– Çfarë zgjuarsie po flet? – ia preu nëna shkurt. – Janë marrëzira. Unë nuk kam për t’i duruar. Nëse ti nuk bën asgjë, do ta bëjë dikush tjetër…
Kërcënimi i saj nuk pati asnjë efekt. Sorrat vazhduan të jetonin aty pranë për vite me radhë, sikur asgjë të mos kishte ndodhur. Me kalimin e kohës, në pemë nuk kishte më vetëm një fole, por disa. Degët ishin mbushur me to, njëra mbi tjetrën, si një lagje e vogël ajrore.
Atëherë nëna vendosi se kishte ardhur momenti për të vepruar seriozisht. Fillimisht i përzuri zogjtë me britma, pastaj tundte pemën me gjithë forcën, madje u përpoq t’i nxirrte nga foletë me tym, duke djegur mbeturina poshtë trungut. Por asgjë nuk funksiononte. Sorrat protestonin me krrokama të forta, por nuk largoheshin. Me një këmbëngulje për t’u pasur zili, vazhdonin të rrisnin pasardhësit e radhës.
Kur e pa se përpjekjet e saj ishin të kota, nëna vendosi të vepronte në mënyrë rrënjësore. I kërkoi një të njohuri të ngjitej në pemë dhe të hidhte poshtë zogjtë e vegjël nga foletë. Ai fillimisht refuzoi, por kur pa paratë që i ofroi – një shumë e vogël, por bindëse – pranoi me zemër të shtrënguar. Priti sa sorrat e rritura të largoheshin dhe bëri atë që i ishte kërkuar.
Kur “prindërit” u kthyen, zogjtë e pafuqishëm tashmë qëndronin të shtrirë nën pemë. Sorrat rrotulloheshin mbi oborr, bërtisnin me dëshpërim, sikur thërrisnin ndihmë. Zhurma e tyre i ra shpejt në nerva nënës. Ajo rrëmbeu fshesën dhe u hodh përpara, si në sulm. Zogjtë shmangeshin, por nuk iknin. Duket se shpresonin ende në diçka.
Dhe pikërisht atë çast ndodhi diçka e pabesueshme. Nënës iu kujtua se në gardh varej një rrjetë. Në gjendje të tërbuar, e kapi dhe e hodhi mbi zogjtë. Mashkulli arriti të shpëtonte, por shoqja e tij jo. Ajo mbeti e zënë, hidhej në mënyrë të çuditshme nën rrjetë, pranë zogjve të saj, duke u përpjekur të çlirohej. Por as kjo nuk i mjaftoi nënës: filloi ta godiste zogun e gjorë me fshesë.
Askush nuk e di se si do të kishte përfunduar kjo skenë, po të mos ishte shfaqur i ati. Ai e shtyu gruan me forcë dhe e liroi “të burgosurën”. Kur pa zogjtë e vrarë, shpërtheu në sharje.
Për një kohë, sorrat rrotulloheshin ende mbi oborr. Pastaj u larguan. Lanë pas vetes vetëm krrokamën e tyre kërcënuese, që i jehonte gjatë në mendje.
Nëna ishte e kënaqur:
– Shpresoj se e kuptuan mësimin…
I ati e pa gjatë, pa thënë asnjë fjalë, dhe hyri në shtëpi.
Që nga ajo ditë, gjithçka në familjen e Luljeta Rrotës filloi të shkatërrohej. Prindërit nuk grindeshin më thjesht – zënkat e tyre përfundonin në dhunë. Më pas i ati filloi të pinte. Pastaj u sëmur nëna. U shua për dy vjet.
Pas varrimit, i ati pothuajse nuk u kthjellua më kurrë. Një natë, e zuri gjumi me cigare në dorë. Një pjesë e shtëpisë u dogj – pikërisht ajo që ishte më afër asaj thupre famëkeqe të sorrave. Nuk ishte vetëm familja që e quante kështu. Të gjithë fqinjët shihnin vazhdimisht mbi të dy sorrat e mëdha dhe dëgjonin krrokamën e tyre ogurzezë.
Luljeta mbeti vetëm. Dalëngadalë e riparoi shtëpinë. Thupërën, e cila gjithashtu ishte dëmtuar nga zjarri, pronarja e re e preu. Jo me duart e veta, sigurisht, por gjithsesi e bëri.
Në thellësi të shpirtit, Luljeta dëshironte me çdo kusht ta harronte atë makth që dikur kishte shkaktuar e ëma. Por pema, vetëm me praninë e saj, ia sillte ndër mend gjithçka. Dhe ato sorrat… Ishin të njëjtat apo jo, këtë ajo nuk e mendoi kurrë. Por t’i dëgjonte, ishte një torturë e vërtetë.
Kështu, Luljeta shpresoi se, sapo të zhdukej ajo pemë e mallkuar, edhe zogjtë do ta linin rehat. Por nuk ndodhi ashtu. Çifti i sorrave u shfaq përsëri…