Tringa u ngrit nga tavolina, duke shmangur buzëqeshjen e shtirur dhe therëse të Kujtesa Dedës, që i rrinte pezull në ajër si një thumbim i qëllimshëm.
— Ha, bir, merr nga byreçkat. Gruaja jote dihet që s’të gatuan gjëra të tilla, — shtoi vjehrra, duke hedhur benzinë mbi zjarr, ndërsa i shtynte pjatën drejt djalit.
— Faleminderit, mam, — ia ktheu Krenari me një buzëqeshje të qetë, sikur gjithçka ishte më se normale.
Kur Tringa u kthye përsëri pranë tavolinës dhe zgjati dorën drejt byreçkave, reagimi erdhi i menjëhershëm.
— Ty të duhet të dobësohesh! — tha prerë Kujtesa Deda, pa u përpjekur as ta fshehë tonin përçmues.
— Po nga e nxorët këtë përfundim? — Tringa qeshi lehtë, me një ironi të ftohtë. — Trupi im është punë personale, jo temë familjare.
— Sigurisht… njësoj si apartamenti i ri, — hodhi vjehrra thumbin tjetër, me zë të helmuar.
— Ah, pra ende ju djeg kjo punë, — Tringa shpërtheu në të qeshur. — S’ju lë rehat, apo jo?
— Po! — filxhani u përplas fort mbi tavolinë. — Nuk shoh asgjë për të qeshur! E regjistroi shtëpinë në emrin e vet, e pastaj vjen të jetojë te vjehrra, jo te nëna e saj!
— Po ta kisha ditur që do përfundoja në këtë situatë, nuk do ta kisha pranuar kurrë, — u mbrojt Tringa. — Ishte ideja e Krenarit, për hir të së vërtetës.
— Tringa! — e ndërpreu ai me zë të ulët, duke i hedhur një shikim paralajmërues.
— Çfarë? — ajo hapi sytë e habitur. — Mirë atëherë, duhet të kthehem te puna. Më falni, po largohem, — shtoi, duke u ngritur.
Ajo u fut në dhomë, ndërsa Kujtesa Deda vazhdoi t’i mbushte mendjen të birit me histori të sajuara: se Tringa gjoja nuk punonte fare, se ditët i kalonte para serialeve, se dilte me burra të panjohur. Krenari, për njëfarë kohe, e mori gjithçka me shpërfillje. Por jo për shumë gjatë.
Një mbrëmje, kur Tringa u kthye nga puna, vuri re menjëherë një gjallëri të pazakontë në apartament. Kujtesa Deda dukej çuditërisht e gëzuar. Nga dollapi kishte nxjerrë valixhen e vjetër, të mbuluar me pluhur, dhe po paloste me kujdes fustanet e saj më të bukura, ato që i mbante si thesare. Tringa iu afrua, e hutuar.
— Zonjë Kujtesa, po përgatiteni për ndonjë udhëtim? — pyeti ajo, duke fshehur habinë.
Pa e kthyer kokën, vjehrra u përgjigj shkurt:
— Pyetje të tilla bëji më mirë Krenarit.
Tringa u vrenjt, por nuk insistoi. E dinte që sjelljet e saj shpesh ishin të çuditshme, por kjo situatë i dukej krejt e pakuptimtë. Pak më vonë, Krenari u kthye nga puna dhe ajo vendosi të sqarohej.
— Krenar, a e di ku po shkon nëna jote? — e pyeti sapo ai hyri në dhomë.
— Po, po. Do shkojmë në Turqi, — tha ai pa ndonjë emocion të veçantë.
— Në Turqi? — Tringa mbeti pa fjalë. — Do shkoni bashkë?
— Po, unë dhe mami. Gjetëm një ofertë të minutës së fundit, — shtoi ai, sikur të ishte gjëja më e zakonshme në botë.
Tringa përpiqej të kuptonte nëse ai po bënte shaka. Në mendjen e saj gjithçka u përmbys. Ajo kishte besuar se po ndërtonin plane së bashku, ndërsa ai, në heshtje, mbante inat për faktin që apartamenti ishte regjistruar në emrin e saj. Ndjesia ishte si një goditje pas shpine.
— Po flet seriozisht? — e pyeti, duke u munduar të mos shpërthente. — Vendose të pushosh me nënën tënde dhe jo me mua?
— Tringa, është thjesht një udhëtim, — tha ai, tashmë i acaruar. — Kemi plot punë me riparimet. Dhe mami ka kohë që ëndërron të pushojë pak. I duhet qetësi, sidomos kur në shtëpi ka… njerëz të huaj.
— Njerëz të huaj? Lodhur? — sytë e Tringës u zgjeruan nga habia. — Po paratë nga dolën? Dhe kush do merret me punëtorët?
— Ti, sigurisht. Ti nuk po shkon askund, — ia ktheu ai me ironi. — Nuk ka pse të diskutojmë çdo gjë. Edhe ti nuk u konsultove me mua kur e regjistrove apartamentin. Sa për paratë… mora një shpërblim dhe mendova ta kënaqja mamanë.
— Pra mendove se zgjidhja më e mirë ishte pushimi, jo t’i investonim në riparime që t’i mbaronim sa më shpejt? — Tringa mezi po e mbante veten.
— Po. Fundja, apartamenti nuk është në emrin tim, — tha ai, duke ngritur supet.
Fjalët iu prenë Tringës. Ajo ndjeu qartë se mes tyre po hapej një hendek i thellë. Në atë çast e kuptoi se lidhja e tyre nuk ishte më ajo që kishte qenë dikur.
— Mirë, — tha më në fund, duke mbledhur forcat. — Nëse kjo është ajo që dëshiron vërtet, nuk do të të ndaloj.
Krenari mbeti i ngrirë, i papërgatitur për një reagim të tillë. Pa gjetur fjalë, u kthye dhe doli nga dhoma. Tringa mbeti vetëm, me një boshllëk që filloi t’i rritej në kraharor, një ndjesi e rëndë që paralajmëronte se ndryshimet e vërteta sapo kishin nisur.