Telefoni heshti.
Tringa mbeti e ngrirë në vend, me aparatin ende në dorë, ndërsa ndjenja se gjithçka po shembej përreth e mbërtheu si darë. Tashmë e kishte të qartë se kjo nuk ishte më një grindje e zakonshme familjare apo një keqkuptim kalimtar. Ajo që po ndodhte shënonte fundin. Nuk mund të pranonte më një sjellje të tillë, as ftohtësinë e burrit të saj, as arrogancën e nënës së tij.
Atë mbrëmje, ulur në divanin e shtëpisë së prindërve, Tringa mori një vendim që i dukej i frikshëm, por i domosdoshëm. Nuk do të diskutonte më asgjë me Krenar Toplanën. Nuk do të priste që ai të kuptonte gabimet e veta apo të kërkonte falje. Nuk do të duronte më poshtërim e përbuzje, as nga bashkëshorti, e aq më pak nga Kujtesa Deda.
Të nesërmen, me duar që i dridheshin lehtë, mblodhi dokumentet e nevojshme dhe dorëzoi kërkesën për divorc. Vendimi ishte i rëndë, por në thellësi të vetes e dinte se ishte e vetmja rrugë për të rimarrë drejtimin e jetës së saj dhe për të mos u ndjerë më peng i askujt.
Kur Krenari u kthye nga Turqia bashkë me të ëmën, të dy rrezatonin gëzim e gjallëri, sikur asgjë nuk kishte ndodhur. Kujtesa Deda nisi menjëherë të tregonte me zë të lartë për pushimet dhe për vajzën që i ishte afruar Krenarit për t’u njohur. Fliste me qëllim, thuajse duke shpresuar që Tringa ta dëgjonte, nëse do të ishte në shtëpi.
— Ishte vërtet mahnitëse! — tha Krenari me entuziazëm, pa e vënë re se apartamenti ishte bosh. — Nuk e di si arrijnë disa femra të duken aq perfekte me rroba plazhi…
Kujtesa buzëqeshi me nënqeshje dhe ia ktheu:
— Po, bir, vajza të tilla gjithmonë bien në sy. Por ti je burrë dhe ke një grua, ajo duhet ta kuptojë këtë.
Vetëm atëherë Krenari e kuptoi se askush nuk i priste. Nuk kishte zë nga dhomat, as aromë gatimi nga kuzhina. Nxori telefonin dhe filloi ta telefononte Tringën, por ajo nuk u përgjigj. Çdo thirrje pa përgjigje ia shtrëngonte kraharorin nga ankthi. Nuk arrinte të kuptonte pse ajo po e shmangte.
— Ndoshta është ende në zyrë, — tha Kujtesa, megjithëse në zërin e saj ndihej bezdi.
Krenari vazhdoi të telefononte, por thirrjet i ndërpriteshin njëra pas tjetrës. I dëshpëruar, vendosi të kontaktonte vjehrrën, duke shpresuar se Lindita Kovaçi do t’i jepte ndonjë shpjegim.
— Alo, Lindita, jam Krenari, — nisi të fliste, por u ndal nga zëri i prerë i saj.
— Nuk mund të flas tani. Tringa po pushon dhe nuk dua që ta shqetësosh. Mos e telefono më, — tha ajo, duke ia kthyer me të njëjtën monedhë sjelljen e Kujtesës.
— Por është diçka e rëndësishme! Dua vetëm të flas me të! — këmbënguli ai.
— E rëndësishme? — u përgjigj ajo me ironi. — E rëndësishme për ty, jo për të. Ajo ka nevojë për qetësi.
Para se Krenari të thoshte diçka tjetër, linja u mbyll. Ai mbeti me telefonin në dorë, i hutuar dhe i zemëruar njëkohësisht.
— Çfarë po ndodh kështu? — murmuriti, dhe pa humbur kohë, u nis drejt shtëpisë së Linditës.
Kur mbërriti, i ra ziles disa herë. Askush nuk hapte. Trokitjet u bënë më të forta, derisa më në fund dera u çel dhe para tij u shfaq Tringa. Dukej e lodhur, por sytë i kishte të vendosur, pa asnjë hezitim.
— Tringa, unë… — filloi ai, por ajo e ndërpreu.
— Nuk duhej të largoheshe, Krenar, — tha ajo me zë të mbushur me dhimbje. — Zgjodhe nënën tënde.
— Nuk desha të të lëndoj! — shpërtheu ai.
Tringa buzëqeshi hidhur.
— Nuk deshe? — përsëriti ajo. — Pikërisht këtë bëre. Por tani gjithçka ka marrë fund. Kam dorëzuar kërkesën për divorc, — shtoi ajo me një ton ironik, gati fëmijëror. — Askush s’do ta prekë më “djalin e vogël”.
Ajo i zgjati dokumentet. Krenari i pa i shokuar; ishte vërtet kërkesa për divorc.
— Dhe bëhu gati t’i thuash lamtumirë Audisë, — shtoi Tringa ftohtë.
Krenarit iu duk sikur toka i rrëshqiti nën këmbë. Fjalët nuk i dilnin. Tringa, pa pritur reagimin e tij, mbylli derën.
I mbetur vetëm në rrugë, Krenari e kuptoi se asgjë nuk do të ishte më si më parë. Tani, rruga e vetme që i kishte mbetur ishte kthimi te e ëma… përgjithmonë.