– Nuk e kuptoj, Tringa, – tha Diella Vrioni me një ton që për një kunatë tingëllonte disi i çuditshëm. – Pse erdhe kaq vonë dhe, për më tepër, duarbosh? Apo e harrove fare?
Kjo pyetje e papritur e la Tringën të ngrirë në vend. Ajo e shikoi zonjën e shtëpisë gjatë e pa e kuptuar, sikur të përpiqej të gjente ndonjë kuptim të fshehtë në fytyrën e saj. Situata në apartament i dukej e çuditshme dhe mendja nuk po i punonte si zakonisht.
Pas disa sekondash heshtjeje, ajo nuk iu përgjigj drejtpërdrejt, por shpërtheu me një breshëri pyetjesh, shenjë e hutimit dhe habisë së saj të plotë.
– Po Bledari ku është? Dhe pse paskam pasur detyrim të vij me ushqime te ju? Çfarë është kjo histori, Diella? Mos keni ndonjë hall me lekët? Apo ju të dy papritur keni harruar si gatuhet?
– Vëllai yt sot është në punë, – u përgjigj Diella me qetësi të plotë. – Po shërben në një festë të madhe në hotel. Këto ditë shefat e kuzhinës janë më të kërkuarit, s’mund ta refuzonte. Më tha se do të lirohej rreth një orë para ndërrimit të viteve dhe do të mbërrinte pikërisht kur të bien kambanat, – shtoi ajo, duke soditur me kujdes manikyrin festiv në thonjtë e këmbëve.
– Ja pra, çfarë shembulli! – ia ktheu Tringa me ironi. – Shtëpia plot me mysafirë, ndërsa ai endet andej-këndej duke ndjekur paratë. Na la të gjithëve në baltë.
– Mami, kemi uri, – filluan të ankoheshin fëmijët, nipërit e Bledar Zylyftarit. – Kur do ulemi më në fund në tavolinë?
– Prisni pak! – i qortoi Tringa pa durim. – Eduart, gjej ndonjë mënyrë t’i mbash fëmijët të zënë. Këtu s’po kuptojmë asgjë se ç’po ndodh.
– Jo, po seriozisht, – ndërhyri Eduart Pano, burri i Tringës, që as nuk mundohej ta fshihte pakënaqësinë. – Në këtë orë normalisht duhet të kishim ngritur dolli e të kishim kafshuar diçka. Ç’kuptim ka të rrimë kot në një mbrëmje feste? Gjithë qyteti po feston. Dëgjo ç’zhurmë ka jashtë. Ndërsa këtu, as shoqëri siç duhet, as pije, as ushqim. Diella, çfarë po ndodh? Kur kthehet Bledari? T’i telefonoj unë ndoshta? Po na duket si mbrëmje pa shpirt.
– Telefonoje po deshe, por s’ka dobi, – u përgjigj Diella me një buzëqeshje të pafajshme. – Nuk do ta hapë. Është në punë dhe s’ka kohë për biseda tani.
– Mirë, me Bledarin u sqaruam. Gjithmonë i zhytur në punë, – vazhdoi Tringa, duke e parë kunatën nga koka te këmbët. – Po ti pse dukesh kaq e kënaqur? Je veshur sikur për paradë. Kur ke ndërmend të shtrosh tavolinën? Fëmijët janë të uritur, edhe ne s’do na bënte keq ndonjë gotë e ndonjë kafshatë. Këtë vit je vonuar shumë, Diella. Zakonisht në këtë orë çdo gjë ishte gati, mbeteshin vetëm detajet. Mbaj mend që edhe unë të ndihmoja për ta rregulluar tavolinën.
– Sepse këtë vit nuk kisha ndërmend të gatuaja asgjë, – tha Diella me gëzim të dukshëm. – Bledari më tha qartë: “Këtë herë pusho, e dashur. Është radha e Tringës të merret me gatimin dhe me shtrimin e tavolinës.” – zëri i saj u mbush me entuziazëm, teksa kuptoi se po i afrohej kulmi i kësaj mbrëmjeje.
– Si domethënë nuk do gatuaje? – Tringa hapi sytë dhe ngriti zërin në të gjithë shtëpinë. – Çfarë janë këto budallallëqe? Dhe çfarë kuptimi kishin ato fjalë për ushqimet, për ardhjen time vonë, për faktin që s’kam sjellë gjë? Diella, çfarë po ndodh këtu?
– Nuk ishin aspak nënkuptime, – u përgjigj ajo qetësisht. – Burri im më siguroi se këtë vit tryezën e Vitit të Ri për të gjithë ne do ta përgatisje ti, Tringa.