— Nexhmije Mëhilli, largohuni. Dhe ti gjithashtu, Kastriot, — zëri i Zhanetës ishte i prerë. — Sendet do t’i merrni nesër.
— Zhaneta Pano, mblidh veten! Kështu nuk veprohet! Një zënkë e vetme nuk është arsye për…
— Nuk ishte një zënkë, Kastriot. Ishte pika e fundit. Dilni të dy. Tani.
Ajo u kthye pa pritur përgjigje dhe hyri në dhomën e gjumit. Mbylli derën me çelës dhe u ul në cep të shtratit. Gishtat i dridheshin, por brenda saj mbretëronte një qetësi e çuditshme. E dinte: kishte vepruar drejt.
Zërat depërtonin përmes derës. Kastrioti fliste me ton të ulët, Nexhmija ankohej me zë të lartë. Pak më vonë u dëgjua përplasja e derës së hyrjes.
— Zhaneta, hape! Mamaja iku. Të lutem, të flasim! — trokiti ai.
— Nesër eja për rrobat, — iu përgjigj ajo shkurt.
— Mos u sill si fëmijë! Hape derën!
Zhaneta heshti. Pas disa minutash pritjeje, hapat e tij u larguan.
Të nesërmen u shfaqën të dy. Nexhmija dukej luftarake, ndërsa Kastrioti i hutuar dhe i lodhur.
— Zhaneta, kam menduar gjithë natën. Le ta harrojmë dje, — u përpoq ai.
— Jo, Kastriot. Mjaft më.
— Por kemi tre vjet bashkë!
— Tre vjet kam jetuar me nënën tënde, jo me ty.
— Po e tepron.
— Më thuaj sinqerisht: a mund të jetosh pa të? A je në gjendje të marrësh vendime vetë?
Ai uli sytë dhe nuk foli.
— Kjo është përgjigjja. Merrni sendet.
— Po sikur unë të mos dua të largohem? — shpërtheu Nexhmija. — Djali im ka të drejtë të jetojë këtu!
— Jo, nuk ka. Banesa është në emrin tim.
— Pikërisht! E mbajte ashtu që ta përzije kur të doje!
— Është trashëgimia e gjyshit tim. Dhe fatmirësisht nuk e ndryshova kurrë pronësinë.
— Kastriot, kërko ndarjen e pasurisë! — e nxiste ajo. — Ke jetuar këtu tre vjet!
— Mami, ndalo. Banesa është para martesës.
— Po investove! Bëtë riparime!
— Çfarë riparimesh? — Zhaneta buzëqeshi me ironi. — Ato tapetet e shëmtuara?
— Jo të shëmtuara, por të shtrenjta! Mos rri si gur!
Kastrioti heshti. E kuptonte që gjithçka kishte marrë fund.
Divorci u krye shpejt, pa skena dhe pa ndarje pasurie — sepse s’kishte çfarë të ndahej. Ai u përpoq disa herë të fliste, të kthehej. Por Zhaneta nuk u lëkund.
— Kuptoje, Kastriot. Nuk mund të jetoj tre veta në një martesë.
— Unë nuk kërkova kurrë këtë!
— Vërtet? Atëherë kush vendoste gjithçka? Kush caktonte ku jetonim dhe kur duhej të bënim fëmijë?
— Ishin vetëm këshilla…
— Këshilla? Nëna jote ndërroi bravën e banesës sime. Kjo quhet këshillë?
Ai uli kokën.
Gjashtë muaj më vonë, Zhaneta i pa rastësisht në një kafene. Kastrioti ishte me një vajzë shumë të re. Nexhmija i fliste asaj me entuziazëm, ndërsa vajza tundte kokën me bindje. Kur ai e vuri re Zhanetën, u kthye nga ana tjetër. Nexhmija, përkundrazi, buzëqeshi me triumf.
Zhaneta kaloi pa u ndalur. I erdhi keq për vajzën, por ajo histori nuk ishte më e saj.
Në shtëpi, përgatiti çaj dhe u ul pranë dritares. Banesa e gjyshit e priti me heshtje dhe paqe. Askush nuk hynte pa leje, nuk lëvizte sendet, nuk i tregonte si të jetonte.
Shpesh Ylvije Nushi e pyeste:
— Nuk pendohesh?
— Jo. Më mirë vetëm në shtëpinë tënde, sesa e huaj në banesën tënde.
— Po e doje Kastriotin?
— E doja. Por dashuria pa respekt është bosh. Çfarë respekti ka kur burri lejon nënën të poshtërojë gruan?
— Ndoshta do ndryshojë.
— Ndoshta. Por jo me mua.
Dhe Zhaneta ishte e bindur se kishte zgjedhur drejt. Sepse shtëpia nuk janë vetëm mure. Është vendi ku je vetvetja. Ku vlerësohesh dhe respektohesh.
Në banesën e saj u kthyen paqja dhe harmonia. Pa vjehrrë që mendonte se sundonte. Pa bashkëshort që nuk dinte të mbronte gruan.
Vetëm ajo dhe shtëpia e gjyshit. Dhe kjo i mjaftonte për të qenë e lumtur.