— …?
— Po shikojmë banesën, — u përgjigj një burrë i panjohur. — Nexhmije Mëhilli po na e tregon.
Zhanetës iu errësuan sytë për një çast.
— Çfarë banese? — pyeti me zë të dridhur.
Nga kuzhina doli vjehrra, me një buzëqeshje të qetë, sikur gjithçka ishte krejt normale.
— Oh, Zhaneta! Mendova se ishe ende në zyrë. Të prezantoj: janë miqtë e mi. Po kërkojnë të blejnë një apartament në qendër dhe mendova t’u tregoja këtë planimetri si shembull.
— Si shembull?! — shpërtheu Zhaneta. — A e keni humbur mendjen?
Vizitorët, duke kuptuar se kishin rënë në mes të një situate shumë të pakëndshme, u përshëndetën me ngut dhe dolën jashtë.
— Si guxuat të sillni njerëz të huaj në shtëpinë time? — tha Zhaneta, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
— Po ç’ka këtu? — u mbrojt Nexhmija. — Ua tregova thjesht planin e shtëpisë miqve!
— Kjo është banesa ime! Ju nuk keni asnjë të drejtë!
— Prapë kjo “banesa ime”! — vjehrra u ndez. — Më erdhi në majë të hundës! Djali im jeton këtu si mysafir! Mjaft më!
— Djali juaj është burri im!
— Çfarë burri? — ia ktheu ajo me përbuzje. — Ti nuk e respekton si njeri. S’e kalon shtëpinë në emrin e tij, s’do fëmijë… përse u martove atëherë?
— Këto nuk ju përkasin juve!
— Më përkasin! — ngriti zërin Nexhmija. — Është djali im! Nuk do lejoj që ndonjë e ardhur ta përdorë!
— Ta përdorë? — qeshi me hidhërim Zhaneta. — Ju thjesht doni t’ia merrni banesën!
Fytyra e Nexhmijes u skuq nga inati.
— Si guxon të flasësh kështu?! Unë mendoj vetëm për të mirën e djalit tim!
— Për cilin djalë? — iu përgjigj Zhaneta ashpër. — Për një burrë tridhjetë e tre vjeç që s’hidhet dot asnjë hap pa nënën?
— Mos guxo të flasësh kështu për Kastriotin!
— E vërteta dhemb, apo jo?
Në atë çast u hap dera dhe hyri Kastriot Curri.
— Ç’po ndodh këtu?
— Kastriot! — Nexhmija iu hodh menjëherë. — Gruaja jote po më fyen! Unë vetëm ua tregova planimetrinë disa të njohurve, ndërsa ajo bëri skandal!
— Zhaneta, pse e tepron gjithmonë kështu? — tha ai me ton qortues.
— Unë? — Zhaneta mezi e mbante veten. — Nëna jote sjell këtu njerëz që duan të blejnë shtëpinë!
— Çfarë blerësish? — u habit ai. — Mamaja tha se janë miq.
— Miq që kërkojnë apartament në qendër!
— Edhe? — ngriti supet Kastrioti. — Thjesht e panë planimetrinë.
Zhaneta e shikoi, e shokuar.
— A nuk e sheh problemin këtu?
— Unë shoh vetëm që po e fryn gjënë kot, — ia ktheu ai. — Mamaja po mundohet të na ndihmojë, ndërsa ti gjithmonë ankohesh!
— Të na ndihmojë si? — e pyeti ajo. — Duke shitur shtëpinë time?
— Askush s’po e shet… edhe pse… — ai u ndal për një çast. — Mamaja ka të drejtë. Duhet të mendojmë për një shtëpi jashtë qytetit. Ky apartament nuk është praktik.
— Çfarë po thua?!
— Ta shesim, të blejmë një shtëpi. Dhe është koha të kemi fëmijë.
Zhaneta e shikoi si një të huaj.
— Është vendimi yt apo i nënës sate?
— Vendimi ynë, — tha ai. — Unë dhe mamaja e diskutuam…
— Ju të dy? — zëri i saj u ftoh. — Po unë ku jam?
— Ti gjithmonë je në punë! — u përgjigj ai me nervozizëm. — S’ka kohë të flitet me ty!
— Kastriot, kjo është banesa ime. Nuk do ta shes.
— Ja pra! — shpërtheu Nexhmija me triumf. — Prapë “banesa ime”! Të thashë unë: nuk të do! Po të të donte, do ta kishte rregulluar gjithçka prej kohësh!
Zhaneta u drejtua, e qetë por e prerë.
— Nexhmije Mëhilli, dilni nga shtëpia ime.
— Çfarë? — u shtang ajo. — Po më nxjerr jashtë?
— Po. Tani.
— Kastriot! — bërtiti vjehrra. — A po dëgjon? Ajo po më përzë!
Kastrioti u skuq në fytyrë.
— Zhaneta, kërko falje menjëherë!
— Për çfarë?
— E fyeve nënën time!
— Unë? — u habit ajo. — Ajo solli të huaj këtu!
— Mamaja donte të mirën! — këmbënguli ai. — Ndërsa ti…
— Ndërsa unë çfarë?
— Ti mendon vetëm për veten dhe për këtë apartament!
Zhaneta mori frymë thellë.
— E di çfarë, Kastriot? Nëna jote ka të drejtë për një gjë. Ne vërtet duhet të ndahemi.
— Çfarë po thua?
— Po flas për divorc. Jam lodhur. Jam lodhur që në shtëpinë time sundon nëna jote. Jam lodhur që ti gjithmonë mban anën e saj. Jam lodhur të jem fajtore për gjithçka.
— Zhaneta, mos u nxeh!
— Nuk jam e nxehur. Vendimin e kam marrë. Kjo banesë është e imja dhe dua të jetoj në të vetëm.
— Ja pra! — Nexhmija ngriti duart. — E shikon? Të përdori!
— Nexhmije Mëh…