Boshllëku që iu krijua brenda nuk ishte thjesht mungesë pranie; ishte një ndjenjë e ftohtë që i përhapej ngadalë, duke i bërë të qartë se kjo largim nuk ishte vetëm një udhëtim i zakonshëm. Për Tringën, kjo ikje simbolizonte çarjen e parë serioze në themelet e marrëdhënies së tyre, një shenjë e qartë se diçka kishte nisur të shembej.
Atë natë, gjumi iu bë i pamundur. Rrotullohej në shtrat, duke u përpjekur të kuptonte se si gjithçka kishte ndryshuar kaq shpejt. Mendja i kthehej vazhdimisht pas, tek ëndrrat që kishte thurur për jetën bashkëshortore, tek planet që kishte bërë me Krenarin për të ardhmen, për shtëpinë e tyre dhe gjithçka që do ta ndërtonin së bashku. Tani, ato kujtime i dukeshin si pamje të largëta, thuajse të paarritshme.
Në mëngjes u zgjua nga zhurma e hapave dhe rrëmuja që vinte nga kuzhina. Hapi sytë me përtesë dhe pa Krenarin bashkë me Kujtesa Dedën, të veshur dhe gati për t’u nisur. Në korridor po vishnin këpucët me nxitim, sikur çdo minutë të kishte rëndësi. Në fytyrën e të shoqit nuk dallohej asnjë grimë pendese; përkundrazi, ai dukej i bindur se po vepronte drejt. Një valë zemërimi dhe zhgënjimi i përvëloi kraharorin Tringës.
— Krenar! — thirri ajo sapo doli nga dhoma. — Vërtet do të ikësh kështu?
Ai nuk u kthye as për ta parë. Vazhdonte të merrej me këpucët, ndërsa Kujtesa i hodhi një vështrim të fundit, të ftohtë dhe përçmues, përpara se të mbyllnin derën pas vetes.
Apartamenti mbeti i heshtur. Tringa qëndroi në mes të dhomës, duke ndier sikur gjithçka rreth saj po shembej. U ul në divan dhe u përpoq të kuptonte çfarë kishte ndodhur realisht. Ngjyrat e kuqe të mobilimit, që dikur i kishte pëlqyer, tani e nervozonin dhe ia shtonin ndjesinë e kaosit të ditëve të fundit.
Iu rikthyen në mendje bisedat e dikurshme me Krenarin, mënyra si kishin folur për rregullimin e shtëpisë, për përballimin e vështirësive krah për krah. Ende nuk e pranonte dot faktin se ai kishte zgjedhur të udhëtonte me nënën e tij, duke e lënë atë pas, në vend që të përqendroheshin në jetën e përbashkët.
Orët kalonin me ngadalë të padurueshme. U përpoq të merrej me punë, por mendimet për Krenarin dhe vendimin e tij e ndiqnin pa pushim. Ai gjithmonë kishte thënë se familja ishte mbi gjithçka, e megjithatë tani ishte larguar, duke e lënë vetëm. Brenda saj po rritej një ndjenjë e fortë tradhtie.
Kur ra mbrëmja, vendosi se nuk mund të qëndronte më në atë apartament. Mblodhi disa gjëra dhe u nis drejt shtëpisë së së ëmës. Gjatë rrugës mendonte se si do t’ia shpjegonte gjithçka. Lindita Kovaçi kishte qenë gjithmonë mbështetja e saj, por këtë herë Tringa nuk dinte nga t’ia niste për t’i treguar se martesa e saj po lëkundej seriozisht.
Sapo hyri në shtëpi, Lindita doli menjëherë për ta pritur.
— Tringa, çfarë ka ndodhur? — e pyeti, sapo e pa vajzën të ulej në divan me sytë e ngulur përdhe.
— Krenari iku me nënën e tij në Turqi, — tha Tringa, me fytyrën që shfaqte njëkohësisht zemërim dhe dhimbje. — Nuk arrij ta kuptoj si mund të sillej kështu.
— Çfarë? — reagoi Lindita e tronditur. — Ti je gruaja e tij! Kjo është krejtësisht e papranueshme.
— Nuk di më çfarë të bëj, mami, — zëri i Tringës u drodh dhe lotët filluan t’i rrëshqisnin. — Kam ndjesinë se nuk më kupton më, sikur ndjenjat mes nesh janë shuar.
— Ndoshta duhet të flisni hapur, — sugjeroi e ëma. — T’i thoni njëri-tjetrit çfarë po ndieni.
Tringa tundte kokën, por thellë-thellë e dinte se një bisedë me Krenarin nuk do të ishte e lehtë. Nuk ishte e sigurt nëse ai do të ishte i gatshëm ta dëgjonte, apo nëse bindja e tij se kishte të drejtë do të mbizotëronte sërish.
Të nesërmen vendosi të përpiqej ta kontaktonte. Mori telefonin dhe i ra numrit të tij. Çdo tingull i thirrjes ia ngrinte zemrën, por përgjigje nuk pati. Provoi sërish, dhe përsëri asgjë; ai po i refuzonte thirrjet.
Zhgënjimi u kthye në dëshpërim. Tringa nuk e besonte dot se Krenari po distancohej kaq lehtë, sikur tre vite lidhje të mos kishin pasur asnjë peshë për të.
Papritur, telefoni ra. Në ekran u shfaq emri i Kujtesa Dedës. Një ndjesi e çuditshme e pushtoi. U përgjigj, dhe vjehrra nisi të fliste menjëherë, pa asnjë përshëndetje.
— Tringa, dua të jesh e qartë: Krenari është me pushime dhe nuk dua që ta shqetësosh. Mos e telefono më, — tha ajo me ton të prerë.
— Unë vetëm dua të flas me të, — u përgjigj Tringa, me zërin që i dridhej. — Është e rëndësishme.
— E rëndësishme për ty, jo për të, — u tall Kujtesa. — Ai është me mua tani dhe nuk do të lejoj që t’ia prishësh pushimet me kapriçot e tua.
Gjaku i vloi Tringës.
— Këto nuk janë kapriço! Unë jam gruaja e tij! — bërtiti ajo, por linja u ndërpre, duke e lënë fjalinë të humbur në heshtje.