Apartamenti juaj është i vogël, hapësira nuk e lejon të mblidhen mysafirë, dhe këtë e kuptoj shumë mirë. Për këtë arsye, Vitin e Ri do ta presim sërish tek ne, si gjithmonë. Por sa i përket tryezës festive – ushqimit, mezeseve dhe pijeve – këtë herë gjithçka bie mbi shpatullat tuaja, – tha Diella Vrioni me një buzëqeshje të qetë, duke i hedhur një vështrim të ftohtë të pranishmëve. – A keni pasur ndonjë bisedë të tillë me vëllain tënd?
– Jo, absolutisht jo! – shpërtheu Tringa Tola. – Nga dolën këto? Mos Bledari ka vendosur të tallet me ne? Apo po sajon diçka ti, Diella? Fol hapur!
– Çfarë shakash? – vazhdoi ajo pa ngritur tonin. – Për vite me radhë keni ardhur këtu sikur në lokal: ndryshimi i vetëm ishte se atje paguhet, kurse këtu jo. Uleshit me gjithë familjen përballë një tryeze gati dhe, pasi kënaqeshit sa të donit, iknit të lumtur. Ndërsa unë mbetesha vetëm të pastroja rrëmujën.
Diella e kuptonte qartë se fjalët e saj po e bezdisnin kunatën, por këtë herë nuk kishte ndërmend të tërhiqej. Kishte vendosur t’i jepte fund kësaj historie njëherë e mirë.
– Po, gjithmonë ju kam dalë në krah, Tringa. E dija që jetoni pesë vetë në një garsoniere të vogël, thuajse mbi kokën e njëri-tjetrit. Ishte e pamundur të ftonit njerëz atje. Prandaj çdo vit pranohesha t’ju prisja këtu. Apartamenti ynë me tre dhoma ishte gjithmonë i hapur për ju. Dhe ju e shfrytëzuat këtë mikpritje pa u ndjerë në faj. Çdo festë përfundonte këtu, dhe nëse nuk shkohej dot diku jashtë, rruga të sillte drejtpërdrejt tek ne.
– E çfarë pastaj? – ia ktheu Tringa me nerva. – U lodhe aq shumë sa u këpute?
– Jo, nuk u këputa, – u përgjigj Diella qetë. – Por mjaft më. Doni tavolinë feste? Përgatiteni vetë. Ja ku është kuzhina. Unë këtë vit pushoj. E kam fituar këtë të drejtë. – Me këto fjalë, ajo u ul demonstrativisht në kolltuk dhe ndezi televizorin.
E irrituar, Tringa iu afrua frigoriferit dhe, sapo e hapi, bërtiti:
– Këtu nuk ka asgjë! Me çfarë supozohet të gatuaj unë?
– Saktë, nuk ka asgjë, sepse nuk kam blerë asgjë, – ia ktheu Diella nga kolltuku. – Po ta përsëris: Bledar Zylyftari më siguroi se gjithçka që lidhet me tryezën është përgjegjësi e juaja, e jotja dhe e Eduart Panos.
– As për të pirë nuk paskemi? – psherëtiu Eduarti, duke e kuptuar gjithnjë e më qartë ku po e çonte Diella këtë situatë.
– Po fëmijët me çfarë t’i ushqej tani? – shpërtheu Tringa. – Janë kthyer nga i ftohti dhe kërkojnë për të ngrënë! Me qëllim nuk i ushqeva në shtëpi, mendova se këtu do të kishte bollëk. Nuk mund të më telefonoje të paktën e të më paralajmëroje?
– Mendoja se ti dhe vëllai yt i kishit sqaruar të gjitha. Po dëgjoj për herë të parë që nuk paskeni folur. Për fëmijët, për momentin, mund t’u ofroj disa biskota të thata. Të mitë po i hanë me qejf.
– Po tallesh me ne? – Tringa po nxehej gjithnjë e më shumë. – Në natën e Vitit të Ri na qeras me thërrime! Ke humbur mendjen! Tani do ta marr patjetër në telefon Bledarin dhe do ta pyes çfarë po ndodh në të vërtetë.