…dhe u shfaq përsëri, herë mbi gardh, herë mbi stol, herë mbi çfarë t’i dilte përpara. Madje, pa asnjë drojë, shëtiste nëpër oborr si zonjë e shtëpisë dhe nuk pushonte së kërcituri me zë të ashpër.
Luljeta Rrota nisi t’i përzinte. Kush nuk do ta bënte? Zhurma e tyre e çmendte, ndërsa prania i rëndonte si barrë mbi kraharor.
Atë natë pa një ëndërr.
I ati dhe e ëma, të lodhur deri në palcë, me rroba të grisura e të varfra, qëndronin në një fushë të thatë. Toka poshtë këmbëve u ishte çarë nga thatësira. Mbi kokat e tyre digjej një diell i kuq si gjak dhe përreth rrotullohej një tufë zogjsh të zinj.
Sorrat silleshin pa pushim, bërtisnin, krijonin një zhurmë të padurueshme. Papritur, gjithçka u ndriçua fort. Nga drita doli një burrë i panjohur, tepër i gjatë. Në pëllëmbët e mëdha mbante kokrra drithi. Ai i zgjati duart përpara dhe zogjtë iu afruan pa frikë, nisën të hanin. Dalëngadalë, pendët e tyre u zbardhën aq shumë, sa Luljeta nuk kishte parë kurrë diçka të tillë.
– Ushqeji, bijë, – tha e ëma me buzë të thata, mezi duke nxjerrë zë, por fjalët i dëgjoheshin qartë.
– Për ne, – shtoi edhe i ati, po aq qetë.
Ëndrra ishte aq e gjallë, sa Luljeta u zgjua e tronditur. Pa humbur kohë, shkoi te fqinja, një grua shumë e moshuar, e njohur për mendjen e saj të kthjellët. Ia tregoi ëndrrën dhe e pyeti se ç’kuptim mund të kishte.
– Nuk janë mirë atje ku janë, – tha plaka pas një mendimi të gjatë. – Janë të trazuar. Ndërsa zogjtë… ushqeji. Thuhet se ata mund t’u lehtësojnë shpirtrat të vdekurve.
Luljeta u kthye në shtëpi e hutuar. Një dhimbje e thellë për prindërit i pushtoi zemrën. I erdhi ndër mend si i kishin përzënë dikur zogjtë nga oborri. Lotët nisën t’i rridhnin vetvetiu. Fatmirësisht, në parkun nga kaloi nuk kishte njeri.
Papritur ndjeu një goditje mbi kokë. Pastaj duar që i tërhiqnin flokët, thonj që e gërvishtnin. Kështu i dukej. Bërtiti me sa zë kishte. Ra përtokë, u kthye përmbys dhe pa se po sulmohej nga… të njëjtat sorra. Nga tmerri, zëri iu pre.
Dy gra që kalonin aty pranë filluan të bërtisnin dhe thirrën urgjencën. Dy ditë Luljeta i kaloi në spital. Plagët nuk ishin të rënda, më tepër i kishte në shpirt sesa në trup. Por kishte kohë për të menduar.
Dhe arriti në një përfundim: zogjtë ishin hakmarrë për prindërit e saj. E njihnin, e kishin parë në atë shtëpi. “Ndoshta kështu është më mirë”, mendoi ajo. “Ndoshta tani do të qetësohen… edhe ata, edhe prindërit e mi. Kush e di, ndoshta u bën dobi.”
Kur u kthye në shtëpi, pa përsëri çiftin e njohur. Sorrat rrinin mbi çati dhe, për çudi, heshtnin. Luljeta nxori drithë nga ai që u jepte pulave, e hodhi mbi stol dhe u largua pak. I pari zbriti mashkulli, pastaj shoqja e tij.
Që nga ajo ditë, kërcitja bezdisëse u zhduk nga oborri. Luljeta nisi t’i ushqente rregullisht. Në vjeshtë vari shumë ushqyese. Gjatë dimrit, oborri i saj u mbush me shpendë. Në pranverë u shfaqën edhe shtëpizat për zogjtë.
Me kalimin e kohës, rreth shtëpisë së Luljetës u krijua vetvetiu një botë e tërë me flatra e cicërima. Dy sorra të mëdha dukeshin si sundimtaret e asaj mbretërie.
Prindërit e saj nuk iu shfaqën më në ëndrra.