…çfarë skeme kishte shpikur ai dhe pse kjo më binte në vesh për herë të parë.
Tringa, e tërbuar, rrëmbeu celularin dhe filloi t’i binte numrit të vëllait pa pushim.
Ndërkohë, Bledar Zylyftari po i jepte dorën e fundit tryezës festive. Sapo pa emrin e motrës që u shfaq në ekran, fërkoi duart me kënaqësi dhe murmuriti me vete, me një buzëqeshje dinake:
– Ja ku nisi loja.
– Po, u lidhe dot? – e pyeti Diella Vrioni me një ton të shtirur pafajësie. – Ta thashë që është i zënë. S’ka për ta hapur. Po fëmijëve, çfarë t’u japim? A doni nga ato biskotat e thata? – iu drejtua ajo nipërve. – Të mitë i përtypin me dëshirë.
– Mjaft, pusho! – bërtiti Tringa me nerva.
– Ç’të bëj, kaq ka shtëpia, – u përgjigj Diella shkujdesur. – Përveç kësaj, kemi ca patate të papjekura dhe dy karota. Nëse ju bën punë…
– Të paktën diçka për të pirë s’paska? – psherëtiu Eduart Pano, duke hedhur sytë herë nga gruaja e ndezur, herë nga fëmijët që po gërryenin urinë. – Sa për të qetësuar nervat. Je e sigurt? Asgjë fare?
– Jo. Alkool nuk mbajmë. Marrim vetëm kur kemi ndonjë festë.
– Po ja, sot është festë! – tha Eduarti me shpresë, duke iu afruar të zonjës së shtëpisë. – Ndoshta është fshehur diku? Ku e mban zakonisht Bledari?
– Askund. Mos u mundo kot.
– As shampanjë? Po është nata e Vitit të Ri!
– Kjo nuk ka më kufij! – shpërtheu Tringa me britma. – Tallje e hapur me farefisin! Me fëmijët! Kjo s’ka as mend, as zemër!
Ajo u drejtua qëllimisht nga dera.
– Ejani, vishuni! – thirri nga korridori. – Do shkojmë te gjyshja. Atje të paktën do na ofrojnë diçka. Edhe pse është pensioniste e s’ka ndonjë sofër luksi, ama nuk na poshtërojnë! – shtoi me ironi, duke pasur parasysh vjehrrën e Diellës dhe nënën e saj.
– Jo, të lutem, jo atje! – rënkoi Eduarti. – Atje as një pikë nuk pihet. Na mori lumi me këtë Vit të Ri! Vjehrra do ma nxijë jetën.
– Mos më pëshpërit ashtu! – ia ktheu Tringa. – Çfarë të keqe ka nëna ime? Nuk të lejon të pish, hall i madh! Të paktën një Vit të Ri do ta kalosh esëll, jo me kokë përmbys. Vishu dhe mos më rraskapit nervat!
Të ftuarit nisën të visheshin me nxitim, duke mallkuar pa kursim pritësit e ftohtë.
– Këtë s’ta harroj kurrë, Diella! – bërtiti Tringa duke dalë. – Këtë poshtërsi nuk ta fal!
– Pikërisht këtë doja, – tha qetë Diella, sapo dera u mbyll pas mysafirëve të paftuar.
Menjëherë pas kësaj, ajo e mori në telefon Bledarin.
– Zemër, operacioni u mbyll me sukses. Tani thërrasim një taksi dhe vijmë me fëmijët tek ti. A është gati gjithçka?
– Patjetër! – u dëgjua zëri i tij entuziast. – Po ju pres me padurim. Nxitoni! Kur të mbërrini, dua t’i dëgjoj të gjitha.
Bledari ndodhej në vilën që kishte marrë me qira për festën e Vitit të Ri nga një koleg. Atje kishte shtruar një sofër madhështore, kishte ndezur fort sobën dhe banjën, kishte zbukuruar shtëpinë dhe oborrin me drita e stoli festive.
Kur Diella mbërriti me fëmijët dhe hynë fillimisht në oborr e më pas në shtëpi, mbetën pa fjalë.
– Wow! Si në përrallë! Ky po që është Vit i Ri i vërtetë! Faleminderit, shpirt, për gjithçka, – tha Diella duke e përqafuar burrin. – Hajde tani, fëmijë, drejt tryezës! Se ora po afron dhe viti i ri është gati të trokasë.