të zotët e shtëpisë morën frymë lirshëm.
Për disa vite me radhë mbretëroi qetësia. Aq sa i ati, i bezdisur nga tingulli i padurueshëm, e hoqi edhe atë rrotën nga çatia.
Por sapo u hoq, nën strehë nisën të shfaqeshin fole të reja… dallëndyshe.
Në fillim as që u vunë re. Kishin zgjedhur anën e pasme të oborrit. Kur më në fund i panë, thjesht tundën dorën me indiferencë.
– Dallëndyshet s’janë si pëllumbat, – tha dikush. – Janë shenjë e mbarë. Le të rrinë…
Kaluan ca vite dhe edhe kjo fqinjësi filloi të rëndojë.
Familja e dallëndysheve u shtua. Të vegjlit e brezit të parë, tashmë të rritur, nisën të ndërtonin foletë e tyre nën të njëjtën strehë “të shtëpisë amtare”.
Një fole u ngrit fiks mbi hyrjen e shtëpisë.
Dhe aty filluan telashet. Fillimisht, nëna pastronte pa zë shkallët nga jashtëqitjet e zogjve. Por kur e kuptoi se po bënte një punë pa fund, shpërtheu:
– Sa do të vazhdojë kjo? A nuk kam punë të tjera për të bërë?
– Çfarë sugjeron? – pyeste i ati, ndonëse e dinte fare mirë përgjigjen.
– T’i prishësh foletë dhe të mbarojë historia. Në pranverë do të vijnë, si ata pëllumbat, do shohin që s’ka ku të vendosen dhe do ikin.
– Domethënë do t’i shkatërroj të gjitha? – u vrenjt ai. Për çudi, i vinte keq për dallëndyshet; i pëlqente t’i shikonte.
– Jo, njërën do ta lësh, – ironizoi ajo. – Sigurisht që të gjitha. Ç’na duhen? Vetëm zhurmë e pisllëk. S’ka më qetësi. Do t’i heqësh apo jo?
Ai pohoi me kokë.
Sapo foletë u boshatisën, i rrëzoi një nga një, jo pa mundim.
Nëna mbeti jashtëzakonisht e kënaqur.
Por pranvera i solli zhgënjim. Ndryshe nga pëllumbat “e bindur”, dallëndyshet nisën t’i rindërtonin foletë!
Atëherë ajo e detyroi pothuajse me zor të atin t’i shkatërronte sërish, pikërisht kur ishin gati.
– Nuk do t’ia dalin dot! – u përpoq ai të kundërshtonte.
– Çfarë s’do t’ia dalin?
– Të nxjerrin zogjtë!
– E ç’rëndësi ka? Vitin tjetër do ta kompensojnë, – ia ktheu ajo dhe u largua për punët e veta.
Ai u bind sërish. I prishte foletë, duke i vështruar me keqardhje dallëndyshet që fluturonin të hutuar përreth, pa e kuptuar ç’po ndodhte.
Me pak fjalë, edhe nga dallëndyshet u shpëtua.
Për disa vite të tjera, shtëpia njohu qetësi.
Derisa një ditë, pranë shtëpisë, mbi një thupër të lartë, u vendos një familje sorrash.
– Prapë e njëjta histori, – shpërtheu nëna. – Ç’kanë që u pëlqen kaq shumë ky vend? Duhet t’ua ndalojmë ndërtimin e folesë.
– Po si do t’ua ndalosh? Është shumë lart, – ia ktheu i ati. – As që do t’i shohim…
– Do t’i dëgjojmë, ama! Nuk e duroj dot krrokamën e tyre. Sjellin ters. Bëj diçka!
– Bëje vetë! – u zemërua ai. – Mua s’më pengojnë. Dhe a e di ti që sorrat jetojnë në çift gjithë jetën? Si mjellmat. Jetojnë gjatë… dhe foletë i ndërtojnë pothuajse përjetë. Imagjino vetëm…