Ishte një grua e lodhur, nga ato me vështrimin që thotë pa fjalë: “i kam parë të gjitha”. Por në çastin kur sytë e saj u kryqëzuan me të Vjosës, kjo e fundit e kuptoi menjëherë — sot, ajo grua ishte në anën e saj. Jo nga keqardhja. Nga parimi.
— I nderuar trup gjykues, — nisi Diturie Pepa duke u ngritur në këmbë, — kërkesa jonë është e drejtpërdrejtë. Banesa për të cilën po flitet i është dhuruar Vjosa Mollës nga prindërit e saj përpara lidhjes martesore. Aktet janë pjesë e dosjes. Certifikata e pronësisë ekziston. Ky objekt nuk mund të klasifikohet si pasuri e përbashkët martesore.
— Ju lutem! — shpërtheu Xhoana Sota, duke u çuar me vrull. — Gjatë martesës është bërë investim: riparime, mobilim, shpenzime të përbashkëta, një jetë e ndarë mes dy vetash. Këto kontribute…
— Këto shpenzime, — e ndërpreu prerazi Diturie Pepa, — janë mbuluar nga buxheti familjar, por statusi juridik i pronës nuk ka ndryshuar. Banesa ka mbetur pronë ekskluzive e klientes sime. Për më tepër, zoti Dritan Qafoku ka firmosur vullnetarisht një deklaratë noteriale, ku heq dorë nga çdo pretendim mbi pasurinë. Kopja ndodhet në materialet e çështjes.
Gjykatësja lëshoi një buzëqeshje të thatë, thuajse një mërmëritje mosbesimi.
Vjosa hodhi sytë nga Dritani. Ishte zbehur. Sikur dikush t’i kishte nxjerrë frymën nga kraharori. Xhoana e shponte me shikim. Fytyra e saj dukej sikur meritonte një poster paralajmërues në stacionet e autobusëve: “Kujdes, mashtrim i dukshëm”.
— Dëshironi të shtoni diçka? — iu drejtua gjykatësja Dritanit.
Ai u ngrit ngadalë. U hutua. Kolliti lehtë. Sytë i rrëshqitën mbi Vjosën — buzët, sytë — dhe pastaj u ulën përdhe.
— Jo, — tha me zë të ulët. — Gjithçka është e saktë.
Xhoana shpërtheu, si një fishek festiv në mes të janarit.
— Çfarë?! Ti më the që ne… që do ta fitonim! Më premtove që do ta merrje atë apartament të mallkuar! Më mashtrove, Dritan?!
— Zonjë, ju lutem të largoheni nga salla, — tha qetë gjykatësja.
Ndërkohë, Diturie Pepa u përkul pak drejt Vjosës dhe i pëshpëriti me një buzëqeshje të lehtë, plot ironi:
— Loja mbaroi. Për ta.
Vjosa nuk lëvizi. Qëndroi ulur, si një aktore në skenën e fundit, kur e di që publiku është ngritur tashmë në këmbë dhe duartroket.
— Me vendim të gjykatës, njihet e drejta e pronësisë në favor të Vjosa Mollës. Padia e zotit Dritan Qafoku rrëzohet në tërësi.
Diku thellë brenda saj, u dëgjua një klik i lehtë. Kyçja që mbante të mbyllur frikën, dhimbjen dhe pritjen u hap më në fund. U ngrit, falënderoi gjykatën dhe u drejtua nga dera.
Xhoana e kapi në korridor. Pa taka, me flokë të shpupuritur dhe me një fytyrë ku lexohej vetëm një fjalë: fund.
— Je e kënaqur tani, apo jo? Mendon se fitove?
Vjosa u kthye. Ngadalë. Pa nxitim. Si një grua që e di sa shtrenjtë i ka kushtuar kjo qetësi.
— Jo, Xhoana. Nuk fitova. Thjesht nuk humba. Dhe për një fillim, besoje apo jo, kjo është më se e mjaftueshme.
— Ai do të kthehet tek unë, sidoqoftë.
— Atëherë dëgjo një këshillë: mbaji sendet me vlerë të mbyllura dhe sytë hapur. Ai di të lëndojë edhe kur buzëqesh.
— Je shumë… e sigurt në vete.
— Jo. Jam e lirë, Xhoana. Provoje. Është ngjitëse.
Dhe u largua. Pa kthyer kokën pas. Xhoana mbeti në mes të korridorit, si një tulipan i flakur në breg pas tetë marsit.
Vjosa doli në rrugë. Dielli ndriçonte fort. Në dorë mbante një kafe. Në çantë — dokumentet. Në mendje — qetësi.
Telefoni ra. Diturie Pepa.
— Vjosa, ia dole. Dhe, meqë ra fjala, kam një të njohur që kërkon dizajnere interieresh. Drejton një agjenci të madhe, ka ndikim. Mund ta rindërtosh studion tënde, nëse dëshiron. Jam marrë vesh me të.
Vjosa qeshi.
— Dreqi e mori. Do të duhet të vazhdoj të jetoj, apo jo?
— Patjetër, e dashur. Do të jetosh. Dhe bukur.
Dhe Vjosa vazhdoi përpara. Jo më ish-grua. Jo gabimi i dikujt. Por një grua që kishte gjithçka përpara. Madje edhe lirinë — atë nuk e merr askush me kredi.
Fund.