“Pronë e nënës: si vjehrra vendosi t’ia marrë banesën nuses, ndërsa burri bëri sikur ishte mobilje”
Zhaneta Pano mbeti e ngrirë te pragu i shtëpisë së saj, sapo pa një burrë të panjohur që po ndërhynte te bravë e derës hyrëse.
— Më falni, çfarë po bëni? — zëri i doli i pasigurt nga befasia.
I huaji u kthye nga ajo pa nxitim:
— Po ndërroj bravën. Nexhmije Mëhilli e ka porositur.
Nexhmije Mëhilli ishte vjehrra e Zhanetës. E njëjta grua që, që nga takimi i parë, e kishte parë nusen si diçka kalimtare në jetën e djalit të saj, Kastriot Curri.
— Por kjo banesë është e imja! Me ç’të drejtë merr vendime këtu? — reagoi Zhaneta.
Punëtori ngriti supet pa u shqetësuar:
— Unë vetëm punën time bëj. Pagesën e kam marrë. Ajo më tha se është zonja e shtëpisë.
Zhaneta nxori menjëherë telefonin dhe thirri të shoqin. Tingujt e thirrjes u zgjatën pafund.
— Kastriot, nëna jote po ndërron bravat e banesës sime!
— Si? Çfarë po thua?
— Jam kthyer nga puna dhe kam gjetur bravandreqësin këtu!
— Prit pak, po vij ta sqaroj.
Pas rreth dhjetë minutash, në korridor u shfaq Nexhmije Mëhilli. Një grua rreth të gjashtëdhjetave, shtatlartë, gjithmonë e kuruar deri në detaj.
— Ah, erdhi Zhaneta! Mendova se do vonoheshe sot.
— Pse po ndërrohen bravat pa dijeninë time? — pyeti ajo drejt e në sy.
— Po si pse? Të vjetrat janë të pasigurta. Unë mendoj për mbrojtjen tuaj.
— Mund të më kishit pyetur më parë.
Vjehrra buzëqeshi me qetësi të shtirur:
— Pse të të shqetësoja? Ti punon gjithë ditën. I mora vetë masat.
Në mendjen e Zhanetës u rikthye fillimi, tre vjet më parë, kur Kastrioti e kishte çuar për herë të parë te e ëma.
— Mami, kjo është Zhaneta. Jemi bashkë prej gjashtë muajsh.
Nexhmije Mëhilli e mati nga koka te këmbët:
— Kënaqësi. Me çfarë merresh?
— Jam juriste, punoj në një kompani ndërkombëtare.
— Ah, ambicioze! Po për martesë, keni menduar?
Pyetja e kapi në befasi.
— Ende jo… nuk kemi folur shumë për këtë.
— Gjashtë muaj dhe s’keni folur? Në kohën time, vajzat e dinin çfarë donin.
Kastrioti qeshi i sikletosur:
— Mami, sot gjërat janë ndryshe.
— Ndryshe apo jo, gratë mbeten gra. Apo je nga ato moderne që ndjekin karrierën deri në të dyzetat?
— Besoj se çdo gjë ka kohën e vet.
— Mirë, mirë. Po ku do jetoni?
— Kam një apartament me dy dhoma. Ma ka lënë gjyshi.
Sytë e Nexhmijes u ndezën nga interesi:
— Gjyshi? Dhe ku ndodhet?
— Në qendër, te Rruga e Kavajës.
— Në qendër? Zonë e artë. Qenka paska qenë njeri me peshë gjyshi.
— Ishte arkitekt. Banesën e mori që në vitet ’70.
— Dhe jeton vetëm aty?
— Po.
— Pak luks për një person të vetëm. Pasuri të tilla duhen ruajtur.
Pas dasmës, Kastrioti u shpërngul te Zhaneta. Vizitat e vjehrrës nisën pothuajse menjëherë.
— Thjesht erdha të shoh si jeni, — thoshte ajo, duke u shfaqur pa paralajmërim.
— Ramë dakord të lajmërohemi më parë, — i kujtonte Zhaneta.
— Ç’janë këto formalitete? Djali im jeton këtu, kam çdo të drejtë!
Me kohën, ardhjet u shtuan dhe u kthyen në inspektime: gatimi, pastërtia, përkujdesja ndaj Kastriotit.
— Si ka mundësi që s’ke gatuar supë? Kastrioti e pëlqen!
— Nuk më ka kërkuar.
— Gruaja e zonja e di vetë çfarë i duhet burrit!
— Ai është i rritur, po deshi, e thotë.
— Ja pse s’keni fëmijë ende! Nuk po kujdesesh si duhet!
Tema e fëmijëve po kthehej ngadalë në një plagë të hapur, dhe Zhaneta e ndiente se përplasja e vërtetë mes tyre sapo kishte filluar.