…që njerëzit futen pa ftesë në jetën e dikujt tjetër, e pastaj bredhin gjithë jetën duke kërkuar te të tjerët “atë të vetmen”, të cilën e kanë humbur me duart e tyre.
Ai piu edhe një gllënjkë. Heshti. Më pas u ngrit, u afrua disa hapa, u përkul drejt saj.
— Ende më dëshiron, — i pëshpëriti pranë veshit. — E ndiej.
Vjosa Molla ngriti sytë. U çua në këmbë. Për një çast, mes tyre ra një heshtje e rrezikshme, e tendosur, si ajri pak sekonda para se të shpërthejë rrufeja.
— Unë dua të rimarr atë që më është grabitur, — tha qetë. — Jo ty. Veten time.
Ai qëndronte ende shumë afër. Tepër afër. Ajo dalloi aromën e parfumit të tij… dhe bashkë me të, erën e kujtimeve që nuk zhduken, sado thellë të pastrosh.
Ai iu afrua faqes së saj dhe e preku me buzë. Ngadalë, pa ngulm, sikur priste një shenjë.
Dhe ajo… nuk u tërhoq.
Por as nuk iu përgjigj. Vetëm e shikoi drejt në sy.
— Është e çuditshme, — foli ajo. — Dikur, nga kjo më shtrëngohej kraharori. Tani… bosh. Sikur të mos puthësh mua, por hijen e asaj që isha para se të të njihja.
Dritan Qafoku u tërhoq një hap pas.
— Nuk e imagjinon sa keq jam pa ty.
— E imagjinoj. Por e di çfarë është edhe më e rëndë? — buzëqeshi hidhur. — Të rrish me dikë që të puth dhe të gënjen në të njëjtën frymë.
— Xhoana Sota nuk është më në jetën time.
— Je i sigurt? — tha ajo me ironi. — Apo thjesht është në kuzhinë dhe po numëron lugët?
— Nuk kam ardhur për këtë. Kam ardhur të të kthej. Të na kthej. Le ta nisim nga e para.
Vjosa u ul sërish, kryqëzoi këmbët. Pelerina e shtëpisë rrëshqiti pak, duke zbuluar kofshën. Ai e pa. Natyrisht që e pa.
— Duhet ta kuptosh, — tha ajo pa ia shmangur vështrimin, — edhe sikur të të falja… kjo nuk do të thoshte se do të kthehesha të laja çorapet e tua dhe të shtiresha sikur nuk më tradhtove. Unë nuk jam më ajo grua. Nuk jam më bashkëshortja që trembet nga vetmia.
Ai u ul pranë saj, ia kapi dorën.
— Jam gati të ndryshoj. Të luftoj. Të shpërngulem. Çfarëdo.
Ajo e vështroi dhe… buzëqeshi. Një buzëqeshje e lodhur, ironike, e dikujt që ka falur tepër dhe ka marrë shumë pak në këmbim.
— Mos harro vetëm një gjë, — tha ajo ngadalë. — Kjo banesë është e imja. Ashtu si edhe zgjedhja. Dhe zgjedhja ime është kjo: ti tani del, mbyll derën pas vetes dhe vazhdon jetën tënde. Pa mua. Pa “ne”. Sepse kjo tragjikomedi nuk ka sezon të dytë.
Ai e kuptoi. Vjosa e pa në sytë e tij. Në mënyrën si iu ulën supet. Si u ngrit pa zhurmë. Pa skenë. Vetëm me një valixhe pendesash që e kishte sjellë vetë.
— Lamtumirë, Vjosa, — tha ai te pragu.
— Fat të mbarë, Dritan, — u përgjigj ajo. — Uroj të të ecë. Por jo me mua.
Dera u mbyll.
Vjosa iu afrua pasqyrës dhe pa veten.
— U ktheve, — i tha reflektimit. — Tani jeto. Si të duash. Pa frikë. Pa të. Dhe pa gënjeshtra.
Ajo qëndronte para pasqyrës duke mbyllur kopsat e një bluze të bardhë, me jakë të mprehtë, si ato të prokuroreve në filma, ku gruaja fiton gjithmonë në fund. Flokët i kishte mbledhur, buzët të kuqe, sytë pa asnjë grimcë mëshire.
— Nëse vetëbesimi do të kishte aromë, — murmuriti, — do të nuhaste si Dior… dhe si hakmarrje e përmbushur.
Salla e gjyqit. E vogël. Me erë letrash, lodhjeje dhe kostumesh të lira. Dritan Qafoku ulej në të majtë, i mbledhur, i tendosur. Pranë tij, Xhoana Sota. Bjonde, sigurisht. Sy të ngushtë, buzë të shtrënguara dhe thonj aq të mprehtë, sa dukej sikur firmosnin dënime pa bojë.
Përballë tyre ishte Vjosa. Avokatja e saj, Diturie Pepa, ishte ajo lloj gruaje që edhe me mantel duket si prokurore. E ftohtë, e rreptë, me një zë që të shpon veshët. Mjafton një “kundërshtoj” prej saj dhe ndihesh fajtor, edhe po të kishe hyrë gabimisht në sallë.
Gjykatësi po hynte në sallë.