Vjosa Molla u zgjua të dielën nga një zhurmë brutale te paneli elektronik i derës. Dikush po shtypte kodin me një inat të tillë, sikur bankomati t’i kishte refuzuar rrogën dhe t’i kishte fyer familjen. Tingujt metalikë përplaseshin në korridor pa asnjë ndjesë.
Ajo u ngrit përpjetë nga shtrati: e veshur me një bluzë të vjetër, flokët të lidhur shkujdesur lart dhe sytë e fryrë, si pas një nate pa gjumë. Me shkelma kërkoi shortet në dysheme, i veshi pa u menduar dhe vrapoi drejt derës. U përkul te syri magjik.
Në prag qëndronte ajo. Grim i fortë, i vendosur keq, një dosje lëkure nën sqetull dhe një qëndrim që nuk linte vend për keqkuptime. Xhoana Sota. Avokate. Përfaqësuese ligjore e Dritan Qafokut. Ish-burrit. Dhe, siç rezultonte tani, partneres së tij të re të jetës.
— Mirëmëngjes, znj. Vjosa Molla, — tha ajo me një ton të ftohtë profesional, si të lexonte një raport mjekësor. — Kemi një çështje serioze për të diskutuar.
Vjosa hapi derën pa thënë asgjë.
— Hyr, meqë po digjesh kaq shumë, — ia ktheu me një lëvizje koke, si të ftonte dikë në ekzekutim.
Xhoana hyri dhe nisi të vështronte apartamentin me sy vlerësues. Vjosës iu duk menjëherë se ajri u mbush me erën e formalitetit, atë aromë letre të re dhe rregullash të ftohta.
— Unë përfaqësoj interesat e Dritan Qafokut, — tha Xhoana. — Ai ka depozituar një padi për ndarjen e pasurisë së fituar gjatë martesës.
Vjosa psherëtiu lehtë dhe u mbështet te dritarja.
— Çfarë ndodhi, dashuria për ty ia mprehu befas mendjen juridike? Apo thjesht vendosi të më shtypë sa jam ende duke u rimarrë?
— Nuk jam këtu për debate personale, — u përgjigj Xhoana, e palëkundur.
— Gabim. Po të kuptoje diçka nga jeta personale, nuk do të lidheshe me një burrë që ende e mban furçën e dhëmbëve në shtëpinë time.
Xhoana nuk reagoi dhe vazhdoi:
— Apartamenti, sipas deklarimit të tij, është blerë gjatë martesës dhe për këtë arsye hyn në proces ndarjeje.
Vjosa lëshoi një fishkëllimë ironike.
— A i ka ikur mendja Dritanit? Ky apartament është dhuratë nga prindërit e mi për ditëlindjen time të tridhjetë. Para tij, para martesës, para çdo gjëje.
— A dispononi dokumente që e vërtetojnë këtë? — pyeti Xhoana me shikimin e një bibliotekareje gati të thërrasë sigurimin.
Vjosa iu afrua raftit. Nga pas një libri recetash nxori një dosje plastike të vjetër, të gërryer nga koha. Brenda ishte prova e shenjtë: kontrata e dhurimit. E qartë, e vulosur, e pakundërshtueshme.
— Ja ku e ke. Lexoje. Vetëm mos i pështy faqet, janë të shtrenjta për mua.
Xhoana shfletoi dokumentet me vetulla të mbledhura. Zgjati pak, por tensioni në dhomë u trash, si në një radhë të pafundme spitali.
— Kjo… sigurisht që e ndryshon situatën, — murmuriti ajo, me një dridhje të lehtë në zë. — Por Dritani pretendon se ka kontribuar financiarisht në rinovim.
— Ai bleu një tualet. Një herë. Dhe me ulje. Dhe nxori mbeturinat e ndërtimit vetëm një mbrëmje, sepse i premtova se nuk do t’i ankohesha për një javë. Ka mbaruar.
Vjosa iu afrua dhe u mbështet te karrigia.
— Dëgjo, Xhoanë. E di që tani je gjithçka për të: avokate, dashuri e re, dhe sipas thashethemeve edhe zonjë shtëpie në vilën e tij të re. Por nëse ndonjëherë ke dashur dikë aq fort sa të lidhësh bashkë tri kredi, dy plagë dhe një “të dua” të vërtetë, do ta kuptosh: ti tani po shërben hakmarrjen e dikujt tjetër. Të ndyrë. Dhe faturën do ta paguash vetë.
Xhoana heshti. Dhomën e mbuloi një qetësi e rëndë. Vjosa u ndje e lodhur papritur. Jo nga debati. Nga gjithçka.
— Ta dish, — tha më butë, — nuk je e para që hyn këtu me një dosje nën krah dhe me sy shkatërruesi. Para teje ishte gjykata. Para gjykatës, noteri. Para noterit, një dashnore e Dritanit nga tatimet që bërtiste se ia kisha shkatërruar jetën. Kështu që, mirë se erdhe në radhë. Në cep ka edhe një makinë kafeje, megjithëse kapuçinoja mbaron gjithmonë shpejt.