— Në Turqi? — Tringa Molla e përsëriti pyetjen, e bindur se veshët po e mashtronin. — Do të shkoni bashkë me mamanë?
— Po. Një ofertë e minutës së fundit. Vetëm unë dhe mamaja, — u përgjigj Krenar Toplana me një ton aq të qetë, sikur kjo të ishte gjëja më normale në botë.
Tringa ishte mbledhur në cep të divanit në garsonieren e tyre me qira, me gjunjët e tërhequr pranë gjoksit. Përtej dritares shtrihej një lagje gri: pallate identike si kuti, makina të parkuara kudo, një pamje që të rëndonte frymëmarrjen.
— Sipër nesh kanë ardhur banorë të rinj dhe kanë nisur punimet, — psherëtiu ajo, kur Krenari hyri në shtëpi me dy qese nga marketi i lagjes.
— Do kalojë. Asnjë riparim nuk zgjat pafund, — tha ai me buzëqeshje, ndërsa nxori nga qesja një kavanoz me reçelin e saj të preferuar.
Ishin martuar tre vjet më parë. Ajo punonte si dizajnere, ai si ekonomist. Jetonin me llogari të kujdesshme nga një rrogë në tjetrën, por Tringa kishte besim se jeta do të merrte drejtimin e duhur.
Lajmi për ndarjen nga jeta të gjyshit e zuri në befasi. Fatmir Prifti nuk pranoi kurrë të largohej nga fshati për në qytet; deri në fund mbeti i palëkundur, duke thënë se aty ishte rrënja e tij.
— Të la shtëpinë ty?! — Krenari e shtrëngoi fort, aq sa Tringës iu pre fryma.
Megjithatë, sapo shkelën për herë të parë në pragun e trashëgimisë, entuziazmi u shua. Shtëpia ishte e vjetër, ndërsa fshati ndodhej larg qytetit. Pas bisedave të gjata, Tringa vendosi ta shiste pronën dhe paratë t’i përdorte si këst fillestar për një apartament të tyrin.
Në kuzhinën e nënës, ajo po shfletonte një album të vjetër fotografish. Në njërën prej tyre, gjyshi Fatmir, me rroba pune, qëndronte pranë themeleve të sapohedhura — shtëpisë që tani i përkiste asaj.
— Çdo gozhdë e ka futur vetë, — tha Lindita Kovaçi, duke kaluar gishtat mbi foto. — Ta shesësh, mundesh. Por vetëm nëse paratë do të shërbejnë për diçka vërtet me vlerë.
— Krenari mendon se kredia duhet të jetë në emrin e tij. Thotë se është më leverdi, — u përgjigj Tringa me zë të ulët.
Albumi u mbyll me një trokitje të thatë.
— Makina është regjistruar në emrin e tij. Mjaft më! — reagoi e ëma ashpër.
— Mami! — u përpoq ta qetësonte Tringa. — Ai drejton më shpesh. Unë punoj kryesisht nga shtëpia.
— Po, prandaj edhe patentën e ke lënë të harrohet në sirtar, — ia ktheu Lindita prerë.
Shtëpia në fshat u shit më shpejt nga sa prisnin. Blerësi, një fermer vendas, e kuptoi menjëherë vlerën e tokës. Parcela ishte ideale: nga njëra anë lumi, afër pyllit, ajër i pastër.
— Një milion e gjysmë lekë është pak, — u ankua Krenari, duke parë dokumentet.
— Por mjafton për këstin fillestar, — tha Tringa dhe e vendosi faturën me kujdes në dosje.
— Vendosa që kredinë ta marr në emrin tim, — tha Tringa, duke vendosur pasaportën mbi tavolinë.
Krenari mbeti pa fjalë.
— Po ne e kishim vendosur gjithçka!
Punonjësi i bankës i hodhi Tringës një vështrim të ftohtë, por ajo vazhdoi pa u lëkundur.
— Shuma që po sjell nga shitja e shtëpisë është e konsiderueshme. A je gati të shtosh po aq?
Ai heshti. Kursimet e përbashkëta të tre viteve kishin përfunduar te Audi i tij i ëndrrave.
— Nuk më beson? — shpërtheu ai më vonë në shtëpi, duke goditur tavolinën.
— Të besoj. Por këtë herë dua të veproj ndryshe. Në vendin tim, a nuk do bëje të njëjtën gjë?
— Ndoshta… — u zbut ai disi.
Në apartamentin e ri, Tringa po vështronte nga dritarja fëmijët që luanin poshtë pallatit. Duket se disa familje ishin vendosur tashmë. Krenari rrinte ulur mbi një kuti me pllaka, duke rrotulluar nervozisht çelësat e makinës.
— Mendova… ndoshta mund të rrimë për ca kohë te mamaja ime, derisa të mbarojë rregullimi. Shpenzimet janë të mëdha, — tha ai me hezitim.
— Edhe mua më ka shkuar ndër mend kjo, — pohoi Tringa. — Por a do ndihemi të gjithë rehat?
— Mamaja nuk ka kundërshtime. E kam telefonuar. Vetëm… je e sigurt? — pyeti ai, pa e parë në sy.
— Kështu kursejmë rreth dyzet mijë lekë në muaj nga qiraja dhe i fusim në punime, — tha ajo, duke treguar preventivin.
Ai aprovoi me kokë, por çelësat iu shtrënguan në grusht.
Banesa e Kujtesa Dedës mbante aromë livandoje dhe kohe të shkuar. Dhoma e miqve, ku u sistemuan Tringa dhe Krenari, ishte e mbushur me fotografi nga jeta e tij: Krenari nxënës, Krenari me makinën e parë, Krenari në çdo mur.
— Kafe? — pyeti Kujtesa Deda, duke vendosur filxhanin vetëm për djalin e saj.
— Do ta bëj vetë, faleminderit, — u përgjigj Tringa me qetësi, ndërsa ndjeu se kjo ishte vetëm hyrja e një qëndrimi që do të sillte prova të reja për durimin e saj.