Durimi, megjithatë, nuk prodhonte asgjë tjetër përveç një lodhjeje të heshtur.
— Vjosa Molla, — nisi Xhoana Sota, tashmë pa atë tonin e fortë me të cilin kishte hyrë, — edhe unë jam njeri. Nuk jam prej hekuri.
— Duhej të ishe, — ia ktheu Vjosa pa u dridhur. — Sepse tani je mburoja e tij. Gardhi i tij. Justifikimi i ligjshëm që ai përdor për të më ndëshkuar pse nuk e fala. Nuk pendohem. Dhe nuk më mungon.
Xhoana i futi letrat sërish në dosje. Me kujdes. Me një lloj respekti të vonuar.
— Do t’ia përcjell Dritan Qafokut që dokumentacioni yt është në rregull. Mendoj se do të ishte më e udhës të flisni vetë.
— Nuk mendoj, — u përgjigj Vjosa ftohtë. — Biseda ime e fundit me të përfundoi kur tentoi të nxirrte një kolltuk nga shtëpia dhe ngeci në derë. Shumë simbolike për t’u përsëritur.
Xhoana u ngrit. U drejtua nga dera, por u ndal në prag.
— Vjosa… — u kthye. — Ai vërtet beson se ti i ke merituar të gjitha këto.
Vjosa ngriti vetullën lehtë.
— Ndërsa ai beson se më meriton mua. Secili jeton me iluzionet e veta.
Xhoana doli. Vjosa mbeti në korridor, e palëvizur, me atë shprehjen kur gjithçka brenda teje digjet, por ti nuk bërtet — sepse në duar ke letra, jo thika.
Telefoni ra. Në ekran shfaqej emri: “Diturie Pepa”.
— Epo, Vjosë? — zëri i avokates ishte i kthjellët dhe i thatë, si shampanjë pa flluska. — Po përgatitemi për luftë?
— Jo, Diturie. Jo për luftë. Për fitore.
Dritan Qafoku u shfaq tamam si mushkonja në korrik: kur nuk e pret dhe kur do të doje më pak ta shihje. Erdhi para pallatit me një “Touareg” të sapodalë nga salloni, i veshur me kostum nga ndonjë stilist, emrin e të cilit Vjosa nuk do ta shqiptonte dot me të parën. Megjithatë, dikur ajo i kishte hekurosur këmishat dhe e dinte saktësisht ku i ishte zgjatur vrima e kopçës dhe si i njomej sqetulla nga emocioni.
U ngjit lart dhe trokiti. Pa telefonuar. Pa paralajmërim. Pa pyetur. Pikërisht siç i pëlqente atij: të hynte pa leje dhe të sillej sikur kjo ishte gjëja më normale në botë.
Vjosa hapi derën me zinxhir. Pa grim, me një rrobdeshambër të hollë mbi trupin lakuriq. Flokët pak të shpupuritur, buzët ende me shijen e verës që kishte pirë për të fjetur — gjë që nuk kishte funksionuar.
— Tungjatjeta, Vjosë, — tha Dritani, sikur të mos ishin ndarë, por thjesht të kishin shkuar në pushime të ndara për dy ditë.
— Përshëndetje. Apo të ka ikur kujtesa? Nuk kemi orar pritjeje.
— Dua të flasim. Pa avokatë. Pa letra. Pa këtë teatër.
Vjosa e vështroi përmes hapësirës së vogël të derës.
— Teatër e quan këtë? Zemër, kjo është dramë. Dhe ti je figurant i mjerë. Hyr, pra. Vetëm ta dish — në banjë kam një burrë. Prej qeramike, por të shikon me qortim.
Dritani hyri. Buzëqeshi. Hodhi sytë rreth e rrotull, sikur shtëpia ende i përkiste. Sikur ajo ende i përkiste.
— Nuk ke ndryshuar, — tha, ndërsa futej në dhomën e ndenjjes.
— Po, nuk kam opsion “përditëso në versionin Naive 2.0”.
Vjosa shkoi në kuzhinë, mori dy gota.
— Do verë?
— Më surprizo.
Ajo mbushi gotat, ia vuri njërën përballë dhe u ul. Rrobdeshambri iu hap pak më shumë se ç’duhej, por nuk e rregulloi. Le të shihte. Le ta kuptonte çfarë kishte humbur. Çfarë nuk ishte më e tija. Dhe nuk do të ishte kurrë.
— Nuk doja që të përfundonte kështu, — tha ai, duke parë gotën.
— Vërtet? Po si e kishe menduar? Që kur të të shihja me Xhoanën, t’i ofroja miqësi dhe një raft në dollap?
Ai e shikoi gjatë. Me atë vështrim që dikur i përshkonte trupin si rrymë elektrike. Dikur. Tani vetëm nervozizëm dhe ajo boshllëku i vjetër që të shtrëngon kraharorin.
— E di që atëherë isha… i hutuar. Presioni, puna, ti ishe bërë disi e huaj…
— Ah po, klasikja. “Ti ke ndryshuar”. Këtë e thonë gjithmonë kur thjesht nuk kanë më guxim të pranojnë fajin e tyre.
Ajri mes tyre u trash, si një heshtje që paralajmëronte se asgjë nuk kishte përfunduar ende dhe se biseda po hynte në një territor shumë më të rrezikshëm.