– Nuk po e kuptoj, Diella e dashur, kjo qenka ndonjë shaka festive apo si? – pyeti Tringa Tola me fytyrë të zgjatur nga habia, sapo hodhi hapin e parë në sallon.
Zhgenjimin nuk arriti ta fshehte aspak dhe, për këtë arsye, dukej e hutuar e pa busull. Vetëm pak çaste më parë, kur kishte hyrë me vrull në korridor bashkë me gjithë familjen e saj, ajo qeshte me të madhe, brohoriste urime për Vitin e Ri dhe hidhte konfeti shumëngjyrësh në ajër, sikur të ishte një festë e vërtetë.
Prej vitesh, pa ndonjë ftesë të posaçme, Tringa dhe të sajat shkonin çdo 31 dhjetor te kunata dhe vëllai për të festuar. As këtë vit nuk kishin bërë përjashtim.
– Çfarë po ndodh, Diella? Po tallesh me mua? – përsëriti ajo, duke qëndruar në mes të dhomës së ndenjjes, e shtangur.
– Jo, aspak shaka. Edhe unë vetë jam disi e habitur, ta them sinqerisht. Bledari më kishte siguruar se këtë herë gjithçka do të ishte ndryshe. Madje u gëzova… mendova se më në fund do të pushoja pak dhe do të ndihesha mysafire në shtëpinë time, – u përgjigj Diella Vrioni me një qetësi të çuditshme dhe një buzëqeshje dinake.
Tringa hapi sytë e shikoi tavolinën bosh në sallon, pastaj, me të njëjtin shprehje të mpirë, hyri në kuzhinë. Ajo ishte e pastër në mënyrë të pabesueshme, pa asnjë shenjë përgatitjesh.
Furra ishte e fikur. Në banakun e punës nuk kishte as perime të ziera për sallata, as kavanoza me bizele, misër, kërpudha turshi apo kastravecë të kripur. Nuk shihej as ananas i konservuar, as sallam i prerë, as djathë, e as harenga e zakonshme nën “pallton” e saj karakteristike. As bukë për tost nuk po piqej. Kuzhina shkëlqente nga pastërtia, thuajse sterile.
Edhe vetë Diella dukej krejt jashtë kontekstit për një mbrëmje të tillë. Ishte veshur me një fustan festiv, të shndritshëm, me dekolte të theksuar, flokët i kishte rregulluar bukur dhe grimin e kishte perfekt. Këpucët me taka të larta e bënin të dukej më shumë si artiste gati për skenë sesa si zonjë shtëpie që nxiton rreth tavolinës së Vitit të Ri. Dhe kjo ishte edhe më e çuditshme, duke qenë se tavolinë festive… thjesht nuk kishte.
Dy fëmijët e saj, nipërit e Tringës, ishin shtrirë në divan përballë televizorit, shikonin filma vizatimorë dhe përtypnin ndonjë snack nga një qese.
– Po ti pse… kështu? Ku është tavolina? Kur ke ndërmend të gatuash? Nuk ka mbetur pothuajse fare kohë deri në ndërrimin e viteve, – vazhdonte të habitej Tringa, duke endur sytë nëpër apartament në kërkim të ndonjë shenje feste. Por më kot – askund nuk ndihej as era më e vogël e ushqimit.
Në atë çast, Eduart Pano, bashkëshorti i Tringës, hyri në dhomë së bashku me tre fëmijët e tyre, pasi u çliruan nga palltot, kapelet dhe shallet në korridorin e vogël, duke i hedhur të gjitha në një grumbull pranë derës. Edhe ata u zhgënjyen dukshëm kur panë se nuk do të uleshin menjëherë në një tryezë të shtruar. Pas shëtitjes në qytetin e zbukuruar për Vitin e Ri, pas rrëshqitjeve në kodër dhe të ftohtit të fortë, të gjithë ishin të uritur dhe mezi prisnin të hanin diçka. Por ushqim nuk po dukej askund.
– Edhe unë jam po aq e çuditur sa ju… – nisi të thoshte Diella, duke i vështruar të gjithë me një qetësi që premtonte se shpjegimi i saj nuk do të ishte aspak i zakonshëm.